ทะเลาะกับแฟน 1 วันที่แล้ว เขาทำงานไม่มีวันหยุด ไม่ค่อยได้นอนพักผ่อน เราไปหาทุกๆเดือน 2 วัน เสาร์กับอาทิตย์ เขากำลังหลับ เราปลุกมาชวนทะเลาะ บอกเขาเอาโทสับมาดู เขาหลับต่อ เราไปนั่งร้องไห้อีกมุมนึง เขาตื่นมองหาเรา เห็นเราร้องไห้ เดินมาชวนคุย เราเงียบ เขาโมโหมากก หยิบกุญแจรถ พร้อมพูดว่า โอเคร ผมจะไปนอนบ้านโฮสต์แฟมิลี่ ซึ่งอยู่อีกอำเภอหนึ่ง(แฟนเป็นผิวดำแอฟริกา) พรุ่งนี้เช้า ถ้าคุณและผมใจเย็น ค่อยมาคุยกัน เขาขับรถออกไปเร็วมาก เราร้องไห้ แพ็คกระเป๋า ส่งข้อความบอกเขาว่า "I'll back my home, you won't see my face again " เขาไม่อ่าน เราเดินออกจากห้อง ร้องไห้หนักมาก ทางเปลี่ยว บ้านร้างกับปั้มร้างมีตลอดทาง ตอนนั้น 4 ทุ่มกว่าๆ ฝนรินปรอยๆ โกรธและเสียใจมาก ไม่กลัวอะไรแล้วตอนนั้น เราเดินไกลออกไป 2 โล พยายามโทรหาเค้า เพื่อจะคุยว่า จะจบแบบนี้ใช่มั้ย ยูวิลลีวมีใช่มั้ย? เขาไม่รับ เราคิดว่าเขาคงไม่ห่วงเราแล้ว สักพักเบอร์เขาโทรเข้ามา เราก็ไม่รับเหมือนกัน แบตเราลดลงเรื่ิอยๆ เหลือ 24% เรายังเดินต่อไป คนขับขี่รถผ่านไปมานานๆจะมาสักคัน บางคนบีบแตร บางคนขับผ่านอย่างเร็ว ทางเป็นถนน 4 เลน เราเดินกลางถนนที่เขาทาสีเหลืองๆ หน้าเราแดง ผมฟู ร้องไห้สะอื้น มีวัยรุ่นขี่มอไสมาด้วยกัน 3 คน เขาบิดผ่านเราเร็วมาก เราควัก เขายิ่งบิดแรง เขาตะโกนว่า ผีหลอกกก!! เราก็หันซ้ายหันขวา เราเริ่มกลัว เรามาคิดอีกที ที่มันบอกว่า ผีหลอก มันหมายถึงกูเนี่ยผี สัสเอ้ยย!! ต่อๆ สักพักเราดูไลน์ แฟนส่งมาว่า ผมมีอุบัติเหตุ ขอบคุณมากอาทิติยา ที่ทำกับผมแบบนี้ เราตกใจ โทรๆๆ หาแฟน 60 กว่าสาย ที่เราทักไปโทรไปเขาไม่ตอบกลับ เพราะเค้าคุยกับคู่กรณีและตำรวจอยู่ เรารู้สึกผิดมาก เดินมาได้จะ 3-4 โล เดินหันหลังกลับ (เขาไม่รู้ว่าเราเดินออกมา เขาคิดว่าเรานอนอยู่ในห้อง) เราเร่งฝีเท้า เดินกลับไป (ที่ๆแฟนรถเฉียด ไม่ไกลจากที่พักเขามาก ประมาณ 800! (คือเราคิดว่ามันนอนหลับสบายที่บ้านโอสต์แล้วตอนแรก สรุปคือขับออกมา 2 นาที เฉียดรถเค้า เข้) ต่อๆ ขณะเร่งฝีเท้า ห่วงเขา ใจกระวนกระวาย โทรหาเขาตลอดการเดิน  โทรแล้วโทรอีกเค้าไม่รับ ตอนเดินกลับ เรามองระยะทาง และข้างทางแล้วตั้งคำถามกับตัวเองว่า "เอาความกล้ามาจากไหนถึงเดินมาไกลขนาดนี้"  เอ้ยย ตอนเดินกลับ ความกลัวมารวมตัวกัน ขนดากกูลุกเลย เดินๆโทรๆ ผ่านไปโลนึง เห็นเงาด้านหลัง สะท้อนมาด้านหน้า หันหลัง ไม่มีอะไร เดินเร็วขึ้น เร็วขึ้น สุดท้ายแฟนยอมรับสาย พูดว่า คุณมีความสุขมากไหม พอใจคุณหรือยัง? (คือไอ้เห้ กูเดินออกจากห้องมาไกล 3-4 โลแล้ว ) เขาพูดจบแล้ววาง เรายังพยายามโทร แบตเหลือ 20 % สุดท้าย เราตัดสินใจเด็ดขาด ส่งรูปถนนที่เราเดิน มืดมาก พอถ่ายมันมีแฟลช (เราเอามาดู อ้าว! รอยช็อคขีดเป็นรูปคน) กูไม่สนรถจะชน ไรแล้วตอนนั้น วิ่งกลางถนนอย่างนั้น จนเหนื่อยและหยุด เราตั้งสติ รีบกดส่งภาพ แล้วบอกว่าเราอยู่ข้างถนน เราเดินออกมานานแล้ว เขายังไม่ตอบกลับ เราเดินไปจน ไกลจากห้องแฟน 1 โล เราโล่งมาก พอดีมีร้านๆนึง เขาปิดร้านนอน แต่เปิดไฟหน้าบ้านสว่างมาก เราติดสินใจนั่งหน้าบ้านเขาข้างถนน หยุดโทรล่ะ คิดว่าจะนั่งจนเช้าแล้วหาวิธีกลับ ร้องไห้ คิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ พูดในใจกับวิญญาณตาว่า หนูไม่รู้จะทำยังไงตา หนูกลัว หนูหิว (หิวนี่เรื่องใหญ่สุด) สุดท้าย เราเช็คไลน์ (ยุงตรงนั้นเยอะมาก ) เขาอ่านพอดี เขาโทรเข้ามาๆ เราตัดสายบ้าง รับบ้าง แต่รับแล้วร้องไห้ พูดไม่รู้เรื่อง ตอนแรกเขาตะคอกใส่ เหมือนห่วงมากและโมโหมากด้วย สุดท้ายเราพูดว่า เลิกกัน อย่าโทรมาอีก ฉันดูแลตัวเองได้ ฉันหาทางกลับบ้านฉันได้ (เอ้อ เราอยู่ชัยภูมิ - แฟนพักอยู่ศรีสะเกษ) เขาพูดมา เราไม่ฟัง ตัดสายทิ้งอยู่แบบนั้นหลายสาย สุดท้าย เราติดสินใจรับครั้งสุดท้าย เขาบอกว่า ฮันนี่ คุณอยู่ไหน บอกผมเถอะ ผมขับรถมองทางหาคุณนานแล้ว ใจเย็น คุยกะผมดีๆ เราก็เริ่มมีสติ บอกทางเขา ถามเค้า ยูเป็นไรไหม เจ็บไหม เกิดอะไรขึ้น แฟนบอก รถคู่กรณีสีถลอกนิดหน่อยที่รัก สุดท้ายเขาขับรถมาจอดใกล้ๆที่เรานั่ง เราเปิดประตู มองหน้าเค้า เค้าคว้ากระเป๋าเรามาวางไว้ให้ที่แคบหลังรถ เค้าลูบหัวเรา หน้าเค้าดูเครียด แต่เค้าพยายามจะปลอบเรา ถึงห้อง เขาถือกราเป๋าเราเขาห้อง เขาถอดเสื้อ ใส่บ็อกเซอร์ นอนมองเราที่เตียง เรายืนนิ่ง รู้สึกแบบผิดมากก เราเปลี่ยนชุดคลานขึ้นเตียง เขาคว้าเรามานอนกอด แล้วลูบหลัง เราลุกนั่ง บอกเขาว่า เราจะนวดตัวให้ เราทายาแล้วนวดให้เขา เขาหลับ
ตอนเช้า ตำรวจโทรมาบอกต้องจ่าย 5,000 เรายิ่งรู้สึกผิด รู้สึกแย่กว่าเดิมม โอ้ยหน้ออ