สวัสดีครับน้องๆ เพื่อนๆ พี่ๆ ชาวพันทิป วันนี้ผมมีเรื่องราวความรักของผมมาเล่าสู่กันฟัง พร้อมคำถามค้างคาหลายๆอย่าง ตามจริงก็อาจจะเหมือนความรักของเพื่อนๆพี่ๆน้องๆหลายๆคนนะครับ
เริ่มต้นเลยนะครับ อ้อ!..ก่อนอื่นผมต้องบอกก่อนนะครับว่าผมเป็นคนนิยมในเพศเดียวกัน สมัยนั้นผมเรียนอยู่ชั้น ม.1 ประมาณปี 2553 (ยอมรับครับว่าไวไฟมันก็จะแรงส์ๆ หน่อยๆ) ถามจริง? รู้จักความรักจริงๆเหรอ ตอบเลยนะครับว่าไม่รู้จักดีเท่าไหร่ แต่ผมรู้แค่ว่า เด็ก ผช คนนั้นอ่ะทุกครั้งเวลาอยู่ด้วยแล้วมันเหมือนมีอะไรที่วิเศษกว่าการอยู่กับเพื่อนหน่ะครับ(อันนี้ต้องบอกก่อนนะครับว่า ผมแยกเรื่องของครอบครัวออกเลย ไม่เอามารวม เดี๋ยวเพื่อนๆหลายๆคนเหมารวมว่ากลายเป็นคนไม่รักครอบครัว) พิเศษแบบไหนผมก็ไม่มั่นใจเนาะ แต่แบบมันมีความสุขนะครับ มันสนุก มันเพลิดเพลิน ถ้าคนเหนือเค้าเรียกว่า "ม่วนอ๊กม่วนใจ๋" ^0^ ครับ แรกๆก็คุยปกติทั่วไปแหละครับ เรานั่งห่างกันแค่คน 1 คน เค้านั่งเลขที่ 8 ผมเลขที่ 10 ก็พยายามคุยกันได้ ตอนนั้นก็ยังจีบๆกันด้วยการเขียนจดหมายอยู่เลยมันลุ้นดี 555..+ ก็เรื่อยมาจนกลายเป็นคนสนิทกันมากกจนเพื่อนในห้องแซวๆกันว่าเป็นแฟนกันเหรอ มันคือเรื่องแปลกนะครับสมัยนั้นส่วนมากยังไม่นิยมเพศเดียวกัน(มากเท่าไหร่) เพื่อนในห้องก็แซวๆ เอาเข้าๆ ก็เป็นแฟนกันไม่รู้ตัว คือเราก็คุยโทรศัพท์ด้วยกันนะครับทุกคืน มันต้องคุยไม่มีเรื่องอะไรให้พูดแต่มันก็ต้องโทรไปคุย คุยๆๆๆคุยไปคุยมา ก็เริ่มมีบอกคิดถึงกันบ้าง เป็นห่วงดูแลตัวเองบ้าง จนกลายเป็น "รัก" นะ "ฝันดี" แล้วก็วางสายแยกย้ายกันไป แรกก็ไม่ทะเลาะกันหรอกครับคุยดีด้วยกันมาตลอด ปิดเทอมก็ไม่ได้ไปเที่ยวหากันเพราะเค้ากลับบ้านเกิด แต่ก็ยังโทรคุยกันนะครับแต่ไม่นานและไม่บ่อยกว่าเดิม ครั้นพอเปิดเทอมก็ยังรักกันดี คือตอนนั้นเพื่อนเค้ารู้แล้วหล่ะครับว่าเป็นแฟนกัน บางคนก็ช่วยดันหาวิธีอะไรต่างๆนานาเอาไว้เซอร์ไพรซ์เค้า บางคนก็พูดแขวะยุให้เลิกบ้าง หยุดน้ำเน่าบ้าง บางคนก็หมั่นไส้ ประมาณนี้ครับ คือผมรักเค้ามากทุกคนในห้องรู้ เค้าก็รักผม(แต่มากเท่าที่ผมรักมั้ย..ไม่รู้) ผมรักเค้ามากชนิดที่ว่ามันมีอาการที่แบบ..ไม่อยากให้เค้าไปยุ่งกับใครไม่ว่าจะผู้ชาย หรือผู้หญิง ไม่ว่าจะเพื่อนในห้องเดียวกัน หรือห้องอื่นๆ ชนิดที่แบบว่าครั้งหนึ่งเค้าคุยเรื่องงานกับเพื่อนอีกคน แล้วเผอิญคุยไม่ลงคอกันแตกเสียงใส่กันผิดหัวกัน (แต่ไม่ถึงขั้นเผาพริกเผาเกลือนะครับ) แค่แบบเจอกันคุยกันก็แค่ขึ้นเสียงใส่กันเท่านั้น แต่มันทำให้ผมพลอยโกรธเพื่อนคนนั้นไปด้วย ว่าทำไมต้องมาพูด มาผิดหัวอะไรกับแฟนของเราด้วยหล่ะ แบบนี้แหละครับ แล้วทุกครั้งที่เค้าไปคุยกับเพื่อน ผช อีกห้องหนึ่งผมก็ไม่ชอบใจ ไม่ชอบมาก มองด้วยสายตาจิกๆแรงๆ คือที่เขาเรียกว่า "หึง" ใช่ป่ะครับ คือผมหึงแรงมาก ตอนเนี่ยสถานะการณ์ความรักของผมกับเค้าก็เริ่มมีความตึงเครียดบ้างเล็กน้อยแล้ว ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์ผมเองมักชอบถามเขาประมาณว่า ก่อนที่จะโทรคุยกันได้คุยกับใครมั้ย หลังจากกลับจากโรงเรียนก่อนกลับบ้านไปไหนมาบ้าง ประมาณนี้แหละครับ ก็ถามแบบนี้ทุกวันเน้นว่าทุกวันจริงๆ จนแบบเค้าน่าจะรำคานมั้งครับ ช่วงนั้นเลยกลายเป็นปัญหาเลย เค้าก็บอกว่า "ก็ไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้คุยกับใคร กลับจากโรงเรียนก็กลับบ้านรออาบน้ำ กินข้าว แล้วคุยโทรศัพท์กับผม" คือผมรับรู้ได้จากน้ำเสียงที่มีการกระแทก-ดันขึ้นมา แต่ความรู้สึกผมมันบอกว่าไม่จริง ไม่เชื่อ อย่างนั้นอย่างนี้ จนคืนนั้นเราทะเลาะกันผ่านทางโทรศัพท์หนักมาก คือคุย เคลีย จนร้องไห้อ่ะครับ ฝ่ายหนึ่งพยายามที่จะบอกว่ามันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมันเป็นปกติ แต่อีกฝ่ายก็พยายามที่จะเชื่อแต่เชื่อไม่สุด จนผมไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ผมโง่เองที่หลุดปากไปว่า "นั้นเลิกกัน" แล้วเสียงที่ตอบกลับมาคือคำว่า "ได้ ตกลง" TOT ผมพูดไปได้ไง!! หลังจากนั้นเราก็วางหู ต่างคนต่างไปนอน เช้าวันต่อมาไปโรงเรียนผมก็ทำกิจวัตรตามปกติที่ผมทำ ผมเดินไปหาเค้าแต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันเป็นปกติ เค้ายิ้มให้ผม ผมยิ้มให้เค้า ผมไปนั่งข้างเค้า บอก"ขอโทษเรื่องเมื่อคืน ขอให้เค้าให้โอกาสแก้ตัวอีกรอบได้มั้ย" เค้าพยักหน้าแล้วยิ้ม พร้อมกับคำว่า "อื้ม" ความรู้สึกผมคือโคตรดีใจ โคตรๆๆๆๆๆๆ ดีใจมาก ไม่อยากจะเสียเค้าไป (จริงๆตอนนั้นมีพยานด้วยนะครับ เป็นเพื่อนในห้องนั่นแหละครับ ประมาณ 2-3 คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกันในโรงหารนั้นแหละ) ครับเราก็กลับมาสู่สถานการณ์ปกติเกือบ 1 เทอม และแล้วความเ_ี้ยของผมก็กลับมา ผมไม่ชอบไม่พอใจที่เค้าไปเล่นเกมกับเพื่อนต่างห้องหรือเพื่อนห้องเดียวกัน ผมรู้สึกไม่ชอบมาก ทำไมเค้าไม่เล่นกับผมหล่ะ ทำไมเค้าไม่คุยกับผมหล่ะ แล้วกลับเข้าสู่อิลอบเดิมเลยครับ เราทะเลาะกันในโทรศัพท์คืนนั้น แบบเดิมเป๊ะ คราวนี้ผมร้องไห้ แต่เค้าไม่ร้อง คำๆนึงหลุดออกจากปากผมไป "เลิกกันมั้ย" คำๆนั้นได้รับการตอบกลับ "เลิก" แล้วก็วางสายต่างคนต่างแยกย้ายนอน แต่ที่พลิกเปลี่ยนคือเช้าวันนั้น เค้าก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมกับเพื่อนๆในห้อง 2-3 คน ผมไปถึงโรงเรียน เดินเข้าไปหาเค้าทำตัวตามปกติ แต่เค้า...เฉยชามาก ผมกล่าวคำขอโทษ เค้าพยักหน้าแล้วไปคุยกับเพื่อนต่อ ผมบอกเค้าไปว่า เมื่อคืนมันเป็นอารมณ์จริงๆ ขอโทษๆๆๆๆๆหลายๆรอบ ขอโอกาสอีกครั้งนะ ครั้งสุดท้ายขอแก้ตัวอีกครั้งนะ จะไม่ทำอีกแล้ว แต่คราวนี้มันไม่ใช่อย่างนั้น เค้าพูดคำเดียวหลายๆครั้งคือ "ไม่" จากนั้นผมก็น้ำตาคลอร้องไห้สิครับรออะไร เผื่อได้คะแนนสงสาร (อันนั้นร้องจริงๆเสียใจจริงๆ) แล้วถึงเวลาเคารพธงชาติ แยกย้ายเข้าห้องแต่ เค้าไม่นั่งใกล้ผมแล้ว (คือคุณครูบอกไม่ต้องนั่งตามเลขที่แล้ว ให้นั่งตามที่ไหนก็ได้ เราเลยนั่งข้างกันทุกคาบ) เค้านั่งกับเพื่อน ผญ อีกคนก็คือกลุ่มที่นั่งอยู่ที่โรงอาหารทุกๆเช้านั่นแหละครับ แล้วผมหล่ะผมก็นั่งคนเดียวสิครับ นั่งคนเดียวหว่างนึง ก็ย้ายไปนั่งกับเพื่อนกลุ่ม ผช ที่เป็นหัวโจกของห้อง ผมก็อยู่กับกลุ่ม ผช นั้นมากตลอด ตอนนี้ทุกคนในห้องรู้แล้วว่าผมกับเค้าได้เลิกกันแล้ว จนเราเรียนจบ ม.3 คิดดูครับ เราคบกันมา 2 ปีครึ้ง กี่วันไม่รู้ 555..+ เราทนอยู่ห้องเดียวกันกลุ่มเดียวกัน แต่ไม่พูดกัน และไม่พูดกันเลยจนจบ ม.3 พอขึ้น ม.4 ปี 2554 ก็แยกห้องกัน เค้าเรียนสายวิทย์พิเศษ ผมเรียนวิทย์-คณิต อยู่กันคนละห้องแล้ว ครานี้ก็ไม่ได้คุยกันแล้ว ไม่มีอะไรหนักใจแล้ว แต่ยังอยู่โรงเรียนเดียวกัน เดินสวนกัน เข้าแถวก็ยังเจอกัน นี่แหละช่วงที่มันอึดอึด อึดอัดที่ว่าไม่ได้หมายถึงมันแน่นเกิน คับเกินหรืออะไรนะครับ แต่อึดอัดในที่นี้ผมหมายถึง ผมอยู่ไม่สนุก ทุกครั้งที่เห็นเค้าน้ำตามันก็จะคลอตลอดเลย ผมมาคิดแล้วคิดอีกว่าผมทำพลาดมาก จนมันเป็นแบบนี้แหละครับสมควรแล้วใช่ป่ะ TOT ครับหลังจากนั้นก็ไม่ได้ใกล้ชิดกับเค้าอีกเลย จนวันสุดท้ายวันอำลาพี่ๆ ม.6 ปี 2556 วันที่เพื่อนๆทุกคนทุกๆห้องจะเดินจับมือกัน สนิทกันก็กอดกัน วันที่ผมได้ใกล้กับเค้าเพียงแค่เสี้ยวนาที อารมณ์ตอนนั้นผมอยากร้องไห้ ตอนที่เค้าเดินมาถึงที่ด้านหน้าของผม TOT (ณ ตอนนี้ผมร้องไห้อยู่นะเนี่ยตอนที่พิมพ์ฉากนี้) เค้าจับมือผมและกอดผม TOT ผมไม่ได้รู้สึกมีความสุขแบบนี้มานานมาก จำได้ว่า ผมกอดกับเค้าครั้งแรกตอนไปเที่ยวบ้านเค้า (ตอนยังคบกันอยู่) เราได้กอดกัน เราหอมแก้มกัน แล้วเราจูบกัน(อย่า!คิดลึกนะ แค่เอาปากสัมผัสกันไม่ได้ดูดดื่มมากมาย) นั่นคือครั้งแรกของผมที่ผมทำกับเค้า ผมถามเค้าเพราะนี่ก็คือครั้งแรกของเค้า คือเราสองคนต่างเป็นครั้งแรก และคนแรก ของกันและกัน กลับมาที่งานอำลา ครับ คือวันนั้นหลังจากที่ทุกคนจับมือกันแล้วท่ามกลางบรรยากาศที่เศร้ามากมันหลากหลายอารมณ์มาก ดนตรีก็มีมันก็มัน จากกันกับเพื่อๆต่างคนต่างแยกย้ายเศร้าก็เศร้า แสดงว่าวันนั้นคือว่าที่ผมกับเค้าจะแยกกันจริงๆแล้ว ไม่ได้เจอกันแล้ว? ครับมันเป็นแบบนั้นแหละ เค้าได้เรียนในมหาลัยหนึ่งในภาคเหนือ ผมรู้ครับผมติดตามเค้าตลอด แล้วผมเรียนแบบวิทยาลัยกึ่งวิชาความรู้กึ่งวิชาประสบการณ์ในชีวิต ง่ายๆคือเรียนด้วยทำงานด้วย ผมเลือกสถานที่ทำงาน ในมหาวิทยาลัยแห่งนั้นแหละ เพราะอะไรครับ เพราะคณะเค้ากับที่ฝึกงานของผมมันอยู่ใกล้กัน ทุกครั้งหลังจากที่เค้าเลิกเรียนเค้าก็จะมาซื้อของกับสถานที่ที่ผมทำงานนั่นแหละ คราวนี้ผมเห็นเค้า เค้าก็เห็นผม เราก็ทักทายกันนะครับ ผมพูดกับเค้าดีมาก แต่ก็นะการที่เค้าพูดกับผมคือ เพื่อนอ่ะ คนรู้จักอ่ะ อารมณ์เหมือนกำลังจะรู้จักกัน ผสมกับอารมณ์ที่เฉยชาของเค้า ครับผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากคิดแค่ว่าเค้าคงไม่กล้าคุยกับเด็กฝึกงานอย่างผมหรอก ยิ่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนๆด้วย ครั้นผมได้รู้ว่าจริงๆแล้วเค้ามีแฟนใหม่แล้ว ตั้ง อยู่ ม.5 ปี 2555 ทำไมถึงรู้ ฮ่าๆ วันนั้นวันเกิดเค้า มีแต่ผมคนเดียวที่ซื้อเค้กไปให้เค้า เพื่อนต่างห้องไงอื้ม แล้วประมาณว่า เรื่องที่ผมซื้อเค้กให้เค้าดันไปถึงหูแฟนเค้า เย็นวันนั้นแฟนเค้าเลยทักมา ประมาณว่า ถ้าเลิกไปแล้วก็คือเลิก ไม่ต้องมายุ่ง เขาดูแลแฟน(แฟนเก่าผมแหละ)ของเค้าได้ หลังจากนั้นข้อความก็ไม่สามารถส่งได้ (โดนบล็อคและลบเพื่อนไปละ) ตั้งแต่นั้นมาผมก็ได้แค่แอบๆทักไปคุยกับเค้าเรื่อยๆทักไปเมื่อต้นปี 2556 เค้า(แฟนเก่า)ตอบมาอีกที ปลายปี 2556 ทักไปคุยถามสบายดี สวัสดีปีใหม่ สุขสันข์วันเกิด สุขสันต์วาเลนส์ไทล์ บลาๆ อะไรแค่นี้เฉยๆนะครับ
นั้นเดี๋ยวผมมาเล่าต่อนะครับ มันยังอีกยาว ฮ่าๆๆ จำทนอ่านก่อนเนาะ ขอบพระคุณมากๆนะครับ ขอตัวไปรับประทานอาหารกลางวันก่อน
รักกับคนเก่าเป็นไปได้มั้ย?
เริ่มต้นเลยนะครับ อ้อ!..ก่อนอื่นผมต้องบอกก่อนนะครับว่าผมเป็นคนนิยมในเพศเดียวกัน สมัยนั้นผมเรียนอยู่ชั้น ม.1 ประมาณปี 2553 (ยอมรับครับว่าไวไฟมันก็จะแรงส์ๆ หน่อยๆ) ถามจริง? รู้จักความรักจริงๆเหรอ ตอบเลยนะครับว่าไม่รู้จักดีเท่าไหร่ แต่ผมรู้แค่ว่า เด็ก ผช คนนั้นอ่ะทุกครั้งเวลาอยู่ด้วยแล้วมันเหมือนมีอะไรที่วิเศษกว่าการอยู่กับเพื่อนหน่ะครับ(อันนี้ต้องบอกก่อนนะครับว่า ผมแยกเรื่องของครอบครัวออกเลย ไม่เอามารวม เดี๋ยวเพื่อนๆหลายๆคนเหมารวมว่ากลายเป็นคนไม่รักครอบครัว) พิเศษแบบไหนผมก็ไม่มั่นใจเนาะ แต่แบบมันมีความสุขนะครับ มันสนุก มันเพลิดเพลิน ถ้าคนเหนือเค้าเรียกว่า "ม่วนอ๊กม่วนใจ๋" ^0^ ครับ แรกๆก็คุยปกติทั่วไปแหละครับ เรานั่งห่างกันแค่คน 1 คน เค้านั่งเลขที่ 8 ผมเลขที่ 10 ก็พยายามคุยกันได้ ตอนนั้นก็ยังจีบๆกันด้วยการเขียนจดหมายอยู่เลยมันลุ้นดี 555..+ ก็เรื่อยมาจนกลายเป็นคนสนิทกันมากกจนเพื่อนในห้องแซวๆกันว่าเป็นแฟนกันเหรอ มันคือเรื่องแปลกนะครับสมัยนั้นส่วนมากยังไม่นิยมเพศเดียวกัน(มากเท่าไหร่) เพื่อนในห้องก็แซวๆ เอาเข้าๆ ก็เป็นแฟนกันไม่รู้ตัว คือเราก็คุยโทรศัพท์ด้วยกันนะครับทุกคืน มันต้องคุยไม่มีเรื่องอะไรให้พูดแต่มันก็ต้องโทรไปคุย คุยๆๆๆคุยไปคุยมา ก็เริ่มมีบอกคิดถึงกันบ้าง เป็นห่วงดูแลตัวเองบ้าง จนกลายเป็น "รัก" นะ "ฝันดี" แล้วก็วางสายแยกย้ายกันไป แรกก็ไม่ทะเลาะกันหรอกครับคุยดีด้วยกันมาตลอด ปิดเทอมก็ไม่ได้ไปเที่ยวหากันเพราะเค้ากลับบ้านเกิด แต่ก็ยังโทรคุยกันนะครับแต่ไม่นานและไม่บ่อยกว่าเดิม ครั้นพอเปิดเทอมก็ยังรักกันดี คือตอนนั้นเพื่อนเค้ารู้แล้วหล่ะครับว่าเป็นแฟนกัน บางคนก็ช่วยดันหาวิธีอะไรต่างๆนานาเอาไว้เซอร์ไพรซ์เค้า บางคนก็พูดแขวะยุให้เลิกบ้าง หยุดน้ำเน่าบ้าง บางคนก็หมั่นไส้ ประมาณนี้ครับ คือผมรักเค้ามากทุกคนในห้องรู้ เค้าก็รักผม(แต่มากเท่าที่ผมรักมั้ย..ไม่รู้) ผมรักเค้ามากชนิดที่ว่ามันมีอาการที่แบบ..ไม่อยากให้เค้าไปยุ่งกับใครไม่ว่าจะผู้ชาย หรือผู้หญิง ไม่ว่าจะเพื่อนในห้องเดียวกัน หรือห้องอื่นๆ ชนิดที่แบบว่าครั้งหนึ่งเค้าคุยเรื่องงานกับเพื่อนอีกคน แล้วเผอิญคุยไม่ลงคอกันแตกเสียงใส่กันผิดหัวกัน (แต่ไม่ถึงขั้นเผาพริกเผาเกลือนะครับ) แค่แบบเจอกันคุยกันก็แค่ขึ้นเสียงใส่กันเท่านั้น แต่มันทำให้ผมพลอยโกรธเพื่อนคนนั้นไปด้วย ว่าทำไมต้องมาพูด มาผิดหัวอะไรกับแฟนของเราด้วยหล่ะ แบบนี้แหละครับ แล้วทุกครั้งที่เค้าไปคุยกับเพื่อน ผช อีกห้องหนึ่งผมก็ไม่ชอบใจ ไม่ชอบมาก มองด้วยสายตาจิกๆแรงๆ คือที่เขาเรียกว่า "หึง" ใช่ป่ะครับ คือผมหึงแรงมาก ตอนเนี่ยสถานะการณ์ความรักของผมกับเค้าก็เริ่มมีความตึงเครียดบ้างเล็กน้อยแล้ว ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์ผมเองมักชอบถามเขาประมาณว่า ก่อนที่จะโทรคุยกันได้คุยกับใครมั้ย หลังจากกลับจากโรงเรียนก่อนกลับบ้านไปไหนมาบ้าง ประมาณนี้แหละครับ ก็ถามแบบนี้ทุกวันเน้นว่าทุกวันจริงๆ จนแบบเค้าน่าจะรำคานมั้งครับ ช่วงนั้นเลยกลายเป็นปัญหาเลย เค้าก็บอกว่า "ก็ไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้คุยกับใคร กลับจากโรงเรียนก็กลับบ้านรออาบน้ำ กินข้าว แล้วคุยโทรศัพท์กับผม" คือผมรับรู้ได้จากน้ำเสียงที่มีการกระแทก-ดันขึ้นมา แต่ความรู้สึกผมมันบอกว่าไม่จริง ไม่เชื่อ อย่างนั้นอย่างนี้ จนคืนนั้นเราทะเลาะกันผ่านทางโทรศัพท์หนักมาก คือคุย เคลีย จนร้องไห้อ่ะครับ ฝ่ายหนึ่งพยายามที่จะบอกว่ามันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมันเป็นปกติ แต่อีกฝ่ายก็พยายามที่จะเชื่อแต่เชื่อไม่สุด จนผมไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ผมโง่เองที่หลุดปากไปว่า "นั้นเลิกกัน" แล้วเสียงที่ตอบกลับมาคือคำว่า "ได้ ตกลง" TOT ผมพูดไปได้ไง!! หลังจากนั้นเราก็วางหู ต่างคนต่างไปนอน เช้าวันต่อมาไปโรงเรียนผมก็ทำกิจวัตรตามปกติที่ผมทำ ผมเดินไปหาเค้าแต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันเป็นปกติ เค้ายิ้มให้ผม ผมยิ้มให้เค้า ผมไปนั่งข้างเค้า บอก"ขอโทษเรื่องเมื่อคืน ขอให้เค้าให้โอกาสแก้ตัวอีกรอบได้มั้ย" เค้าพยักหน้าแล้วยิ้ม พร้อมกับคำว่า "อื้ม" ความรู้สึกผมคือโคตรดีใจ โคตรๆๆๆๆๆๆ ดีใจมาก ไม่อยากจะเสียเค้าไป (จริงๆตอนนั้นมีพยานด้วยนะครับ เป็นเพื่อนในห้องนั่นแหละครับ ประมาณ 2-3 คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเดียวกันในโรงหารนั้นแหละ) ครับเราก็กลับมาสู่สถานการณ์ปกติเกือบ 1 เทอม และแล้วความเ_ี้ยของผมก็กลับมา ผมไม่ชอบไม่พอใจที่เค้าไปเล่นเกมกับเพื่อนต่างห้องหรือเพื่อนห้องเดียวกัน ผมรู้สึกไม่ชอบมาก ทำไมเค้าไม่เล่นกับผมหล่ะ ทำไมเค้าไม่คุยกับผมหล่ะ แล้วกลับเข้าสู่อิลอบเดิมเลยครับ เราทะเลาะกันในโทรศัพท์คืนนั้น แบบเดิมเป๊ะ คราวนี้ผมร้องไห้ แต่เค้าไม่ร้อง คำๆนึงหลุดออกจากปากผมไป "เลิกกันมั้ย" คำๆนั้นได้รับการตอบกลับ "เลิก" แล้วก็วางสายต่างคนต่างแยกย้ายนอน แต่ที่พลิกเปลี่ยนคือเช้าวันนั้น เค้าก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมกับเพื่อนๆในห้อง 2-3 คน ผมไปถึงโรงเรียน เดินเข้าไปหาเค้าทำตัวตามปกติ แต่เค้า...เฉยชามาก ผมกล่าวคำขอโทษ เค้าพยักหน้าแล้วไปคุยกับเพื่อนต่อ ผมบอกเค้าไปว่า เมื่อคืนมันเป็นอารมณ์จริงๆ ขอโทษๆๆๆๆๆหลายๆรอบ ขอโอกาสอีกครั้งนะ ครั้งสุดท้ายขอแก้ตัวอีกครั้งนะ จะไม่ทำอีกแล้ว แต่คราวนี้มันไม่ใช่อย่างนั้น เค้าพูดคำเดียวหลายๆครั้งคือ "ไม่" จากนั้นผมก็น้ำตาคลอร้องไห้สิครับรออะไร เผื่อได้คะแนนสงสาร (อันนั้นร้องจริงๆเสียใจจริงๆ) แล้วถึงเวลาเคารพธงชาติ แยกย้ายเข้าห้องแต่ เค้าไม่นั่งใกล้ผมแล้ว (คือคุณครูบอกไม่ต้องนั่งตามเลขที่แล้ว ให้นั่งตามที่ไหนก็ได้ เราเลยนั่งข้างกันทุกคาบ) เค้านั่งกับเพื่อน ผญ อีกคนก็คือกลุ่มที่นั่งอยู่ที่โรงอาหารทุกๆเช้านั่นแหละครับ แล้วผมหล่ะผมก็นั่งคนเดียวสิครับ นั่งคนเดียวหว่างนึง ก็ย้ายไปนั่งกับเพื่อนกลุ่ม ผช ที่เป็นหัวโจกของห้อง ผมก็อยู่กับกลุ่ม ผช นั้นมากตลอด ตอนนี้ทุกคนในห้องรู้แล้วว่าผมกับเค้าได้เลิกกันแล้ว จนเราเรียนจบ ม.3 คิดดูครับ เราคบกันมา 2 ปีครึ้ง กี่วันไม่รู้ 555..+ เราทนอยู่ห้องเดียวกันกลุ่มเดียวกัน แต่ไม่พูดกัน และไม่พูดกันเลยจนจบ ม.3 พอขึ้น ม.4 ปี 2554 ก็แยกห้องกัน เค้าเรียนสายวิทย์พิเศษ ผมเรียนวิทย์-คณิต อยู่กันคนละห้องแล้ว ครานี้ก็ไม่ได้คุยกันแล้ว ไม่มีอะไรหนักใจแล้ว แต่ยังอยู่โรงเรียนเดียวกัน เดินสวนกัน เข้าแถวก็ยังเจอกัน นี่แหละช่วงที่มันอึดอึด อึดอัดที่ว่าไม่ได้หมายถึงมันแน่นเกิน คับเกินหรืออะไรนะครับ แต่อึดอัดในที่นี้ผมหมายถึง ผมอยู่ไม่สนุก ทุกครั้งที่เห็นเค้าน้ำตามันก็จะคลอตลอดเลย ผมมาคิดแล้วคิดอีกว่าผมทำพลาดมาก จนมันเป็นแบบนี้แหละครับสมควรแล้วใช่ป่ะ TOT ครับหลังจากนั้นก็ไม่ได้ใกล้ชิดกับเค้าอีกเลย จนวันสุดท้ายวันอำลาพี่ๆ ม.6 ปี 2556 วันที่เพื่อนๆทุกคนทุกๆห้องจะเดินจับมือกัน สนิทกันก็กอดกัน วันที่ผมได้ใกล้กับเค้าเพียงแค่เสี้ยวนาที อารมณ์ตอนนั้นผมอยากร้องไห้ ตอนที่เค้าเดินมาถึงที่ด้านหน้าของผม TOT (ณ ตอนนี้ผมร้องไห้อยู่นะเนี่ยตอนที่พิมพ์ฉากนี้) เค้าจับมือผมและกอดผม TOT ผมไม่ได้รู้สึกมีความสุขแบบนี้มานานมาก จำได้ว่า ผมกอดกับเค้าครั้งแรกตอนไปเที่ยวบ้านเค้า (ตอนยังคบกันอยู่) เราได้กอดกัน เราหอมแก้มกัน แล้วเราจูบกัน(อย่า!คิดลึกนะ แค่เอาปากสัมผัสกันไม่ได้ดูดดื่มมากมาย) นั่นคือครั้งแรกของผมที่ผมทำกับเค้า ผมถามเค้าเพราะนี่ก็คือครั้งแรกของเค้า คือเราสองคนต่างเป็นครั้งแรก และคนแรก ของกันและกัน กลับมาที่งานอำลา ครับ คือวันนั้นหลังจากที่ทุกคนจับมือกันแล้วท่ามกลางบรรยากาศที่เศร้ามากมันหลากหลายอารมณ์มาก ดนตรีก็มีมันก็มัน จากกันกับเพื่อๆต่างคนต่างแยกย้ายเศร้าก็เศร้า แสดงว่าวันนั้นคือว่าที่ผมกับเค้าจะแยกกันจริงๆแล้ว ไม่ได้เจอกันแล้ว? ครับมันเป็นแบบนั้นแหละ เค้าได้เรียนในมหาลัยหนึ่งในภาคเหนือ ผมรู้ครับผมติดตามเค้าตลอด แล้วผมเรียนแบบวิทยาลัยกึ่งวิชาความรู้กึ่งวิชาประสบการณ์ในชีวิต ง่ายๆคือเรียนด้วยทำงานด้วย ผมเลือกสถานที่ทำงาน ในมหาวิทยาลัยแห่งนั้นแหละ เพราะอะไรครับ เพราะคณะเค้ากับที่ฝึกงานของผมมันอยู่ใกล้กัน ทุกครั้งหลังจากที่เค้าเลิกเรียนเค้าก็จะมาซื้อของกับสถานที่ที่ผมทำงานนั่นแหละ คราวนี้ผมเห็นเค้า เค้าก็เห็นผม เราก็ทักทายกันนะครับ ผมพูดกับเค้าดีมาก แต่ก็นะการที่เค้าพูดกับผมคือ เพื่อนอ่ะ คนรู้จักอ่ะ อารมณ์เหมือนกำลังจะรู้จักกัน ผสมกับอารมณ์ที่เฉยชาของเค้า ครับผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากคิดแค่ว่าเค้าคงไม่กล้าคุยกับเด็กฝึกงานอย่างผมหรอก ยิ่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนๆด้วย ครั้นผมได้รู้ว่าจริงๆแล้วเค้ามีแฟนใหม่แล้ว ตั้ง อยู่ ม.5 ปี 2555 ทำไมถึงรู้ ฮ่าๆ วันนั้นวันเกิดเค้า มีแต่ผมคนเดียวที่ซื้อเค้กไปให้เค้า เพื่อนต่างห้องไงอื้ม แล้วประมาณว่า เรื่องที่ผมซื้อเค้กให้เค้าดันไปถึงหูแฟนเค้า เย็นวันนั้นแฟนเค้าเลยทักมา ประมาณว่า ถ้าเลิกไปแล้วก็คือเลิก ไม่ต้องมายุ่ง เขาดูแลแฟน(แฟนเก่าผมแหละ)ของเค้าได้ หลังจากนั้นข้อความก็ไม่สามารถส่งได้ (โดนบล็อคและลบเพื่อนไปละ) ตั้งแต่นั้นมาผมก็ได้แค่แอบๆทักไปคุยกับเค้าเรื่อยๆทักไปเมื่อต้นปี 2556 เค้า(แฟนเก่า)ตอบมาอีกที ปลายปี 2556 ทักไปคุยถามสบายดี สวัสดีปีใหม่ สุขสันข์วันเกิด สุขสันต์วาเลนส์ไทล์ บลาๆ อะไรแค่นี้เฉยๆนะครับ
นั้นเดี๋ยวผมมาเล่าต่อนะครับ มันยังอีกยาว ฮ่าๆๆ จำทนอ่านก่อนเนาะ ขอบพระคุณมากๆนะครับ ขอตัวไปรับประทานอาหารกลางวันก่อน