แบบนี้เรียกว่าความรักหรือแค่รู้สึกดี

สวัสดีค่ะ คือตั้งแต่เกิดมา จขกท ไม่เคยรักใครเลยในทางชู้สาว ในชีวิตที่ผ่านมาเคยแต่รู้สึกชอบรู้สึกหลงแค่นั้นเคยคิดนะว่าเรารักเขาแต่จริงๆมันไม่ใช่ เคยเสียใจเวลาที่ต้องเลิกกันหรือกลายเป็นคนไม่รู้จักกันแต่ก็เสียใจแค่แปปเดียวเพราะ จขกท คิดว่าเราจะมามัวนั่งเสียใจทำไมชีวิตเรายังต้องเดินต่อเสียใจแล้วเขาก็ไม่กลับมาอยู่ดีกลับมาเริ่มต้นใหม่ดีกว่า

คือในตอนนี้เราคุยกับผู้ชายคนนึงอยู่ค่ะเขาเป็นรุ่นน้องเรา 1 ปี จริงๆเราคุยกันติดต่อกันมา 5 เดือนกว่าแล้ว ตอนแรกเราก็ชอบเขานะคะชอบที่หน้าตาเลยค่ะแต่เราก็ไม่คิดอะไรเพราะน้องก็มาๆหายๆ ช่วง 3 เดือนแรกเราเริ่มชอบมากขึ้นละเราเลยไปสืบเรื่องของน้องเลยรู้ว่าน้องมีแฟนแล้วเราก็เฟลเลยค่ะตอนนั้นแต่เราก็ไม่บอกน้องนะคะว่าเรารู้แต่ก่อนหน้านั้นเราเคยถามว่าไม่มีแฟนเหรออยู่หลายครั้งมากน้องก็ตอบว่าไม่มีทุกครั้ง น้องก็ทักมาคุยกับเราปกติเราก็ตอบน้องปกติค่ะแต่น้อยลงเราก็แบบเออคุยกันเป็นพี่เป็นน้องก็ได้เราไม่ซีเรียสในตอนนั้นเราก็ไม่ได้ติดใจอะไรตอนนั้นคือเราก็คุยเยอะเหมือนกัน เราก็คุยกับน้องมาเรื่อยๆเราจะถามน้องจะตลอดว่ามีที่เรียนรึยังติดมหาวิทยาลัยที่ไหนบ้าง (เขาอยู่ ม.6) เชิงเป็นห่วงมากกว่าค่ะตอนนั้นคือเรารู้สึกเหมือนเขาเป็นน้องชายเรา5555 ผ่านมาอีก 1 เดือนเข้าเดือนที่ 4 แต่ช่วงนั้นน้องหายไปประมาณครึ่งเดือนได้คือไม่ทักมาเลย แล้วน้องทักมาค่ะเราก็ถามได้เรียนไหนสรุปน้องบอกว่าไม่ติดเลยก็ให้กำลังใจตอนแรกน้องบอกจะเอาใหม่ปีหน้า พอผ่านมาสักระยะเราก็บอกให้น้องมาเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนที่นึงย่านรังสิตเพราะเราอยู่เรานั้นบ่อยเราเคยชวนน้องเล่นๆให้มาเรียนที่นี่ตั้งแต่คุยกันช่วงแรกๆแล้วค่ะ น้องก็บอกว่าจะมาเรียนเราก็แนะนำหลายอย่างค่ะน้องก็ถามเรื่องคณะว่าจะเรียนอะไรดีน้องเลือกมาละให้เราแนะนำประมาณนี้ จนน้องเลือกได้ว่าจะเรียนอะไรคือช่วงนี้เราเริ่มคุยกันมากขึ้นคุยทุกวันคอลไลน์กันตลอดทุกวัน จนวันที่น้องมาสมัครเรียนแล้วน่องบอกว่าจะกู้เรียนเราช่วยเหลือน้องตลอดทั้งแนะนำว่าจะต้องทำอะไรบ้างกู้ได้ถึงวันไหนกำหนดเมื่อไหร่คือเราหาข้อมูลให้หมด พอน้องเอาเอกสารเรื่องกู้กลับไปทำที่บ้านน้องก็โทรถามเราตลอดว่าตรงนี้คืออะไรเราก็บอกให้เราจะคอยเตือนตลอดว่าเอกสารครบยังอะไรประมาณนี้อะค่ะ ตอนนั้นเราซิ่วจาก ม.รัฐบาล แห่งหนึ่งในกรุงเทพค่ะ เราเลยจะมาเรียนที่เดียวกับน้องแต่เราไม่ได้มาตามน้องนะคะเราจะมาเรียนอยู่แล้วละเรายังไม่ได้ตัดสินใจคือเพื่อนเราก็เรียนที่นี่อยู่ค่ะจนวันที่เราตัดสินใจมาสมัครเรียนหลังจากน้องมาไม่กี่วันละวันนั้นเราจะค้างที่กรุงเทพค่ะคือบ้านเราอยู่ต่างจังหวัดตอนนั้นเรากะจะมานอนกับเพื่อนแต่เพื่อนดันกลับบ้านกันหมดละห้องเราก็คืนเขาไปแล้วด้วยที่เคยอยู่เราก็คุยกับน้องตลอดค่ะช่วงนั้น คือน้องเคยชวนเราไปเที่ยวบ้านน้องค่ะเพราะบ้านน้องมีทะเล วันนั้นที่เรามาสมัครเรียนเรานั่งคืดอยู่นานว่าจะเอาไงดีแต่เราไม่ได้บอกน้องนะคะว่าเราไม่มีที่นอนแต่วันนั้นน้องดันพูดขึ้นว่าเมื่อไหร่จะขึ้นมาหาเราเลยตัดสินใจไปหาน้องเลยค่ะ เราก็ไปบ้านน้องนะคะคือน้องอยู่บ้านคนเดียวบ้านหลังใหญ่แต่ในบ้านมีทั้งเพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องของน้องเต็มไปหมดเลยน้องไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ค่ะอยู่คนละหลังกันคือบ้านน้องมีฐานะค่ะแต่ที่กู้น้องบอกว่าไม่อยากใช้เงินที่บ้านเยอะเพราะค่าเทอมแพง คือเรื่องฐานะคือเราก็รู้มาตลอด เราไปหาน้องวันจันทร์ค่ะก็อยู่บ้านกับน้องละวันพฤหัสคือน้องจะเข้ามายื่นเอกสารเรื่องกู้ค่ะเราก็เลยคิดว่าจะเข้ามาพร้อมน้องแล้วกลับบ้านเลย แต่...ไม่ได้เป็นอย่างนั้นคือน้องไม่สบายค่ะน้องจะมีไข้ในช่วงกลางคืนคือตัวร้อนมากร้อนเหมือนไฟจะลุกอะค่ะตั้งแต่วันที่เราไปแล้วคือกลางวันน้องจะปกติเราก็คอยดูแลเช็ดตัวเอายาให้กินคือเราเป็นห่วงเขามากเวลาไข้ขึ้นคือเหมือนจะช็อคอยู่ตลอดเรานี่นอนไม่หลับเราค่ะต้องคอยดูตลอดเพราะเป็นห่วงมาก แล้ววันพฤหัสคือน้องต้องเข้ากรุงเทพเพื่อมายื่นเอกสารเราก็มาค่ะเราช่วยน้องทุกอย่างจนถึง 17.00 ของวันนั้นแล้วน้องต้องกลับบ้านคนเดียวเราเป็นห่วงค่ะเพราะน้องเริ่มมีอาการก่อนจะกลับบ้านเราเลยกลับบ้านไปกลับน้องอีกครั้งนึง พอกลับไปถึงบ้านน้องไข้ขึ้นสูงมากกว่าทุกครั้งเพราะตอนที่ไปทำเรื่องเราไม่ได้พักเลยค่ะทั้งนั่งรถเดินทั้งวันวันนั้นมีฝนด้วยค่ะ เราเห็นน้องเป็นหนักเราน้ำตาแทบไหลเราเช็ดตัวให้ตลอดไข้ก็ไม่ลดกินยายังไงไข้ก็ไม่ลดลงเลยตอนนั้นเหมือนน้องจะช็อคน้องบอกว่าตัวชาน้องเลยให้เราเรียกเพื่อนน้องที่อยู่ในบ้านละน้องก็ให้เพื่อนพาไปหาหมอค่ะแล้วน้องเดินไม่ไหวไม่มีแรงเลยละภาพที่เราเห็นคือเพื่อนหามน้องขึ้นรถแล้วเพื่อนอีกหลายคนก็ถามว่า 'เห้ยยย ....เป็นไรวะ' ตลอด น้ำตาเราไหลค่ะ มันเหมือนความรู้ที่แม่มีให้ลูกอะค่ะเราคิดแบบนั้น ตอนนั้นตี 1 ค่ะ คือเราไม่ได้ไปด้วยเราก็ได้แต่เราว่าเมื่อไรจะกลับเรากระวนกระวายตลอดมองหน้าบ้านตลอดคอยฟังเสียงรถละน้องไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปค่ะแต่น้องเคยเข้า Messenger ของน้องไว้ในโทรศัพท์เรา เราเลยเอาของน้องทักเพื่อนน้องไปตอนตี 3 ละด้วยความที่เราง่วงมากเราเผลอหลับช่วงรอเพื่อนน้องตอบ ประมาณตี 4 น้องกลับมาละปลุกเรา 'อ้วนนนน หลับแล้วเหรอ' เราตื่นมาเราถามคำแรกว่าว่า 'เป็นไงบ้างแล้วรีบลุกขึ้นไปจับตัวน้องว่ายังร้อนอยู่รึเปล่า เราเห็นรอยยิ้มของน้องที่สดใสแล้วก็ความร่าเริงที่กลับมาเล่นกับเรา เราสบายใจมากเหมือนยกภูเขาออกจากอกละน้องก็มานอนละก็บอกว่าทำไรมาบ้าง สรุปน้องติดเชื้อในกระแสเลือดค่ะ แต่พอเช้ามาน้องก็ซึมค่ะไม่ได้เล่นกับเราเหมือนปกติเขาจะนอนทั้งวันแล้วตอนนั้นเป็นกรดไหลย้อนด้วยค่ะเขาจะจุกหน้าอกตลอด พอวันเสาร์น้องต้องขึ้นมามออีกเราก็มาพร้อมน้องค่ะเรากะจะกลับบ้านจริงๆแล้ววันนั้นคือน้องไปประชุ่มค่ะ คือน้องใส่ชุกนักศึกษาน้องให้เราเข้าไปด้วยละเราไม่ได้ใส่มาละเวลาตอนนั้นเร่งมากเราต้องวิ่งไปเปลี่ยนชุดเพื่อที่จะได้เข้าไปกับน้องเราไปฟังจดทุกอย่างให้น้อง พอเสร็จเราก็แยกกันกลับบ้านค่ะวันนั้นเรามากับพ่อน้องค่ะน้องกลับกับพ่อ คือทุกครั้งที่มามอเราจะตื่นมารีดผ้าให้น้องปลุกน้องไปอาบน้ำจัดกระเป๋าเตรียมเอกสาร คือเราอยากทำเราอยากดูแลอะค่ะ เราเคยคิดนะถ้าน้องมาเรียนน้องเจอเพื่อนเจอผู้หญิงคนอื่นน้องยังจะปฏิบัติกับเราเหมือนเดิมไหม คือเราคิดว่าถ้าน้องคบกับคนอื่นเราก็เต็มใจแต่ไม่รู้ถ้าถึงวันนั้นจริงๆเราจะทำใจได้รึเปล่าเพราะตอนที่อยู่กับน้องเราตังติดกันมากเล่นด้วยกันนอนด้วยกันเหมือนแฟนกันเลยค่ะ แต่ไม่เคยมีอะไรกันนะคะ แล้วน้องพึ่งเลิกกับ แฟนมาเดือนกว่าแล้วแฟนน้องสวยมากซึ่งเราไม่สวยแถมอ้วนด้วยเชิงอวบอะค่ะ เวลาน้องฟังเพลงที่นึกถึงแฟนเก่าเราเหมือนจะร้องไห้เลยไม่รู้ทำไม  

ความรูสึกเราอยากดูแลเขาเราทำให้เหมือนเราเป็นแม่ที่ยอมทุกอย่างยอมเหนื่อย เราก็คิดนะว่าความรู้สึกที่เรามีมันเหมือนแม่ที่มีให้ลูก นั่นมันก็คือความรักใช่ปะ แล้วคือแบบนี้เรารักน้องใช่ไหม เราไม่เคยรู้สึกแบบนี่กับใครเลย