คือต้องเกริ่นก่อนเลยค่ะ ว่าเหตุการ์ณนี้เป็นเหตุการ์ระยะยาว เราเลยขอเล่าที่สั้นๆบางช่วงนะคะ จะได้ไม่ยืดเกินไป ถ้าเราเล่ายืดไปก็ขอโทษล่วงหน้าด้วยค่ะ
.
.
เริ่มปีการศึกษาใหม่แน่นอนค่ะว่าจะต้องอยู่กับอะไรใหม่ๆ ในปีนี้เราถูกโหวตให้เป็นผู้แทนห้องจากความคิดของคุณครู
ซึ่งตอนที่รู้เราเองก็ตกใจ เพราะเกรดเราอยู่ในระดับกลาง ประมาณ3.00-3.50 อาจจะมีแวบเกินมา แต่ก็น้อยจริงๆ5555
ซึ่งหน้าที่หลักๆก็คือเป็นหน้าเป็นตา หรือ ทำหน้างานให้ห้องนั่นเอง ไม่ว่าจะเป็นงานบุญ งานพรีเซนต์ ไม่เว้นแต่งานวันครู และงานบอร์ดห้อง เรียกได้ว่า
แทบจะเป็นเสาหลักห้องเลยค่ะ ขอเข้าประเด็นนะคะ ในปีนี้ งานแรกที่เราได้งานคือบอร์ดแนะนำตัว งานนี้เราไม่ได้ช่วยเยอะหรืออะไร  เพราะมีคนเสนอตัวทำค่ะ งานถัดมางานวันครู(ตอนนั่นเรากดดันมากๆค่ะทำงานหนักเพราะต้องซ้อมพรีเซนต์หาเวลาคุยเรื่องธีมบลาๆ) จนเมื่อเดือนที่ผ่านมานี้ก็มีงานเพิ่มค่ะ จัดบอร์ดเฉลิมพระเกียตริรัชกาลที่10 ซึ่งบอร์ดมีการแข่งขัน มันเป็นอะไรที่เรากดดัน อีกครั้ง แต่ด้วยความที่เราไม่อยากให้เหมือนตอนงานวันครู เราเลยคอยถามเพื่อนตลอดค่ะ ว่านี่โอมั้ย จะใช้อะไรดี ใครช่วยได้บ้าง ซึ่ง%ที่คนจะตอบหรือช่วยนี่แค่0-7%ของห้อง มันน้อยมาก เราออกไปซื้อของเพื่อเช็คว่าของครบยังแทบทุกวัน โชคดีที่มันเป็นเวลาแค่2อาทิตย์นิดๆ แต่เราเหนื่อยมาก  เพราะใน%คนที่ช่วยส่วนใหญ่เป็นติ่งเกาหลี(อันนี้ไม่ได้ด่าติ่งเกาหลีนะคะ) พอเวลาทำบอร์ดเค้าก็เหมือนช่วยอยู่เป็นเพื่อนช่วยเชียร์มากกว่า555 จนล่าสุดเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา คุณครูเรา ไลน์ส่วนตัวว่า เอ่อนี่วันพฤนี้(มันคือวันนี้)ต้องส่งบอร์ดพระราชินี เราก็โอเค เราออกไปซื้อของ แต่อยู่ดีๆเราก็อยากรู้ว่า%คนช่วยมันจะดีขึ้นมั้ย เราเลยส่งเข้าไลน์กลุ่มในวันอา.แล้วมาดูผลในวันจ. พอวันจันทร์เราแบกของที่จะเตรียมมาทำบอร์ด ขึ้นห้องวางหลังห้อง สิ่งที่เราพบคือทุกคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องส่งบอร์ดวันพฤ. เราก็แบบเอ่อออ เงิบนิดนึง แล้วเราก็ไปบอกเพื่อนที่เราสนิท6คนว่าเอ่อ พน.จะทำบอร์ดนะเดี๋ยวช่วยย้ายของหน่อย เพื่อนๆมันกฌโอเค เพราะมันน่าจะรู้แหละว่าตอนครั้งที่แล้วเราโทรมมาก วันอ.ก็จัดบอร์ด ทุกคนเริ่มสงสัย แล้วเริ่มมาถามเราผู้เป็รผู้แทนห้องว่า บอร์ดอะไรหรอ กับเราประมาณครึ่งห้อง แต่เราก็เต็มใจนะ ในวันอ.เราแค่ย้ายของ แล้วก็แปะกระดาษแค่นั่น วันพ.เราเริ่มเครียดเพราะเรากะว่าวันพ.เราเอาแค่ตกแต่งพอจะได้ทัน เราตื่นมาในวันพ.ด้วยเวลานอนที่5-6ชม.ตลอด เราค้นหาข้อมูลต่างๆพยายามหาหัวข้อที่น่าสนใจ แต่ด้วยความที่ไฟในการทำมันหมดน่ะค่ะ เราเลยสุ่มมา แล้วบอกเพื่อนในไลน์ห้อง ก่อนเราจะเริ่มทำแผนบอร์ด เรามารร.ในเวลา7โมงกว่าๆ ถามเพื่อนสนิทร่างบอร์ดให้ดู ทุกคนโอเคเหลือแค่คนอื่นแต่เราคิดในใจแล้วหละ ว่าไม่มีใครสนใจหรอก แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เราเรียนวิชาแรก2คาบติด เราใช้เวลาทั้งเรียนด้วยคำนวนหางบเพื่อเบิกแทนค่านู่นนี้ที่เราออกไป จนมันเสร็จในการออกแบบ เราค่อนข้างโอเคเลยล่ะ จนพอเราจบวิชานี้ สิ่งที่เราเห็นคือ ห้องข้างๆเราที่เป็นรุ่นน้องทำคล้ายบอร์ดห้องเราจังหวัดนั้นเราแทบใจตกลงไปตาตุ่ม คือแบบมันเสียกำลังใจทันที พอเรากลับห้องเห็นสภาพเด็กผู้ชายวิ่งเล่น บลาๆดูวุ่นวาย เราก็เลยเรียกเพื่อนมาดู มันก็เห็นเราน้ำตาปริ่มๆ มันก็เลยเสนอว่าทำไทไม่ให้พวกหน.ทำบ้างล่ะ ความคิดนั่นทำให้เราคิดเอ่อว่ะ เราก็เลยคุยกับหน.ว่า แกทำได้มั้ย ทำที่แกทำได้ ขอแค่เสร็จ มันก็ตอบตกลงโอเค วันพ.เรากลับบ้านไปในสภาพที่โกรธ ท้อ เหนื่อย โล่งใจ กังวล เราก็คิดนะเราเป็นคนแค่มีคำว่าผู้แทนห้องอยู่บนหัว มีหน้าที่ดูแลห้อง ทำทุกอย่างให้ห้อง จนทำให้เรารู้สึกว่าถ้าตู ไม่ได้ทำ พวกเอ็งทั้งหลายจะอยู่ไง  จริงๆเราไม่ทำก็ได้ ถ้าไม่มีใครสนใจขนาดนี้ สุดท้ายความคิดทุกอย่างก็จบลงที่ อืม กุคือผู้แทนห้อง
เราตื่นมาในเช้าวันพฤด้วยการนอนที่นอนครบ8ชม. เราแฮปปี้ขึ้น เพราะเราได้เวลานอนเราคืนมา เราก็ไปรร.ปกติ ขึ้นห้องไปเก็บของหันดูบอร์ดว่างเปล่าแล้วก็พูด ช่างมัน ก่อนเราจะเดินไป พอดีเดินสวนหน.พอดี หน.บอกกัลเราว่าบอร์ดยังไม่เสร็จเลย เราก็ได้แต่บอกว่า "เข้าใจเรายัง" ก่อนจะตบไหล่แล้วเดินไป(ตอนนั่นรู้สึกเป็นนางเอกเลยค่ะ5555) เวลาผ่านไป จนช่วงพักกลางวันโดยปกติถ้าไม่มีงานเราจะมาห้องสมุดเพื่อหามุมเงียบคุยกับเพื่อนไม่ก็หลับกับเพื่อน แต่ด้วยหลายวันมีแต่งาน เราจึงไม่ได้มาเท่าไร แต่วันนี้เราก็ได้ทำอย่างที่ต้องการคือการนอน555 แต่อย่างที่กระทู้บอก "มันไม่เกินไปหน่อยหรอ??" หมดเวลาพักกลางวันเราเดินขึ้นห้องด้วยอารมขันที่ไม่ได้เจอนานก่อนเราจะเห็นภ่พที้เราจะไม่ลืมเลย เราเดินเข้าห้องไปกลางห้องมีผญ.กลุ่มนึงกำลังเหมือนทำงานสักอย่างอีกกลุ่มเป็นผู้ชายกำลังวิ่งเล่นอยู่ ตอนนั่นในหัวคือ "พึ่งมาทำ" กับ "ทำไมไม่ช่วย" แค่นั่นเลย เรายืนมองอยู่สักพักก่อนจะนั่งลงที่นั่งเราที่อยู่หลังห้องก่อนจะบอกกับตัวว่าเอง ชั้นจะไม่ทำ ไม่ขาดคำ มีเพื่อนผช.คนนึงวิ่งมา ถามเรา "เมื่อไรจะเปิดพัดลมได้อะ" เรางง ทำไมหรอ ก่อนที่เราจะรู้ว่ากลุ่มนั่นใช้ช็อคในการทำจึงต้องผิดพัดลม "คือเราร้อน" ในใจเราก็คิดว่าทำไมเอ็งต้องวิ่งล่ะ แล้วพูดต่อว่าทำไมไม่ไปถามกลุ่มนั้นอะ เค้าก็เลยเดินไปถามแล้วมองมาที่เรา แต่สายตานั้นแค่ดูก็รู้แล้วว่ามองในแง่ลบอยู่ ข่าวค่อยๆแพร่ จนเราจับความได้ว่า "ทำไมผู้แทนห้องไม่ช่วย" เราช่วย และช่วยตลอด มีแค่แกมั้ยที่ไม่ช่วย...
ถัดมาครูเข้าค่ะ ในคาบไม่มีสมาธิใดๆ เพราะมัวแต่คิด เราเลยหยิบเศษกระดาษก่อนจะเขียนอารมณ์ตอนนั่น เขียนเสร็จแล้วก็ขยำ ทิ้งลงทั้งขยะนึกในใจว่า"ชั้นไม่เคยคิดแบบนี้" คาบถัดมาเรานั่งข้างเพื่อนสนิทเพื่อคุยเรื่องทั่วไปเพื่อสร้างความสุข.. คาบสุดท้าย ก่อนหน้านั่นมันจะมีพัก10นาทีระหว่างเก็บของ เสียงผญ.คนนึงที่เป็นเพื่อนในห้องก็ถามเรา ขอแทนว่าขิมนะคะ
ขิม:แกๆ แกช่วยวาดรูปได้มั้ย(เราชอบวาดการ์ตูนค่ะ)
เรา:เอ่อ ได้ดิ
ขิม:แต้งง

เรากลับมาในโต๊ะพร้อมคิดว่าจะหาความลำบากเพื่อ แต่สุดท้ายลงเอยในหัวว่า"ชั้นคือผู้แทนห้อง" เราลงมือวาดดินสอเบาๆก่อนเอาขิมดู
เรา:โอเคป่าวอะ /ยื่น
ขิม:แก เราอยากได้แบบคนจริงอะ
เรา:เอ่อ..เราวาดได้แค่การ์ตูน
ขิม:เอ่อ งั้นไม่เป็นไรๆ วาดไปเถอะ

เราก็วาดของเราจนเสร็จแต่ในขณะที่วาด เพื่อนอราคนนึงขอแทนด้วยลินก็เดินมา
ลิน:เอ่อ อันนี้ของคุณน่ะ /ยื่น

สิ่งที่ลินยื่นมาให้เราคือภ่พที้เราวาดไว้เมื่อบอร์ดร.10 เป็นรูปยานเครื่องบินแบบเด็กๆ

เรา:อ้าว มันไม่ได้อยู่หลังห้องหรอหรือมันเปลียวแต่ทำไมมันมีรูอะ
ลัน:คือขิมมันหัวร้อน เลยปัดฉีกของคุณออกอะ เพราะเห็นว่าไม่เข้า
เรา:เอ่อ ขอบคุณนะ

จุดๆนั่นเราพับยานเครื่องบินของเราเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อก่อนเราจะเดินไปร้องไห้ในห้องน้ำ เรารู้สึกไม่แฟร์มากๆกับสิ่งที้เราเสียไปเพื่อให้ได้เกียตริห้อง ได้ไม่เสียชื่อ แค่นั่น แต่เราเสีย เวลานอน เวลาส่วนตัว เวลาทำงานอื่นๆ คือไม่คุ้มเลย  

สุดท้ายเราเลยคิดว่ามันคุ้มรึเปล่า
หรือไม่เกินไปหน่อยหรอก

อาจจะเรียบเรียงผิดๆนะคะ แต่ตอนสุดท้ายมันแม่นที่สุดแล้วค่ะ