คือเราเป็นคน กทม. โดยกำเนิด เติบโตมากับการทานข้าวบนรถ[สมัยประถม]ในขณะที่ไปร.ร.ในตอนเช้าอันแสนอบอุ่นเพราะการจราจรแน่นเหลือเกิน  ที่ว่านี่ก็เกือบ 20 ปีมาแล้วนะคะ
  
  ชีวิตดำเนินไปเรื่อยยย โตมานั่งรถโดยสารไปร.ร.เอง มหาลัยก็นั่งรถตู้ไปกลับ จนจบมาทำงานก็ขับรถไปที่ทำงาน จริงๆในช่วงมหาลัยใกล้จบ ที่บ้านจะให้ขับรถไปเพราะจะได้ลองฝึกฝน เวลาทำงานจะได้ขับได้คล่องๆ แต่เราก็ปฏิเสธตลอดเพราะเบื่อกับการต้องขับรถเองในกทม.[ซึ่งตอนนั้นคิดเอาเองจากกานเป็นผู้โดยสารว่ามันคงจะโคตรน่าเบื่อ]

  สุดท้ายก็ไม่รอด ช่วงทำงานจำเป็นต้องใช้รถค่ะ

โอ๊ววววววว โห๊วววว เรารู้สึกว่าเห้ยยยย ชั้นเสียสองสามชั่วโมงในการนั่งในรถเฉยๆนี่เพื่ออะไร?
คือลำพังแค่รถติดนี่ยังพอทน แต่มารยาทในการขับของคนบางคนนี่..... มันเลยทำให้เรารู้สึกท้อแท้

บางวันขับไกลหน่อยไป-กลับ นี่แทบเอ๋อ รู้สึกว่าหัวลอยๆ55555