สวัสดีครับวันนี้อยากจะระบายเป็นประสบการณ์ให้เพื่อนๆได้อ่านกันดู
ผมคบผู้หญิงได้ 1 ปีครับเธอมีผู้ชายคนอื่นแล้วมาขอเลิกผมไปแล้ว
ผมเขียนเกี่ยวกับผมก่อน ผมใจเย็นครับ ไม่ด่าใครง่ายๆ ผมเลิกเหล้าตั้งแต่อายุ30 ตอนนี้32
ผมไม่เที่ยวร้านเหล้าแต่ร้านอาหารหรือเข้าวงเหล้านั้งคุยฟังดนตรีอะไรผมไปได้หมด
ผมไม่เคยเจ้าชู้เพราะผมเป็นพวกรักใครผมรักจริงๆเพราะผมคิดว่าการเจ้าชู้มันไม่ได้เก่ง
แต่การรักษาแฟนที่เราจีบเขามาแล้วอยู่กันได้นานนั้นถือว่าเก่งกว่า เรื่องพวกนี้ผมเลยไม่มีในหัวเลย
ผมทำงานเอกชน เงินเดือน 25000 ผมมีภาระจ่ายหนี้อย่างนึงราวๆ5000 บาท เก็บ 10000 ใช้ 10000
พอไม่เที่ยวไม่กินเหล้ามันพอใช้นะครับ
ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนนึงจากการที่ผมไปเรียนถ่ายรูปพอชอบเหมือนกันคุยกันบ่อยแล้วก็เลยนัดกันไปถ่ายรุปเล่นกัน
สุดท้ายก็จีบเขาแล้วเขาก็ยอมเป็นแฟน
ทุกอย่างมันดีมากครับช่วงแรก เรานัดเจอกันอาทิตย์ละ2วัน ทุกวันเสาร์กลางคืน1ครั้งไปเดินตลาดนัดกลางคืนต่างๆหรือ
อาทิตย์ทั้งวันแล้วก็จะวันธรรมดาที่เราจะไปกินข้าวเย็นกัน วันอื่นๆก็ไลน์คุยกันเพราะผมบอกแล้วว่าผมไม่ค่อยชอบโทรนานๆ
เพราะบางทีผมจะต้องมาเคลียงานที่บ้านอีก เขาเลยบอกว่างั้นเปิด hangout นะดูvdo call จะได้เห็นหน้ากันบ้างว่าอยู่บ้าน
ผมก็โอเคไม่มีปัญหาเรื่องนี้ ถ้าจะคุยก็แชทมาทีนึงเดี่ยวจะตอบเอง
เรื่องไลน์ วันทำงาน เราตกลงกันว่าถ้าไม่ใช่ช่วงพักไม่ต้องไลน์ ผมก็ชอบเพราะบริษัทผมไม่ค่อยชอบให้พนักงานใช้มือถือส่วนตัวไลน์เฟซ
เวลาทำงาน
เรื่องเวลาไปเที่ยวเราใช้วิธีว่าถ้ากินข้าวหรือเจอหนังสนุกๆจะดู ก็สลับกัน เราจ่ายหนัง คุณจ่ายข้าว อะไรแบบนี้
ไปเที่ยวทะเล ตั้งงบแล้วหารกันแล้วให้เขาเก็บเงินคุมค่าใช้จ่ายเช่นไปหัวหิน1วัน อาจจะใช้ 4000 ไม่รวมห้อง
ก็หารคนละ2000 แล้วจ่ายในนี้ ซึ่งผมว่ามันโอเคมากๆเพราะถ้าเราคบกันยาวถึงขั้นแต่งงาน
ยังไงก็ต้องหารค่าใช้จ่ายในบ้านเพราะเราก็ไม่ได้ร่ำรวยกันทั้งคู่
ส่วนเรื่องอื่นๆก็ไม่มีอะไรครับ เขามีคอนโดผ่อนหมดแล้ว ผมมีบ้านที่พึ่งซื้อมาได้ปีเดียว(มือ2)เอามารีโนเวทแล้วอยู่กับพ่อ
มีห้องพอยันรุ่นลูก รถผมมี ไม่มีหนี้อะไรทั้งงั้น เรียกว่าถ้าดูใจกันนานพอก็แต่งได้แล้วไม่ต้องดิ้นรนอะไรมากมายอีก
นิสัยผมไม่มีปัญหาครับ เจ้าชู้ไม่มีแน่นอน ไม่มีอะไรที่เขาต้องกังวลเลย ไม่ได้บอกว่าตัวเองดี
แต่จะบอกว่าตัวผมไม่ได้นิสัยเลวร้ายอะไร
เรื่องที่เป็นปัญหาอย่างนึงที่เราจะกึ่งๆทะเลาะกันเป็นประจำคือ เขาไม่ค่อยรับผิดชอบคำพูด
สมมุติวันเกิดเขา ผมบอกว่าผมเห็นในเฟซมันมีล่องเรือกินบุฟเฟ่ เราไปลองใหม ฉลองวันเกิดคุณหนะ
เขาก็บอกว่าโอเคจองเลย แล้วพอจองเสร็จ 7 วันต่อมาวันเกิดเขา ผมก็ขับรถไปบ้านเพื่อไปรับ
คุณพ่อคุณแม่เขาบอกว่า เขายังไม่กลับเลย พอโทรหาดันบอกว่าเพื่อนจัดงานเลี้ยงให้ที่ร้านใกล้บริษัท
ขอโทษที่ไม่ไปเรือที่จองไว้ ให้ผมขับรถตามไปที่ร้านเลย ผมหัวร้อนนะแต่ผมคิดว่าอาจจะปฏิเสษไม่ลงจริงๆ
ผมก็บ่นๆเขาหน่อยเขาก็บอกทำไมละอะไรแบบเนี่ยคือไม่รู้ว่าควรทำไง
พอครั้งที่ 2 เขาถามว่าดูหนังเรื่องคองหรือยัง(ที่ลิงตัวใหญ่ๆอยู่เกาะตีกับจิ้งเหลน) ผมก็บอกว่ายัง
เขาถามว่าไปดูกันได้บัตรมา เคลียงานไว้เลยนะวันเสาร์ ผมก็ปฏิเสษเพื่อนผมไปที่เพื่อนจะชวนไปสวนทุเรียนที่นครนายกของที่บ้าน
ไปนอนค้างกันคืนนึง ผมก็เห็นว่าแฟนชวนมันต้องดูกับแฟนก่อน สรุปว่าแฟนบอกว่าเป็นเมนส์ดูไม่ไหวแล้ว
เป็นตั้งแตเมื่อวาน ผมก็บอกอาวแล้วเมื่อวานจะจองตั๋วทำไมละ เขาก็บอกนึกว่าจะหาย ผมก็ได้แค่บ่นนิดๆแล้วยอมไป
เขาก็ไม่รุ้สึกอยู่ดี
พอครั้งที่ 3 เขาตั้งใจว่าจะไปยูเนี่ยนมอลลาดพร้าวดูเสื้อผ้า บอกว่าจะเลี้ยงข้าว เขาชวนไปกินสุกิ้ไต้หวัน หมูเรียง1เมตรอะไรสักอย่าง
เขาก็บอกว่าโอเค 5 โมงนะ แล้วเดี่ยวเสร็จแล้วสัก 2 ทุ่มออกแล้วจะไปเดินเจเจกรีนกันไปเหมือนถ่ายรูปตอนกลางคืนอะไรแบบเนี่ย
สรุปไปถึงร้านสุกี้เจอเพื่อนสนิท(ผู้หญิง)เขามาด้วยผมก็ไม่อะไรนะเพราะเขาทำงานด้วยกันพอกินเสร็จมาบอกผมว่า
" วันนี้ไม่ไปถ่ายรูปแล้วนะ พอดีเนยมันให้ช่วยไปถ่ายของให้งานด่วน เดี่ยวตัวเองกลับบ้านก่อนละกันขอช่วยเพื่อนแปป"
(ผมเช็คดูแล้วเขาก็ถ่ายงานกันจริงๆ)
ผมเริ่มไม่ไหวกับพฤติกรรมหลายๆครั้งที่ไม่ได้เล่า ผมเลยชวนเขามานั้งคุยกันร้านใกล้ๆบ้าน เขาบอกว่าเขาก็เป็นแบบนี้นานแล้วบางทีก็ต้องช่วยเพื่อนที่รีบๆก่อน
ผมก็ถามว่า
" คุณรู้เมื่อไรว่าจะต้องช่วยเพื่อนถ่ายของ "
เขาตอบว่า
" ก็รู้ตั้งแต่เที่ยงแล้ว "
ผมก็ถามว่า
"แล้วทำไมคุณไม่บอกผมตั้งแต่เที่ยง ถ้าติดงานแบบนี้ผมเข้าใจผมจะได้ไม่ไปจะได้ให้ไปทำงานก่อนค่อยไปเจเจกรีนทีเดียว"
เขาก็บอกว่า
"ก็อยากกิน ทำไมมาถาม มีปัญหา?"
นิสัยเขาจะชอบพูดแบบเล่นๆแนวนี้บ่อย แบบมีปัญหาหรอ แบบไม่พอใจไงแต่ความรู้สึกที่เขาพูดมันไม่ใช่
มันเหมือนถามจากใจไม่เล่นๆเหมือนวันอื่น)
ไม่รู้ดิคำพูดนี้ทำไมโกรธไม่รู้ ผมหวังว่าผมจะได้ยินคำว่าขอโทษจากปากเขา
ผมก็บอกว่าอืมผมมีปัญหานะ ผมก็บอกว่าคุณลองกลับไปคิดดูเองแล้วกัน
ว่ามันเป็นปัญหาหรือเปล่า
จากนั้นก็เงียบไม่คุยอะไรกัน จน 2 วันต่อมา เขาก็บอกว่าทำไมจะเลิกหรือไงไม่ทักไม่ทายแล้ว
ผมบอกว่า ผมหวังอยู่ว่าคุณจะรู้สึกอะไรในสิ่งที่ผมพูดบ้าง หรือคุณคิดว่ามีผมไว้งั้นๆ
ไม่หล่อไม่รวยก็ไม่ต้องให้เกียรติกันก็ได้แบบนั้นเหรอทั้งๆที่ผมให้เกียรติคุณเสมอ เขาก็มาย้ำอีกว่า
ก็เราเป็นของเราเป็นแบบนี้อยู่แล้วรับไม่ได้ก็ไม่ต้องรับ (พูดในอารมณ์โมโห)
เขาก็บอกว่าเรื่องมากแบบนี้ก็เลิกกันแล้วกัน จากวันนี้ไม่ต้องคุยอีก
ผมก็บอกว่าถ้ามันเป็นสิ่งที่คุณคิดจริงๆก็ได้ครับ เลิกคบกันก็ได้
ผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีกแม้ว่ากรณีใหนๆก้ตามเพราะคุณบอกว่าคิดดีแล้ว
ทุกวันนี้เจอหน้าเพื่อนเขา(บริษัทใกล้ๆกัน)ก็มองแบบแปลกๆเหมือนผมเลวร้ายมากไปทิ้งเพื่อนเขา
บางทีเดินกับผู้ช่วยผู้หญิงเจอเพื่อนเขากินข้าวอยู่ร้านทางผ่านก็มองเหมือนว่าผมทิ้งเพื่อนเขาไปมีคนอื่น
ทั้งๆที่เพื่อนเขานั้นละมีผู้ชายใหม่แล้วไม่รู้ว่าไปคบกันตอนใหนด้วยซ้ำไป
ผู้ชายหน้าตาไม่ดีแต่นิสัยดีไปก็เท่านั้นละบางทีมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย
รักครั้งล่าสุดทำให้คิดว่าบางทีผู้ชายที่ทิ้งผู้หญิงก็ไม่ได้เลวเสมอไป ในวันที่ผมเองต้องทิ้งผู้หญิงไว้ข้างหลังเช่นกัน
ผมคบผู้หญิงได้ 1 ปีครับเธอมีผู้ชายคนอื่นแล้วมาขอเลิกผมไปแล้ว
ผมเขียนเกี่ยวกับผมก่อน ผมใจเย็นครับ ไม่ด่าใครง่ายๆ ผมเลิกเหล้าตั้งแต่อายุ30 ตอนนี้32
ผมไม่เที่ยวร้านเหล้าแต่ร้านอาหารหรือเข้าวงเหล้านั้งคุยฟังดนตรีอะไรผมไปได้หมด
ผมไม่เคยเจ้าชู้เพราะผมเป็นพวกรักใครผมรักจริงๆเพราะผมคิดว่าการเจ้าชู้มันไม่ได้เก่ง
แต่การรักษาแฟนที่เราจีบเขามาแล้วอยู่กันได้นานนั้นถือว่าเก่งกว่า เรื่องพวกนี้ผมเลยไม่มีในหัวเลย
ผมทำงานเอกชน เงินเดือน 25000 ผมมีภาระจ่ายหนี้อย่างนึงราวๆ5000 บาท เก็บ 10000 ใช้ 10000
พอไม่เที่ยวไม่กินเหล้ามันพอใช้นะครับ
ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนนึงจากการที่ผมไปเรียนถ่ายรูปพอชอบเหมือนกันคุยกันบ่อยแล้วก็เลยนัดกันไปถ่ายรุปเล่นกัน
สุดท้ายก็จีบเขาแล้วเขาก็ยอมเป็นแฟน
ทุกอย่างมันดีมากครับช่วงแรก เรานัดเจอกันอาทิตย์ละ2วัน ทุกวันเสาร์กลางคืน1ครั้งไปเดินตลาดนัดกลางคืนต่างๆหรือ
อาทิตย์ทั้งวันแล้วก็จะวันธรรมดาที่เราจะไปกินข้าวเย็นกัน วันอื่นๆก็ไลน์คุยกันเพราะผมบอกแล้วว่าผมไม่ค่อยชอบโทรนานๆ
เพราะบางทีผมจะต้องมาเคลียงานที่บ้านอีก เขาเลยบอกว่างั้นเปิด hangout นะดูvdo call จะได้เห็นหน้ากันบ้างว่าอยู่บ้าน
ผมก็โอเคไม่มีปัญหาเรื่องนี้ ถ้าจะคุยก็แชทมาทีนึงเดี่ยวจะตอบเอง
เรื่องไลน์ วันทำงาน เราตกลงกันว่าถ้าไม่ใช่ช่วงพักไม่ต้องไลน์ ผมก็ชอบเพราะบริษัทผมไม่ค่อยชอบให้พนักงานใช้มือถือส่วนตัวไลน์เฟซ
เวลาทำงาน
เรื่องเวลาไปเที่ยวเราใช้วิธีว่าถ้ากินข้าวหรือเจอหนังสนุกๆจะดู ก็สลับกัน เราจ่ายหนัง คุณจ่ายข้าว อะไรแบบนี้
ไปเที่ยวทะเล ตั้งงบแล้วหารกันแล้วให้เขาเก็บเงินคุมค่าใช้จ่ายเช่นไปหัวหิน1วัน อาจจะใช้ 4000 ไม่รวมห้อง
ก็หารคนละ2000 แล้วจ่ายในนี้ ซึ่งผมว่ามันโอเคมากๆเพราะถ้าเราคบกันยาวถึงขั้นแต่งงาน
ยังไงก็ต้องหารค่าใช้จ่ายในบ้านเพราะเราก็ไม่ได้ร่ำรวยกันทั้งคู่
ส่วนเรื่องอื่นๆก็ไม่มีอะไรครับ เขามีคอนโดผ่อนหมดแล้ว ผมมีบ้านที่พึ่งซื้อมาได้ปีเดียว(มือ2)เอามารีโนเวทแล้วอยู่กับพ่อ
มีห้องพอยันรุ่นลูก รถผมมี ไม่มีหนี้อะไรทั้งงั้น เรียกว่าถ้าดูใจกันนานพอก็แต่งได้แล้วไม่ต้องดิ้นรนอะไรมากมายอีก
นิสัยผมไม่มีปัญหาครับ เจ้าชู้ไม่มีแน่นอน ไม่มีอะไรที่เขาต้องกังวลเลย ไม่ได้บอกว่าตัวเองดี
แต่จะบอกว่าตัวผมไม่ได้นิสัยเลวร้ายอะไร
เรื่องที่เป็นปัญหาอย่างนึงที่เราจะกึ่งๆทะเลาะกันเป็นประจำคือ เขาไม่ค่อยรับผิดชอบคำพูด
สมมุติวันเกิดเขา ผมบอกว่าผมเห็นในเฟซมันมีล่องเรือกินบุฟเฟ่ เราไปลองใหม ฉลองวันเกิดคุณหนะ
เขาก็บอกว่าโอเคจองเลย แล้วพอจองเสร็จ 7 วันต่อมาวันเกิดเขา ผมก็ขับรถไปบ้านเพื่อไปรับ
คุณพ่อคุณแม่เขาบอกว่า เขายังไม่กลับเลย พอโทรหาดันบอกว่าเพื่อนจัดงานเลี้ยงให้ที่ร้านใกล้บริษัท
ขอโทษที่ไม่ไปเรือที่จองไว้ ให้ผมขับรถตามไปที่ร้านเลย ผมหัวร้อนนะแต่ผมคิดว่าอาจจะปฏิเสษไม่ลงจริงๆ
ผมก็บ่นๆเขาหน่อยเขาก็บอกทำไมละอะไรแบบเนี่ยคือไม่รู้ว่าควรทำไง
พอครั้งที่ 2 เขาถามว่าดูหนังเรื่องคองหรือยัง(ที่ลิงตัวใหญ่ๆอยู่เกาะตีกับจิ้งเหลน) ผมก็บอกว่ายัง
เขาถามว่าไปดูกันได้บัตรมา เคลียงานไว้เลยนะวันเสาร์ ผมก็ปฏิเสษเพื่อนผมไปที่เพื่อนจะชวนไปสวนทุเรียนที่นครนายกของที่บ้าน
ไปนอนค้างกันคืนนึง ผมก็เห็นว่าแฟนชวนมันต้องดูกับแฟนก่อน สรุปว่าแฟนบอกว่าเป็นเมนส์ดูไม่ไหวแล้ว
เป็นตั้งแตเมื่อวาน ผมก็บอกอาวแล้วเมื่อวานจะจองตั๋วทำไมละ เขาก็บอกนึกว่าจะหาย ผมก็ได้แค่บ่นนิดๆแล้วยอมไป
เขาก็ไม่รุ้สึกอยู่ดี
พอครั้งที่ 3 เขาตั้งใจว่าจะไปยูเนี่ยนมอลลาดพร้าวดูเสื้อผ้า บอกว่าจะเลี้ยงข้าว เขาชวนไปกินสุกิ้ไต้หวัน หมูเรียง1เมตรอะไรสักอย่าง
เขาก็บอกว่าโอเค 5 โมงนะ แล้วเดี่ยวเสร็จแล้วสัก 2 ทุ่มออกแล้วจะไปเดินเจเจกรีนกันไปเหมือนถ่ายรูปตอนกลางคืนอะไรแบบเนี่ย
สรุปไปถึงร้านสุกี้เจอเพื่อนสนิท(ผู้หญิง)เขามาด้วยผมก็ไม่อะไรนะเพราะเขาทำงานด้วยกันพอกินเสร็จมาบอกผมว่า
" วันนี้ไม่ไปถ่ายรูปแล้วนะ พอดีเนยมันให้ช่วยไปถ่ายของให้งานด่วน เดี่ยวตัวเองกลับบ้านก่อนละกันขอช่วยเพื่อนแปป"
(ผมเช็คดูแล้วเขาก็ถ่ายงานกันจริงๆ)
ผมเริ่มไม่ไหวกับพฤติกรรมหลายๆครั้งที่ไม่ได้เล่า ผมเลยชวนเขามานั้งคุยกันร้านใกล้ๆบ้าน เขาบอกว่าเขาก็เป็นแบบนี้นานแล้วบางทีก็ต้องช่วยเพื่อนที่รีบๆก่อน
ผมก็ถามว่า
" คุณรู้เมื่อไรว่าจะต้องช่วยเพื่อนถ่ายของ "
เขาตอบว่า
" ก็รู้ตั้งแต่เที่ยงแล้ว "
ผมก็ถามว่า
"แล้วทำไมคุณไม่บอกผมตั้งแต่เที่ยง ถ้าติดงานแบบนี้ผมเข้าใจผมจะได้ไม่ไปจะได้ให้ไปทำงานก่อนค่อยไปเจเจกรีนทีเดียว"
เขาก็บอกว่า
"ก็อยากกิน ทำไมมาถาม มีปัญหา?"
มันเหมือนถามจากใจไม่เล่นๆเหมือนวันอื่น)
ไม่รู้ดิคำพูดนี้ทำไมโกรธไม่รู้ ผมหวังว่าผมจะได้ยินคำว่าขอโทษจากปากเขา
ผมก็บอกว่าอืมผมมีปัญหานะ ผมก็บอกว่าคุณลองกลับไปคิดดูเองแล้วกัน
ว่ามันเป็นปัญหาหรือเปล่า
จากนั้นก็เงียบไม่คุยอะไรกัน จน 2 วันต่อมา เขาก็บอกว่าทำไมจะเลิกหรือไงไม่ทักไม่ทายแล้ว
ผมบอกว่า ผมหวังอยู่ว่าคุณจะรู้สึกอะไรในสิ่งที่ผมพูดบ้าง หรือคุณคิดว่ามีผมไว้งั้นๆ
ไม่หล่อไม่รวยก็ไม่ต้องให้เกียรติกันก็ได้แบบนั้นเหรอทั้งๆที่ผมให้เกียรติคุณเสมอ เขาก็มาย้ำอีกว่า
ก็เราเป็นของเราเป็นแบบนี้อยู่แล้วรับไม่ได้ก็ไม่ต้องรับ (พูดในอารมณ์โมโห)
เขาก็บอกว่าเรื่องมากแบบนี้ก็เลิกกันแล้วกัน จากวันนี้ไม่ต้องคุยอีก
ผมก็บอกว่าถ้ามันเป็นสิ่งที่คุณคิดจริงๆก็ได้ครับ เลิกคบกันก็ได้
ผมจะไม่ยุ่งกับคุณอีกแม้ว่ากรณีใหนๆก้ตามเพราะคุณบอกว่าคิดดีแล้ว
ทุกวันนี้เจอหน้าเพื่อนเขา(บริษัทใกล้ๆกัน)ก็มองแบบแปลกๆเหมือนผมเลวร้ายมากไปทิ้งเพื่อนเขา
บางทีเดินกับผู้ช่วยผู้หญิงเจอเพื่อนเขากินข้าวอยู่ร้านทางผ่านก็มองเหมือนว่าผมทิ้งเพื่อนเขาไปมีคนอื่น
ทั้งๆที่เพื่อนเขานั้นละมีผู้ชายใหม่แล้วไม่รู้ว่าไปคบกันตอนใหนด้วยซ้ำไป
ผู้ชายหน้าตาไม่ดีแต่นิสัยดีไปก็เท่านั้นละบางทีมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย