คือผมหมดหนทางแล้วจริงๆครับ
คือช่วงเดือนมิ.ย.ที่ผ่านมา ผมมีความจำเป็นต้องเดินทางด้วยเรือด่วนเจ้าพระยา ตากสิน-ศิริราช ทุกเช้า จันทร์-ศุกร์ แล้วก็เผอิญได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่ง ไม่แน่ใจว่าเป็นคนไทยเป่านะครับ แต่หน้าตาจะดูญี่ปุ่นๆหน่อย 555 ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่แอบเห็นเค้าเล่น fb คนญี่ปุ่นไม่น่าเล่น fb ไหมครับ ไม่แน่ใจ เค้าจะสะพายเป้สีดำใบใหญ่ๆ เค้าใจว่าแบบที่ใส่ notebook ได้อ่ะครับ
แล้วอยู่ดีๆวันหนึ่งเค้าก็มานั่งข้างๆผมครับ แต่คือที่นั่งในเรือก็คือเยอะมาก ของเค้าก็เยอะ (กระเป่าใบใหญ่1ใบ) ของๆผมก็เยอะ ก็เลยคิดเข้าข้างตัวเองว่า เอ๊...หรือเค้าจะคิดอะไรกับเราเป่า 555 แต่เค้าก็ไม่ได้คุยอะไรกับผมนะ ผมก็ไม่กล้าคุยอะไรกับเค้าเหมือนกัน มันก็จะดูแปลกๆป่ะ คนไม่รู้จัก 2 คนคุยกัน โดยเฉพาะผู้ชายด้วย
หลังจากนั้น ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมก็ได้แต่แอบมองเค้า จะมีบางครั้งที่สบตากันบ้าง แต่ก็น่าจะบังเอิญแหละ (เศร้า) ต่อมา เดือน ก.ค. ผมก็ไม่ได้ต้องขึ้นเรือทุกวันและ โอกาสเจอเค้าก็ลดลง พอปลายเดือน ผมเริ่มมีความรู้สึกว่า นี้เราก็อายุปูนนี้แล้วก็ยังไม่เคยมีแฟนเลย (จริงๆคือคิดมานานและ) ถ้าไม่เสี่ยงสักครั้ง คงอดไปตลอดชีวิต ตั้งใจว่าถ้าเจอกันอีกจะทักทาย+แสดงความรู้จัก แต่พอตัดสินใจได้ก็ ไม่มีโอกาสได้เจอเค้าอีกเลยครับ สรุป ก็เลยตัดสินใจมา post ในนี้ครับ เค้าใจว่ามีคนเค้ามาอ่านเยอะ เผื่อโชคดี เค้ามาอ่านพอดี จะได้หาโอกาสเจอกันอีกครับ เป็นแค่เพื่อนก็ได้ครับ ยังไงเราก็น่าจะทำงานใกล้ๆกัน น่าจะเป็นประโยชน์ในอนาคต
ก็ขอบคุณผู้อ่านที่อ่านจนจบนะครับ อาจจะไม่ได้สนุกเหมือนกระทู้คนอื่น แต่ก็มีความหวังว่าจะสมปรารถนาสักครั้งครับ
ขอบคุณครับ
ปล. จริงๆมันมีอีกเหตุการณ์นึงด้วยครับ แต่รู้สึกโคต*เข้าข้างตัวเองเลย ขอไม่เล่าละกัน 555