สวัสดีค่ะ เรากับแฟนคบกันมาเข้าปีที่ 6 แล้ว เราต่างกันมากค่ะ
โดยเฉพาะอายุ เรา 26 แฟน 48
เราคบกันตั้งแต่เรายังเรียนมหาลัย ส่วนเขาก็มีหน้าที่การงานที่มั่นคง
ก่อนคบกันเรามีเงินเก็บหกหลักค่ะ เพราะเราชอบหางานพิเศษทำ และเก็บเงินจากค่าขนมที่ทางบ้านให้
เราคบกันมาได้เกือบๆ 6 ปี เขายังไม่เคยพาเราไปเจอพ่อแม่พี่น้อง ญาติ หรือเพื่อนของเขาเลย
แต่เราก็พยายามที่จะเข้าใจมากๆ จนวันนี้เรารู้สึกว่าเราเกลียดแฟนเรา
เรารู้สึกว่าเราคบกันไปมันมองไม่เห็นอนาคตเลยค่ะ
ทัศนคติ การใช้ชีวิต มุมมองหลายๆอย่างเราต่างกันชัดเจน
คือตั้งแต่เราเรียนจบมา เรามีเงินเก็บ เราอยากเปิดร้านกาแฟ เบเกอรี่เป็นของตัวเอง
ตอนนั้นเราเลยไปสมัครเป็นลูกจ้างร้านกาแฟ เพื่อที่จะได้เรียนรู้ประสบการณ์ต่างๆ
และตอนนั้น แฟนเราก็มีปัญหาเรื่องเงิน เขาเลยขอยืมเราไปก่อน เราเองก็เห็นว่าคบกันมา 2-3 ปีแล้ว และหน้าที่การงานเขาก็ดี ก็เลยให้ยืมไป เยอะเหมือนกันค่ะ ประมาณสองแสนกว่าๆ และเราเองก็ยังไม่ได้รีบใช้เงิน
เราทำงานร้านกาแฟไปเรื่อยๆ จนวันนึง ร้านกาแฟเขาอยากปรับเปลี่ยนเป็นร้านเหล้า เราเลยขอลาออก เพราะไม่สะดวกที่จะทำงานตอนกลางคืน
และก็คิดว่าออกมาเปิดร้านเองก็ดี แต่แฟนก็ไม่ยอมคืนเงินสักที
เราหางานพาร์ทไทม์ทำรอไปเรื่อยๆ มองหาทำเลทำร้านไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งตอนนี้เราก็ยังไม่ได้เงินคืน
ตอนนั้นมันมีปัญหาการเงินมากค่ะ ต้องขายรถ ขายโน๊ตบุค ของทุกอย่างที่มีเอามาใช้กับแฟน
เมื่อเราไม่มีรถ ไม่มีอะไร เราก็ไม่ได้ไปทำงาน แฟนก็บอกให้เรารอก่อน เดี๋ยวก็ได้เงิน
เราลำบากมากค่ะ จะออกไปไหนก็ไม่ได้ เพราะแถวนี้มันไม่มีรถสองแถวหรืออะไรผ่านเลย (อยู่ ตจว ค่ะ การคมนาคมมันไม่สะดวกเหมือน กทม)
เราออกมาเกาะแฟนกิน ช่วยงานแฟนแลกเปลี่ยนข้าวแต่ละมื้อ เรากินอิ่มนอนหลับทุกวัน
แต่ค่ะแต่ เขาไม่เคยให้เงินเราใช้เลย นานๆจะให้ทีสัก 500 และผู้หญิงแบบเราๆนี่ก็ต้องมีค่าครีม ค่า คสอ ค่าเสื้อผ้า ค่าจิปาถะต่างๆ แต่เขาไม่เคยให้เราเลย พอเราขอให้ซื้อให้ เขาก็ไม่ซื้อให้ บอกให้เรารอ รอๆๆ
จนตอนนี้เวลามันผ่านมาเนิ่นนานเกินไปค่ะ คือเราหมดตัวทุกอย่าง แต่เขามีเงินใช้สบายอยู่คนเดียว
เราเลยเริ่มหมดความอดทน และคิดว่าสักวันเราจะไปจากเขา
การที่เขาไม่ให้เงินเรา เราก็พอรับได้ค่ะ ถ้าเขาจะซื้อของให้เราบ้าง อย่างครีมทาหน้าเราหมดมาหลายเดือนเขาก็บอกรอไปก่อน เราบ่นว่าครีมหมดมา 3 เดือนแล้วค่ะ คำเดิมเลย รอไปก่อน
และอีกอย่างเลยค่ะ เขาก็อายุเยอะแล้ว จะ 50 แล้ว ยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลย
ใช้เงินเดือนชนเดือน รถเก๋งคันเก่าๆ ห้องก็เช่าหอถูกๆอยู่ ทั้งๆที่เงินเดือนเขาก็ 3-4 หมื่นนะคะ ไม่รู้เอาไปใช้อะไร เงินเราก็ไม่เคยให้ ของก็ไม่ซื้อให้ งงมากค่ะ
และการใช้ชีวิตของเขามันน่าเบื่อมากๆ วันหยุดก็เปิดหนังดูอยู่ห้องทั้งวัน ข้าวก็ซื้อมากินห้องทุกวันๆๆ เราไม่ได้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันเลยค่ะ ห้างก็ไม่ได้เดินมาเป็นปีๆ สวนสาธารณะตั้งแต่คบกันก็ไม่เคยได้ไป
2-3 วันมานี้ พี่สาวเราเขาชวนเราไปทำงานด้วย พี่สาวเราทำร้านอยู่พัทยา สิ้นปีให้เราไปหา เราก็ตอบตกลงไปแล้วค่ะ ดีกว่าอยู่แบบนี้ เงินที่แฟนยืมไปก็คงจะไม่ได้คืนแล้ว อยากไปทำงานเก็บเงินสัก 2-3 ปี แล้วกลับมาเปิดร้านตัวเอง
และเราก็อาจจะต้องเลิกกัน เพราะเราไม่อยากทนอะไรอีกแล้ว ที่บ้านคงรับไม่ได้ด้วยถ้าเราจะคบกับคนแบบนี้
ตอนนี้เราก็แค่รอเวลาไปจากเขา เราดูเห็นแก่ตัวไปไหมที่ตอนนี้เราอยู่กับเขาเพราะยังไม่มีที่ไป
คบเพื่อรอเลิก เห็นแก่ตัวไหม
โดยเฉพาะอายุ เรา 26 แฟน 48
เราคบกันตั้งแต่เรายังเรียนมหาลัย ส่วนเขาก็มีหน้าที่การงานที่มั่นคง
ก่อนคบกันเรามีเงินเก็บหกหลักค่ะ เพราะเราชอบหางานพิเศษทำ และเก็บเงินจากค่าขนมที่ทางบ้านให้
เราคบกันมาได้เกือบๆ 6 ปี เขายังไม่เคยพาเราไปเจอพ่อแม่พี่น้อง ญาติ หรือเพื่อนของเขาเลย
แต่เราก็พยายามที่จะเข้าใจมากๆ จนวันนี้เรารู้สึกว่าเราเกลียดแฟนเรา
เรารู้สึกว่าเราคบกันไปมันมองไม่เห็นอนาคตเลยค่ะ
ทัศนคติ การใช้ชีวิต มุมมองหลายๆอย่างเราต่างกันชัดเจน
คือตั้งแต่เราเรียนจบมา เรามีเงินเก็บ เราอยากเปิดร้านกาแฟ เบเกอรี่เป็นของตัวเอง
ตอนนั้นเราเลยไปสมัครเป็นลูกจ้างร้านกาแฟ เพื่อที่จะได้เรียนรู้ประสบการณ์ต่างๆ
และตอนนั้น แฟนเราก็มีปัญหาเรื่องเงิน เขาเลยขอยืมเราไปก่อน เราเองก็เห็นว่าคบกันมา 2-3 ปีแล้ว และหน้าที่การงานเขาก็ดี ก็เลยให้ยืมไป เยอะเหมือนกันค่ะ ประมาณสองแสนกว่าๆ และเราเองก็ยังไม่ได้รีบใช้เงิน
เราทำงานร้านกาแฟไปเรื่อยๆ จนวันนึง ร้านกาแฟเขาอยากปรับเปลี่ยนเป็นร้านเหล้า เราเลยขอลาออก เพราะไม่สะดวกที่จะทำงานตอนกลางคืน
และก็คิดว่าออกมาเปิดร้านเองก็ดี แต่แฟนก็ไม่ยอมคืนเงินสักที
เราหางานพาร์ทไทม์ทำรอไปเรื่อยๆ มองหาทำเลทำร้านไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งตอนนี้เราก็ยังไม่ได้เงินคืน
ตอนนั้นมันมีปัญหาการเงินมากค่ะ ต้องขายรถ ขายโน๊ตบุค ของทุกอย่างที่มีเอามาใช้กับแฟน
เมื่อเราไม่มีรถ ไม่มีอะไร เราก็ไม่ได้ไปทำงาน แฟนก็บอกให้เรารอก่อน เดี๋ยวก็ได้เงิน
เราลำบากมากค่ะ จะออกไปไหนก็ไม่ได้ เพราะแถวนี้มันไม่มีรถสองแถวหรืออะไรผ่านเลย (อยู่ ตจว ค่ะ การคมนาคมมันไม่สะดวกเหมือน กทม)
เราออกมาเกาะแฟนกิน ช่วยงานแฟนแลกเปลี่ยนข้าวแต่ละมื้อ เรากินอิ่มนอนหลับทุกวัน
แต่ค่ะแต่ เขาไม่เคยให้เงินเราใช้เลย นานๆจะให้ทีสัก 500 และผู้หญิงแบบเราๆนี่ก็ต้องมีค่าครีม ค่า คสอ ค่าเสื้อผ้า ค่าจิปาถะต่างๆ แต่เขาไม่เคยให้เราเลย พอเราขอให้ซื้อให้ เขาก็ไม่ซื้อให้ บอกให้เรารอ รอๆๆ
จนตอนนี้เวลามันผ่านมาเนิ่นนานเกินไปค่ะ คือเราหมดตัวทุกอย่าง แต่เขามีเงินใช้สบายอยู่คนเดียว
เราเลยเริ่มหมดความอดทน และคิดว่าสักวันเราจะไปจากเขา
การที่เขาไม่ให้เงินเรา เราก็พอรับได้ค่ะ ถ้าเขาจะซื้อของให้เราบ้าง อย่างครีมทาหน้าเราหมดมาหลายเดือนเขาก็บอกรอไปก่อน เราบ่นว่าครีมหมดมา 3 เดือนแล้วค่ะ คำเดิมเลย รอไปก่อน
และอีกอย่างเลยค่ะ เขาก็อายุเยอะแล้ว จะ 50 แล้ว ยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลย
ใช้เงินเดือนชนเดือน รถเก๋งคันเก่าๆ ห้องก็เช่าหอถูกๆอยู่ ทั้งๆที่เงินเดือนเขาก็ 3-4 หมื่นนะคะ ไม่รู้เอาไปใช้อะไร เงินเราก็ไม่เคยให้ ของก็ไม่ซื้อให้ งงมากค่ะ
และการใช้ชีวิตของเขามันน่าเบื่อมากๆ วันหยุดก็เปิดหนังดูอยู่ห้องทั้งวัน ข้าวก็ซื้อมากินห้องทุกวันๆๆ เราไม่ได้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันเลยค่ะ ห้างก็ไม่ได้เดินมาเป็นปีๆ สวนสาธารณะตั้งแต่คบกันก็ไม่เคยได้ไป
2-3 วันมานี้ พี่สาวเราเขาชวนเราไปทำงานด้วย พี่สาวเราทำร้านอยู่พัทยา สิ้นปีให้เราไปหา เราก็ตอบตกลงไปแล้วค่ะ ดีกว่าอยู่แบบนี้ เงินที่แฟนยืมไปก็คงจะไม่ได้คืนแล้ว อยากไปทำงานเก็บเงินสัก 2-3 ปี แล้วกลับมาเปิดร้านตัวเอง
และเราก็อาจจะต้องเลิกกัน เพราะเราไม่อยากทนอะไรอีกแล้ว ที่บ้านคงรับไม่ได้ด้วยถ้าเราจะคบกับคนแบบนี้
ตอนนี้เราก็แค่รอเวลาไปจากเขา เราดูเห็นแก่ตัวไปไหมที่ตอนนี้เราอยู่กับเขาเพราะยังไม่มีที่ไป