สวัสดีครับ กระทู้นี้ไม่มีสาระอะไรเลยทั้งสิ้น ใครอยากได้สาระข้ามไปเลยครับ
แค่อยากระบายความรู้สึกของ 2 วันที่ผ่านมาเท่านั้นเอง (เสาร์-อาทิตย์ (5-6 สิงหา 2017))

เรื่องมีอยู่ว่า ผมเคยชอบและเคยจีบคนคนหนึ่งอยู่ เมื่อประมาณ 3 ปีที่แล้ว (อาจจะ 4 ปี)
(จะเรียกว่ารักแรก (ที่จริงๆอาจจะชอบ) ของผมเลยก็ได้ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยจีบใครและไม่เคยมีแฟนมาก่อน)
จีบเค้าอยู่ประมาณครึ่งปีกว่าๆ สุดท้ายผมจีบเค้าไม่ติด
แต่เค้าก็บอกว่าผมเป็นพี่เป็นเพื่อนที่ดี เค้าก็ไม่อยากเสียผมไป
แต่ผมทำใจไม่ได้ เลยเลิกติดต่อเค้า และเมื่อถึงจุดสิ้นสุด
ผมกับเค้าก็จบแบบไม่สวยเท่าไหร่ (ผมด่าเค้า เค้าด่าผม)
เรื่องของผมกับเค้ามันควรจะจบลงตรงนี้

ช่วงเวลา 3-4 ปีที่เลิกคุยกับเค้าไป
ผมก็ได้พบเจอคนอีกมากมายเข้ามาในชีวิต (ความจริงคือ1-2 คน แต่พูดให้ดูเยอะๆเฉยๆ)
และผมได้พบกับและคบแฟนคนปัจจุบันได้ 2 ปี

แต่!!! เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา (31 กรกฎาคม 2017) ผมนั่งเล่นโทรศัพท์ว่างๆ
ดูนู้นนี้นั้นไปเรื่อยๆ  สุดท้ายไปเจอเฟสของคนคนนั้น คนที่ผมเลิกคุยกับเค้าไป 3 ปีกว่า
ผมก็เลยนึกถึงเรื่องตอนจบที่ไม่สวย บวกกับตอนนี้ก็ไม่ได้คิดอะไรแล้ว
ก็เลยแอดเฟรนเค้าไป เพื่อที่จะกล่าวคำขอโทษเรื่องในวันนั้น
ผมวางแผนแค่ แอดเฟรน > กล่าวคำขอโทษ > เค้าให้อภัย > Happy ending
ผมสบายใจ เค้าสบายใจ จบอย่างสวยงาม ต่างคนต่างอยู่
(ไม่น่าจะได้เจอกันเพราะว่าอยู่คนละจังหวัด)

แต่แผนที่ผมวางไว้พังไม่เป็นท่า
ผมขอโทษเค้า > เค้าขอโทษผม > เค้าชวนผมคุยเรื่องที่ขาดหายไปหลังจากที่เลิกคุยกับเค้า
เรื่องที่หายไป 3 ปีกว่าของผม
แล้วเค้าก็เล่าเรื่องของเค้าให้ผมฟังว่างช่วงที่หายไป เค้าไปทำอะไรมา

มันทำให้ผมรู้สึก !!! รู้สึกกลับไปเมื่อตอนที่ผมจีบเค้า
(ตอนนั้นผมเป็นฝ่ายพยายาม พยายามที่จะหาเวลา หาเรื่องคุย)
แต่ตอนนี้เหมือนเป็นเค้าที่พยายาม
ถ้าเป็นผมในตอนนั้นผมคงมีความสุขมาก

แต่ตอนนี้มันต่างกันตรงที่ผมมีแฟนแล้ว และผมก็รักแฟนผม
แต่ทำไมเค้าต้องกลับมาทำให้ผมรู้สึก
(แถมเค้ายังบอกว่า ตอนนั้นเค้าก็รู้สึกว่ามันเกินกว่าทั่วๆไป แต่ปากแข็งไม่กล้าบอก)

หลังจากคุยกันได้ 4 วัน เค้าบอกผมว่าเค้าจะมาเที่ยวกทม
ให้ผมพาเค้าเที่ยวหน่อย เค้าไม่มีเพื่อน และด้วยที่แฟนผมทำงานเสาร์อาทิตย์
โดยเค้าบอกว่าเค้าอยากขอโทษเรื่องวันนั้นด้วยที่ว่าผมไม่ดี ก็เลยจะมาเดินเล่นเป็นเพื่อนผม
และด้วยที่ผมก็ว่างช่วงเสาร์อาทิตย์ บวกกับความรู้สึกหวั่นไหว (คิดว่าเป็นความรู้สึกอยากเห็นหน้ามากกว่า)
จึงตบปากรับคำว่าจะพาเค้าไปเที่ยว โดยไม่บอกแฟน
(แต่อะไรที่ทำกับแฟนก็ยังทำปกติ เช่นกินข้าวเย็น ไปหาหลังเลิกงาน)

เมื่อถึงเวลาที่เค้ามาจริงๆ ผมจำเค้าแทบจะได้ในทันที
เค้าแทบไม่เปลี่ยนไปเลย เค้าก็บอกว่าผมก็ไม่เปลี่ยนไปเหมือนกัน
ความรู้สึกที่ไม่เจอกันในช่วง 3 ปีที่ผ่านมา หายวับไปกับในพริบตา
มันเหมือนกันว่าเราพึ่งเจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อวานนี้เอง วันที่ผมกับเค้าทะเลาะกัน

เราเดินเล่นเหมือนเมื่อตอนนั้นไม่มีผิด
แถมการเดินเล่นครั้งนี้เป็นการเดินเล่นที่ฝ่ายนู้นเป็นคนชวนมากกว่าผมเป็นคนชวนเสียอีก
(ถ้าเป็นตอนนั้นที่ผมจีบเค้า ผมเป็นฝ่ายชวนตลอด)

เมื่อวันเสาร์จะจบลง ผมเปิดใจคุยกับเค้าว่า
พรุ่งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายนะที่จะเดินเล่นแบบนี้อีก
เพราะว่าผมเกรงใจแฟน ไม่อยากอะไรแบบนี้
(อย่าด่าผมนะ ผมหวั่นไหว และอยากเจอเค้าอีกครั้งจริงๆ)

เค้า: งั้นถ้าเราคุยกันเหมือนตอนนั้นหละ
ผม: ไม่คุยได้ไหม อย่าติดต่อกันเลยก็ดี เพราะว่าหัวใจผมยังไม่แข็งพอที่จะทนกับการเจอเค้า
เค้า: จะเอาแบบนี้จริงๆใช่ไหม
ผม: อืม น่าจะดีที่สุดสำหรับเรา และถ้าผมไม่ไหวหวั่นแล้วผมจะทักไป
และบทสนทนาของวันเสาร์ก็จบลง ด้วยการที่ผมกับเค้ากินข้าวและผมไปส่งเค้าที่ห้องพัก
และผมไปหาแฟนตามปกติ

เมื่อวันอาทิตย์มาถึง ผมก็ไปเที่ยวกับเค้าตามปกติ
และเมื่อตอนเย็นที่ผ่านมา (17.30 น.)
ผมก็ไปส่งเค้าขึ้นรถกลับ ตจว

เค้า: สรุปจะเอาแบบนั้นใช่ไหม
ผม: แบบนั้นแหละดีแล้ว รอผมเข้มแข็งแล้ว ผมจะทักไปเอง

สุดท้ายผมก็มานั่งร้องไห้ ตั้งกระทู้ระบาย
ผมเป็นคนเลวมากเลยที่ทำแบบนี้
รู้งี้ไม่น่าทักเค้าไปเลย
ทำไมผมต้องไปหวั่นไหวกับเค้าด้วย
ไม่ดีเลยแบบนี้

ปล.ใครอ่านจบ และว่างรบกวนขอกำลังใจด้วยครับ
ปล2. ผมอายุยี่สิบปลายๆแล้ว
ขอบคุณครับ


***เข้ามาแก้คำผิดนะครับ