ผมจะมาเล่าเรื่องผมกับแฟนให้ฟัง เป็นคุณจะให้โอกาสผมไหม?

สวัสดีครับ
ผมมีแฟนครับ เราคบกันมา อีก 7 วัน เป็นวันครบรอบ 1 ปีครับ
วันนี้ผมจะมาเราเรื่องของผมกับแฟนให้ฟังแล้วให้เพื่อนๆ ใครที่มีความรักก็คิดตามด้วยนะครับ

ผมกับแฟนเราอายุห่างกัน 3 ปีครับ
*ตอนนี้ผมอยู่ เรียนมหาลัยที่กรุงเทพ แฟนผมอยู่ระยอง
ผมรู้จักกับเธอก็ตอนสมัยเรียนมัธยมต้น แฟนผมเป็นน้องของเพื่อนสนิทในสมัยนั้น
ตอนแรกผมเจอเธอ เธอเป็นคนไม่ค่อยพูด เงียบขรึม ขณะนั้นผมมีแฟนอยู่แล้วผมเลยไม่คิดอะไร
หลังจากจบ มัธยมต้นพี่ชายเธอก็ย้ายไปต่อที่อื่นทำให้ผมไม่ได้เจอกับเธออีกเลย

จนกระทั่ง เดือนมิถุนายน
ผมเรียนอยู่ ม.6 ผมได้กลับมาเจอกับเธอที่ห้องสมุดสาธารณะ ตอนนั้นผมมากับเพื่อนเรามาทำงานกลุ่มกัน ผมและเพื่อนได้เดินไปนั่งที่มุมเล็กๆของห้องสมุด ซึ่งมุมนั้นเป็นมุมที่นั้นมีหนังสือการ์ตูน ผมเดินไปถึงผมก็สังเกตุเห็น สาวเสื้อสีชมพู ผิวขาวนั่งอยู่ ผมมองไปที่เธอและพูดกับเพื่อนว่า "!! น่ารักวะ" เพื่อนผมก็ตอบกลับมาทันที " สัสเด็ก!" แล้วจากนั้นพวกเราก็นั่งลง แต่ผมก็พยายามมองเธอแล้วเธอก็มองผม แล้วผมก็เริ่มสังเกตุว่าเธอคนนี้คล้ายๆกับใครสักคนที่ผมรู้จัก ผมเลยสุ่มทักไปหาน้องสาวของเพื่อนสนิทสมัยม.ต้น " อยู่ไหน " แล้วเธอก็ถ่ายรูปด้านหลังผมมา ผมถึงกลับตกใจว่าเธอคนที่นั่งอยู่ข้างหลังผมเป็นคนที่ผมกำลังคุยอยู่หรอนี่ แต่เราก็ไม่ได้คุยไรกันมาก แล้วนั้นก็คือ ช่วงเจอกันครั้งแรกหลังจากไม่ได้เจอกัน 3 ปี
หลังจากนั้นผมก็รู้แล้วว่าเธอมีแฟนอยู่แล้ว ผมเลยไม่กล้าที่จะทักไป
หลังจากนั้นเดือนกรกฏาคม เธอก็ทักผมมาซึ่งเราก็คุยกันนิดหน่อยจนผมเอ่ยปากถามว่า "คุยกับพี่แฟนไม่ว่าหรอ"
เธอก็ตอบว่า "เลิกกันแล้ว" พอผมได้ยินอย่างนั้นผมก็โล่งใจที่จะคุยต่อ แล้วหลังจากนั้นเราก็เริ่มคุยกันมากขึ้น

ต่อมาในเดือนสิงหาคม
ผมได้ชวนเธอไปห้องสมุดที่เดิมที่เราเจอกัน เธอมาในเสื้อสีขาว กางเกงสีขาว หุ่นเธอก็สูง ผิวขาว ผมตกใจมากทำอะไรไม่ถูก ผมพูดกับตัวเอง "เห้อ.. เธอดูดีไปซะทุกอย่าง แล้วเราจะมีหวังไหมนะ" แล้วเราก็เริ่มนั่งคุยกันทีละนิด ในระหว่างคุยผมก็แอบถ่ายรูปเธอไว้ดู (*ไม่ได้อะไรนะ อยากเก็บไว้เฉยๆ!) ซึ่งเธอก็ถ่ายรูปผมไว้ โดยที่ผมก็ไม่รู้ตัว
แล้วหลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปนาน จนประมาณ 4-5โมงเย็น ผมก็เดินไปส่งเธอขึ้นรถที่ ขนส่ง
แล้วหลังจากวันนั้นขณะที่เรากำลังคุยแชทกัน เธอก็บ่นว่า "เป็นแค่คนคุยจะมีสิทธิ์ไร" ผมก็เลยพิมกลับไปว่า "งั้นเป็นแฟนกันไหม"
เธอก็ตอบ "ตกลง" ผมดีใจมากขนาดแบบนอนดิ้นไปบนเตียงแล้วเอามือตบหน้าตัวเองแล้วพูดกันตัวเองว่า "เห้ย จริงหรอเป็นไปได้หรอ"

หลังจากนั้นเราก็เริ่มคบกัน
ตอนนั้นเธออยู่ ม.3 ผมเรียน ม.6 เวลาผมเรียนแล้วผมว่าง ผมก็จะทักไปหาเธอแล้วถ้าเธอว่าเธอก็จะมาตอบแชท
ช่วงนั้นเป้นช่วงที่เราคุยกันบอกและผมสนุกมากที่ได้คุยกับเธอ พอเวลาผ่านไป 2เดือน ผมเริ่มงี่เง่า เธอตอบช้าเพราะเธอเรียนอยู่
ผมก็โว้ยวาย บ่นเธอว่า"ทำไมตอบช้า คุยกับคนอื่นอยู่หรอ" เพราะผมกลัวว่าเธอจะทิ้งผมไป  แต่เธอก็ตอบผมว่า "เราเรียนอยู่ตอบไม่ได้" ซึ่งผมก็ยังงี่เง่าไม่หาย เพราะคิดว่าเธอคงโกหก ผมเลยขอรหัสเฟสเธอมาเอาไวดูแชทว่าเธอคุยกับใคร ซึ่งตอนแรกเธอก็ไม่ให้แต่สุดเธอก็ให้ มันทำให้ผมเบาใจนิดหน่อย

แล้วจากนั้นเราก็เลิกกัน
เราเลิกกันเพราะแชทนี่แหละครับ ตอนนั้นเธอไปดูหนังกับเพื่อนซึ่งก็มีทั้งผู้หญิง ผู้ชาย ตอนแรกผมขอตามไปด้วยเเต่เธอไม่ให้ไป เธอขออยู่กับเพื่อนบ้าง
เพราะตอนนั้นผมติดเธอมากเลิกเรียนไปหาเธอทุกวันเลยไม่มีขาด มันเลยทำผมน่อยๆ แล้ว messenger ก็เด้งขึ้น ผมเลยเปิดอ่านดูตอนนั้นผมเข้าเฟสของเธออยู่ ผมเห็นเธอเปลี่ยนแชทผู้ชายคนนึงเป้นสีชมพู ซึ่งผมเป็นคนงี่เง่าไม่ถามเธอก่อนเลยว่าทำไมถึงเปลี่ยนสีแชท แล้วผมก็โว้ยวายใส่เธอแล้วเราก็ทะเลาะกันหนักมาก ผมทำร้ายความรักที่เธอมีให้ผม โดยที่ผมไปโพตในเฟส ประมาณด่าเธอว่า "ร่าน   สัส ..." ต่างๆสาระพัดแล้วยาวเหยียดมาก พอเย็นวันนั้นเราได้โทรคุยกัน เธอร้องไห้ เธออธิบายเรื่องทั้งหมด เธอเล่าให้ผมฟังว่า สีแชทที่เปลี่ยนเพื่อนเล่นกันแล้วโกหกเพื่อนอีกกลุ่มว่า "แฟนผมกับเพื่อนผู้ชายคนนี้เป็นคนคุยกัน" ซึ่งเป็นการเล่นกัน พอเล่นเสร็จก็เปลี่ยนกลับ ผมตอบว่า "แล้วทำไมไม่บอกเค้า" แฟนผมก็ตอบว่า "กำลังจะบอกไหม เธอฟังไหม เธอโว้ยวายใส่อย่างเดียวเลย เธอไม่ฟังเค้าพูดเลย แล้วเธอยังไปโพตด่าเค้าในเฟสอีก เธอรู้ไหมตั้งแต่เกิดมาไม่มีใครเคยด่าเคยแรงขนาดนั้นเลย" ผมทำไรไม่ถูกผมทำได้แค่นิ่งเงียบ ฟังเสียงคนที่รักร้องไห้ พร้อมอธิบาย มันเกิดคำถามในใจผมว่า "ทำไมเราถึงทำอย่างนั้นวะ ทำไมเราไม่คิดก่อนจะทำ ทำไมเราไม่ฟังเธอ ทำไมเราไม่ถาม" พอคิดเสร็จผมก็พูดได้แค่ว่า "ขอโทษ ให้อภัยป่านได้ไหม" ผมมองคนที่ผมรักร้องไห้ ผ่านโทรศัพท์ ซึ่งมันเกินจะให้อภัย แต่เธอก็ให้โอกาสผม พอเธอให้โอกาสผมก็ตั้งใจว่าเธอให้โอกาสเราอีกครั้งแล้ว เราจะไม่ทำให้เธอเสียใจอีก ผมสัญญากับเธอว่า "เธอเค้าจะเปลี่ยนตัวเองนะ ให้ดีพอกับที่เธอให้โอกาสเค้า เค้าจะเลิกบุหรี่ เลิกเหล้า เลิกคุยกับผู้หญิงอื่น เลิกโกหก มีอะไรจะพูดแต่ความจริงแล้วเค้าจะไม่ทำให้เธอเสียใจ" แต่เธอบอกว่า " เค้าจะไม่ให้เธอเล่นเฟสเค้าแล้วนะ" ซึ่งตอนแรกผมไม่ยอมสุดท้ายผมก็ตอบ "ตกลง" ผมใส่ใจเธอมากขึ้นคุยกับเธอมากขึ้น
โทรหาเธอมากขึ้นดูแลเธอมากขึ้น ชวนเธอเที่ยวมากขึ้นเรียกได้ว่า ติดแฟนมากไม่ห่างไปไหนเลย

พอหลังจากนั้น เดือนมีนาคม
เป้นช่วงที่ทุกโรงเรียนปิดเทอมภาคฤดูร้อน ผมกับแฟนเราเลยห่างๆกัน ตอนนั้นผมทำงานร้านคอมอยู่ที่ตัวจังหวัด บ้านผมอยู่ในตัวเมือง แต่บ้านแฟมผมอยู่ห่างจากตัวเมือ 20กม. จะให้มาหาทุกวันเหมือนมา โรงเรียนคงไม่ได้ ผมทำงานทุกวันไม่มีหยุดตั้งแต่ 10โมง - 2ทุ่ม ระหว่างนั้นผมก็อยากคุยกับแฟนพยายามทักหาเธอ แต่เธอก็ไม่ค่อยตอบผมก็กลัวเธอคุยกับคนอื่น ผมเล่นงี่เง่าใส่เธออีกแล้ว ส่วนมากผมกับแฟนจะคุยแชทแต่พอผมเลิกงานเราจะคอลเฟสกัน รอบนี้ผมรอแชทเธอไม่ได้แล้วผมโทรไปหาเธอแล้วพูดว่า "อยู่บ้านไม่ใช่หรอ ทำไมไม่ตอบแชทเค้าเลย แล้วเค้าพิมไปตั้งนานพึ่งตอบ" เธอก็ตอบว่า "ขอโทษ ดูซี่รี่อยู่ ไม่เห็น" ผมก็งี่เง่าอีกพักใหญ่แล้วมันก็เป้นแบบนี้ไปอีกยาวจนเธอทนความงี่เง่าของผมไม่ไหว เธอจึงขอเลิก ผมพูดกับเธอว่า "เค้าขอโทดได้ไหม เค้าจะไม่งี่เง่าแล้ว ให้โอกาสเค้าอีกครั้งได้ไหม เค้าจะปรับตัวให้ดีขึ้นอีก" เธอบอกว่า "เธอไม่ต้องเปลี่ยนไรเพื่อนเค้าแล้ว เธอหาคนอื่นที่ไม่ใช่เค้าเหอะนะ" {*เธอให้โอกาสผมหลายครั้งมากที่จริงผมทำให้เธอเสียใจไปหายหลังแล้วแต่ผมไม่ได้พิมไม่งั้นมันจะยาว } ผมและเธอต่างเสียใจมาก เราต่างร้องไห้ เธอได้บล็อคเฟส บล็อคเบอร์ บล็อคไลน์ ทำให้ผมติดต่อเธอไม่ได้เลย เราเลยห่างกัน..

ต่อมาเดือนมิถุนายน
ผมได้กลับมาเล่นเฟส ปกติผมไม่เล่นเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมอยู่มหาลัยแล้ว มีผู้หญิงเข้ามา 3 คน ซึ่งทั้ง 3คนก็น่ารักในแบบที่ต่างกันไป แต่ผมก็ชอบ 1 ใน 3 คนนั้น ผมก็เริ่มจีบเธอไปดูหนังกัน แต่ตอนที่ดูหนังตอนเที่ยวมันทำให้ผมนึกถึงแฟนเก่าผม ผมเลยตัดสินใจห่างจากคนนั้นแล้วขออยู่คนเดียวดีกว่า อยู่มาวันนึงเธอก็ทักมา{*แฟนผม} เธอทักมาถามว่าเป็นไงสบายดีไหม ผมก็ถึงกับอึนไปพักนึงเลย ไม่รู้จะตอบไงดี ผมก็ตอบไป "สบายดี แล้วเธอหละ" หลังจากนั้นเราก็เริ่มกลับมาคุยกัน ผมก็ถามเธอว่า "เรากลับมาเป้นแฟนกันได้ไหม" เธอก็ตอบผมว่า "รอแกกลับมาขอที่ระยอง เดียวให้คำตอบ" ตอนนั้นผมไม่เคยกลับไประยองเลยตั้งแต่มาอยู่ที่กรุงเทพมันเลยทำให้ผมไม่รู้ว่าจะไปยังไง ผมเริ่มค้นหา เริ่มสอบถามสุดท้ายก็รู้แล้วว่าจะกลับไปยังไง ผมรอให้ถึงวันหยุดไม่ไหวอยากเจอเธอเร็วๆจัง พอถึงวันหยุดผมตรงดิ่งไปที่คิวรถตู้ด้วยความกล้าๆกลัวๆ เพราะไม่เคยมาทำไรอย่างงี้คนเดียว สุดท้ายผมก็กลับไประยองเรา 2คนได้เจอกัน ผมก็ถามเธอว่า "กลับมาคบกันได้ไหม เค้าจะดูแลเธอเองให้โอกาสได้ไหม" ตอนแรกเธอเหมือนไม่อยากตอบไร แต่สุดท้ายเธอก็พูดว่า "อืม" คำสั้นๆแค่คำเดียวที่ทำให้ผมยิ้มไม่หุบได้ทั้งวัน หลังจากนั้นผมก็กลับระยองทุกสัปดาห์ ค่ารถไปกลับก็ 400บาท เที่ยวกับเธอก็ 1000บาท เบ็ดเสร็จก็ 1500 -
1700 บาท ต่อสัปดาห์ ผมไม่ได้เสียใจสักนิดที่หมดเงินเยอะเวลาอยู่กับเธอ ผมกับเธอหลังจากเรากลับมาคบกันรอบนี้ เธอคุยกับผมน้อยลงมาก เเต่ผมก็เข้าใจว่าเธอเรียนหรือไม่ว่างหรือคุยกับเพื่อน แล้วตอนนี้เธองี่เง่ามาก เอาซะแบบผมเลิกงี่เง่าแล้วมาใส่ใจเธอแทน ถึงขนาตอนเดินจากที่ร่มๆพอ แแกมาโดนแดดก็โว้ยวายใส่ผมหรืองอนใส่ผมได้เลย ที่เป้นงั้นเธอบอกว่า "เธอร้อน.." จนผมตกใจแล้วอุทานว่า "กูเกี่ยวไรด้วยวะ" แต่ยังไงผมก็รักเธอถึงเธอจะงี่เง่าบ่อยๆ แต่ผมก็ยังรักเธอ อยากดูแลไม่อยากห่างเหมือนเดิม ผมอยากอยู่ข้างเธอในทุกเวลา อยากเป็นคนที่เวลาเธอกังวลหรือมีปัญหาแล้วเธอจะหันมาหาผมเป็นคนแรก ผมอยากให้เธอเข้าใจผมมากขึ้นว่า "เวลาที่ผมหายไป ผมไม่ได้หายไปหาคนอื่นหรอก ก็อยู่ข้างเธอเสมอแหละแต่แค่ยังไม่สามารถคุยได้ในตอนนี้ เท่านั้นเอง" แค่อยากให้เธอเค้าใจว่าเวลาเธอหายไป ผมเป็นคนคิดมากและเป็นห่วงเธอตลอดนะ.