ครอบครัวเราอยู่กันแบบครอบครัวใหญ่ มีพ่อแม่สามี
สามีและเรา ส่วนพี่สามีจะอยู่อีกหลัง ก่อนหน้าที่จะมีลูก ก็อยู่ปกติสุข ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะเราเป็นคนไม่ค่อยพูด อะไรก็ได้
แต่พอมีลูกก็เริ่มมีปัญหาความคิดเห็นไม่ตรงกันในหลายเรื่อง เราเริ่มพูดในสิ่งที่ควรจะเป็นและสิ่งที่เราคิด แต่ไม่ตรงกับความต้องการของเค้า ทำให้ต้องเถียงกัน อย่างตอนนี้ลูกเราจะ2 ขวบแล้ว ยังไม่ยังใส่แพมเพิสอยู่ ซึ่งถึงเวลาที่จะเลิกใส่ได้แล้ว เค้าก็ยังจะให้ใส่อยู่ บอกกลัวหลานปัสสาวะแล้วจะเดินแล้วลื่นล้ม เราก็บอกว่าก็ต้องหัด เพราะจะเข้าโรงเรียนแล้ว
เรื่องเลิกกินนมกลางคืน เราบอกต้องเลิกกินได้แล้วเพราะลูกจะฟันผุ ค่อยๆฝึกไป ซึ่งเลิก2ขวบนี่ช้าแล้ว แม่สามีก็ไม่ยอมโวยวาย ว่าเดี๋ยวหลานจะหิว ปล่อยกินไป เดี๋ยวก็เลิกเอง ส่วนสามีก็เข้าข้างแม่เค้า กลัวลูกจะร้องไห้เสียงดังตอนกลางคืน
เรื่องเข้าเรียนก็เหมือนกัน เราอยากคิดกันเองกับสามี2คนว่าจะให้เรียนที่ไหน ไม่อยากให้ไกลบ้านมาก แต่แม่สามีก็มาพูดว่า ให้สามีหาเงินอย่างเดียวพอ เดี๋ยวเรื่องโรงเรียน หลานเค้าจะจัดการเอง เราเลยแย้ง เรื่องเรียนพ่อเค้าก็ต้องจัดการ คือความรู้สึกเราเหมือนเค้าไม่ให้ความสำคัญในความเป็นแม่ของเรา มองข้ามเราไป ครอบครัวเราเราก็อยากคิดและจัดการกันเอง เราดูไว้บ้างแล้วว่าเราอยากให้เรียนที่ไหน แต่ทางแม่สามีก็จะให้เรียนตามที่หลานเค้าเลือกไว้ให้หลาน ซึ่งต้องใกล้ที่ทำงานเค้า และมีรถยนต์รับส่ง แต่เราไม่อยากให้เราเรียนไกลและไม่อยากให้ลูกกลับบ้านค่ำ
ซึ่งปัญหานี้จะต้องเกิดแน่นอน เพราะมีแนวโน้มมาแล้ว ถ้าเรามีปัญหา ก็ไม่มีใครรับส่งลูกเรา เพราะคงต้องทำงาน
ทุกคนรักลูกเราหมด เราก็รักลูก แต่เราเหมือนถูกมองข้ามไปไม่ค่อยมีความหมาย เราไม่โอเคที่คนอื่นจะมาตัดสินเรื่องต่างๆในเรื่องที่เราควรจะตัดสินใจเอง
ส่วนสามี เค้าเข้าข้างครอบครัวเค้า ไม่คายเข้าข้างเราเท่าไหร่ เราควรจะแก้ปัญหาความเห็นไม่ตรงกับแม่สามียังไงดี ทุกวันนี้เครียดมาก ไม่รู้แก้ไขยังไง ใครพอมีประสบการณ์รบกวนขอแนะนำหน่อยค่ะ
มีปัญหากับแม่สามีเรื่องการเลี้ยงลูก ความคิดเห็นไม่ตรงกัน
สามีและเรา ส่วนพี่สามีจะอยู่อีกหลัง ก่อนหน้าที่จะมีลูก ก็อยู่ปกติสุข ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะเราเป็นคนไม่ค่อยพูด อะไรก็ได้
แต่พอมีลูกก็เริ่มมีปัญหาความคิดเห็นไม่ตรงกันในหลายเรื่อง เราเริ่มพูดในสิ่งที่ควรจะเป็นและสิ่งที่เราคิด แต่ไม่ตรงกับความต้องการของเค้า ทำให้ต้องเถียงกัน อย่างตอนนี้ลูกเราจะ2 ขวบแล้ว ยังไม่ยังใส่แพมเพิสอยู่ ซึ่งถึงเวลาที่จะเลิกใส่ได้แล้ว เค้าก็ยังจะให้ใส่อยู่ บอกกลัวหลานปัสสาวะแล้วจะเดินแล้วลื่นล้ม เราก็บอกว่าก็ต้องหัด เพราะจะเข้าโรงเรียนแล้ว
เรื่องเลิกกินนมกลางคืน เราบอกต้องเลิกกินได้แล้วเพราะลูกจะฟันผุ ค่อยๆฝึกไป ซึ่งเลิก2ขวบนี่ช้าแล้ว แม่สามีก็ไม่ยอมโวยวาย ว่าเดี๋ยวหลานจะหิว ปล่อยกินไป เดี๋ยวก็เลิกเอง ส่วนสามีก็เข้าข้างแม่เค้า กลัวลูกจะร้องไห้เสียงดังตอนกลางคืน
เรื่องเข้าเรียนก็เหมือนกัน เราอยากคิดกันเองกับสามี2คนว่าจะให้เรียนที่ไหน ไม่อยากให้ไกลบ้านมาก แต่แม่สามีก็มาพูดว่า ให้สามีหาเงินอย่างเดียวพอ เดี๋ยวเรื่องโรงเรียน หลานเค้าจะจัดการเอง เราเลยแย้ง เรื่องเรียนพ่อเค้าก็ต้องจัดการ คือความรู้สึกเราเหมือนเค้าไม่ให้ความสำคัญในความเป็นแม่ของเรา มองข้ามเราไป ครอบครัวเราเราก็อยากคิดและจัดการกันเอง เราดูไว้บ้างแล้วว่าเราอยากให้เรียนที่ไหน แต่ทางแม่สามีก็จะให้เรียนตามที่หลานเค้าเลือกไว้ให้หลาน ซึ่งต้องใกล้ที่ทำงานเค้า และมีรถยนต์รับส่ง แต่เราไม่อยากให้เราเรียนไกลและไม่อยากให้ลูกกลับบ้านค่ำ
ซึ่งปัญหานี้จะต้องเกิดแน่นอน เพราะมีแนวโน้มมาแล้ว ถ้าเรามีปัญหา ก็ไม่มีใครรับส่งลูกเรา เพราะคงต้องทำงาน
ทุกคนรักลูกเราหมด เราก็รักลูก แต่เราเหมือนถูกมองข้ามไปไม่ค่อยมีความหมาย เราไม่โอเคที่คนอื่นจะมาตัดสินเรื่องต่างๆในเรื่องที่เราควรจะตัดสินใจเอง
ส่วนสามี เค้าเข้าข้างครอบครัวเค้า ไม่คายเข้าข้างเราเท่าไหร่ เราควรจะแก้ปัญหาความเห็นไม่ตรงกับแม่สามียังไงดี ทุกวันนี้เครียดมาก ไม่รู้แก้ไขยังไง ใครพอมีประสบการณ์รบกวนขอแนะนำหน่อยค่ะ