ตามหาเธอคนนั้นบนรถเมล์ 179

กระทู้เเรกครับเเฮร่ๆ  
ช่วงเวลาประมาณ 18:00 น. ผมกำลังยืนรอรถเมล์กับเพื่อน ใช้เวลาไม่นานรถเมล์ก็มาจอดป้าย คนขึ้นกันเยอะมาก ผมก็ยืนบนรถปกติเเต่สายตาดันเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนนึงใส่เเว่น(น่ารักดี) เเละเเล้วโอกาสก็มาถึงผมได้มีโอกาสไปนั่งข้างหลังของเธอ(เธอนั่งต่อจากคนขับ) ผมก็เหล่ๆมองฮ่าๆ รถก็ขับไปเรื่อยๆจนเกือบถึงสี่เเยกสุทธิสาร รถดันไม่ขยับเขยื้อนเพราะรถติดมากๆผมก็นั่งรอ สังเกตเห็นเธอมีอาการเเบบอยากจะลงผมก็เลยเออมันติดนานเเล้วนะบ้านก็อยู่ไม่ไกลเท่าไรเเล้ว เลยตัดสินใจกดออดเเล้วลงจากรถ เเต่ก็ไม่วายหันไปมองบนรถภาพที่เห็นคือ เธอลงรถมาเหมือนกัน ผมคิดในใจเอาไงดีวะ ทักเลยดีไหมเเต่ก็คิดว่าไอบ้าเอ้ยอยู่ๆไปทักเขาไม่ใจกล้าเอ็งก็ต้องหน้าด้านก็เลยไม่ทัก ผมก็เดินนำหน้าเธอไปสักพักจนถึงสะพานลอยสุทธิสาร ผมก้าวขึ้นหันหลังลงไปมองเห็นเธอไปอีกทาง ก็คิดในใจอดเดินกลับด้วยกันเลย พอลงจากสะพานลอยผมได้เเวะเข้าไปซื้อของใน 7-11 จังหวะกำลังซื้อของเห็นเธอกำลังเดินอยู่บนทางเดินที่ตลาดไทย(เขาเรียกกันงั้น) ผมก็รีบหยิบเเล้วรีบไปจ่ายเงินเเต่ทว่าเดินออกมาก็ไม่เห็นเธอเเล้ว ก็เลยเดินต่อไปเเล้วคิดในใจว่า"ถ้าเจอเธออีกจะทักเลย555" ก็เดินไปเรื่อยๆสักพักก็เจอเธอจริงๆแต่ใจกลับไม่กล้า เขาจะหาว่าเราโรคจิตป่าววะไปทักเขาเฉยเลย ก็เลยตัดสินใจเดินไปสักพักก็ไปขนาบข้างกับเธอเพราะทางข้างหน้ารถยนต์กำลังขับออกมาต้องรอ(เหมือนเดินข้ามถนน) เธอก็หันมาเห็นเเล้วเเหละว่าเป็นผม ก็เดินข้ามถนนไปสักพัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรถติดหรืออะไรดลใจ มีมอเตอร์ไซด์ขับมาข้างหลัง(มอไซขับมาทางเดินฟุตบาทเเคบๆ) ผมเห็นจึงพูดกับเธอว่า "ระวังรถนะครับ" เธอตอบกลับมาว่า "ขอบคุณค่ะ" พร้อมกับขยับมาทางผม ผมก็คิดในใจเอาไงดีวะ เอองั้นบวกเลยดีกว่า55555 ก็เลยได้คุยกันนิดหน่อย(นิดหน่อยจริงๆ) ก็มาถึงทางเเยกของเรา ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกเธอพูดขึ้นมาว่า บ้ายบาย ผมก็โบกมือบ้ายบาย เเล้วก็เดินขึ้นสะพานลอยเเบบงงๆ ในใจคิดว่าทำไมไม่ขอเบอร์หรืออะไรก็ได้วะ ที่จะติดต่อได้ มันงงไปหมด ก็อยากรู้ว่าถ้าเธอมาอ่านเรื่องนี้เผื่ออยากรู้จักกับผม(เข้าข้างตัวเองก่อน555)ก็ทักมาหลังไมค์นะครับ
ปล. หากเพื่อนๆเคยมีประสบการณ์แบบนี้ลองเเลกเปลี่ยนกันได้ครับ ผมอาจเรียบเรียงข้อความไม่ได้ดีเท่าไรเพราะมันเป็นครั้งเเรก
ปลลลล. พึ่งเคยคุยกับคนที่ไม่รู้จักครั้งเเรก5555