สวัสดีครับผมเป็นเด็กกรุงเทพที่ไปโตในตจว.แล้วตอนนี้กลับมาอยู่ในกรุงเทพละครับ ผมมีเรื่องอยากให้ช่วย ผมว่าชีวิตผมก็เหนื่อยมากเยอะ เจออะไรมาเยอะ แต่ถามว่าผมลำบากไหม ก็ไม่ลำบากหรอก มีของนู้นนี้ใช้ไฮเทคตามสมัยนิยมปกติ แต่ติดแค่เรื่องเดียวครับ เรื่องเงิน ซึ่งมันเป็นเรื่องสำคัญในการใช้ชีวิตมากๆครับ แล้วยิ่งมาอยู่ในกรุงเทพด้วยแล้วใหญ่เลย บอกก่อนเลยครับ ทำไมผมถึงไม่รู้ปรึกษาใคร เรื่องมีอยู่ว่า พ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่ผมยังเด็กและผมได้ไปอยู่กับพ่อเลี้ยง ที่ตจว. ก็ได้มาหาแม่ที่กทม.บ้างช่วงปิดเทอมในช่วงของม.ต้น-ม.ปลายครับ แต่ทีนี้ผมขึ้นมหาลัยผมสอบติดมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ ซึ่งตอนนั้นผมก็คิดแหละว่าจะได้มาอยู่กับแม่ มาเจอกับพ่อที่ไม่เจอนานเป็น10กว่าปีด้วย  คือใจเราก็วาดฝันไว้อย่างดีแหละครับ ว่าชีวิตต้องดีขึ้นแน่ๆครับ สรุปปี1ได้มาเจอพ่อท่านก็มีครอบครัวครับ และมาเจอแม่ท่านก็มีครอบครัวเช่นกัน ผมเลยเลือกที่จะมาอยู่หอคนเดียว แล้วหาคนส่งดีกว่า ตัดภาพมาถึงตอนเกือบปัจจุบัน ผมเจอกับพ่อแท้ๆได้แค่2ครั้ง ปกติพ่อแท้ๆผมเป็นคนส่งเงินค่าเรียน จนตอนนี้ผมปี3เทอม2ครับ จริงๆถ้าเปิดเทอมคือขึ้นปี4แล้ว ใกล้จะจบแล้ว แต่ผมก็ดรอปมาก่อน เพราะท่านหาค่าเทอมให้ไม่ทันและผมไม่ได้กู้กยศ.ไว้ด้วย ปกติผมใช้เงินแค่ที่ท่านให้แต่ละเดือนไม่เคยขอเพิ่มเพราะ ยังไงก็ต้องใช้ให้พอ ไม่ได้มากหรอกครับ แต่ก็อยู่ได้ แม่เขาไม่ค่อยมีเขาเลยไม่ค่อยได้ส่งให้ ผมก็เข้าใจตรงนี้ สรุปผมเข้าใจทั้งคู่ครับ และผมแทบไม่เคยขอเงินพ่อแม่เลยถ้าไม่จำเป็นจริงๆ แม้แต่ในวันเกิดผมก็ไม่ได้ขอ ผมก็ให้มันเป็นวันปกติธรรมดานั้นละ พวกท่านเขาก็ไม่ได้อะไรจะว่าลืมรึอะไร ผมก็ไม่ซีเรียสครับ เด็กๆผมเจอมาเยอะ55555 เคยคาดหวังอะไรมากๆแล้วไม่ได้รึเปล่า นั้นละครับ จนกลายเป็นว่า ผมไม่คาดหวังอะไรมากแล้ว ตั้งแต่ปี1มาผมก็เริ่มทำงานพาร์ทไทม์ซื้อของที่อยากได้ ในบางช่วงที่อยากได้ของนั้นๆนะครับ ไม่ได้ทำตลอด55555 เพราะเรียน ก็เหนื่อยแล้ว แล้วสรุปทีนี้จู่ๆผมก็เจอมรสุมชีวิตครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้นะครับ แต่เป็นแบบนี้บ่อย จนรอบนี้ผมเริ่มต้องคิดละว่าทำไงดี ล่าสุดคือ ตอนนี้ผมก็พึ่งเริ่มกลับไปทำงาน แต่ก็มีหนี้ค่าหอเพื่อน และเงินที่ยืมเพื่อนมาในตอนที่ผมไม่เหลือติดตัวสักบาท จนสะสมก็มีคืนไปบ้างก็ยืมมาอีก วนลูปไปงี้ เพราะผมไม่อยากให้เครียด ผมก็อยากใช้ชีวิตแฮปปี้แบบคนอื่นครับ เพื่อนผมดีๆที่ช่วยเหลือก็มีเยอะครับ แต่หลายๆครั้งผมก็เกิดอาการเกรงใจ เพราะมันหลายๆครั้งกับปัญหาเดิมๆที่ครอบครัวไม่ได้ให้เงินสักบาท+กับญาติที่ผมไม่ค่อยสนิท เพราะผมไปอยู่กับครอบครัวพ่อเลี้ยง ปล.ลืมประเด็นพ่อเลี้ยง(พอผมมาอยู่กรุงเทพเจอพ่อแท้ๆ ทางครอบครัวพ่อเลี้ยงก็ตัดขาดผมไปเลย ผมไม่รู้นะว่าผมเป็นเด็กไม่ดีหรือทำอะไรผิด แต่ผมก็เสียใจไม่รู้จะไปคุยกับใครได้ จะกลับไปตจว.ก็ไม่ได้ เห็นเพื่อนคุยกันปิดเทอมกลับบ้านแล้วมาย้อนถามเราไม่กลับบ้านหรอ จะบอกว่าเราไม่มีบ้านแล้ว ที่หอแหละคือบ้านเรา เราต้องพึ่งตัวเอง มีแต่เพื่อนสนิทๆแหละที่รู้ว่าผมถึงขั้นนี้แล้ว พูดไปก็ดราม่าอะครับ เอาเป็นว่าก็บอกว่า อ่อไม่ค่อยว่างทำงานหาเงินอะ อะไรยังงี้มากกว่า บอกความจริงไปก็บั่นทอนหัวใจตัวเองเปล่าๆ) มาต่อกันที่ปัจจุบันเลยละกัน คือตอนนี้ถามว่าผมพึ่งใครได้หลักๆ มีแค่เพื่อนจริงๆครับ ครอบครัวและเครือญาติผมเคยถามๆแล้ว ขอยืมเงินจะคืนแล้ว แต่เขาไม่ได้สนใจผมหรอก ผมก็จะพยายามมองบวกว่าเขาคงไม่ว่างจริงๆอะไรแบบนี้มากกว่าครับ ก็โอเค ที่นี้ผมก็ให้ความสำคัญกับเพื่อนที่ยืมเงินเอามากๆ แล้วพอถึงจุดนี้ผมก็ลำบากมากจริงๆแหละ ช่วงก่อนที่ได้งานนี้ ผมใช้เงินวันละ17บาทเพื่อซื้อปลากระป๋องกิน ได้ทั้งวันแล้วก็หุงข้าวของเมทกันประทังชีวิตไปวันๆ แต่พอผมต้องไปทำงานอะครับ ผมหายืมใครไม่ได้แล้วทั้งญาติ ครอบครัวอะไรที่พึ่งสุดท้ายที่คิดไว้ไม่ได้สักคนเลย ผมหมดหวัง หมดหนทาง สิ้นหวังสุดๆครับ คือผมขอชีวิตรอดยันสิ้นเดือนนี้ก็พอแล้ว 31ส.ค.เงินผมออกก็จะคืนหนี้ค่าหอเพื่อน ทยอยคืนเงินเพื่อนที่ยืมให้แล้วครับ แต่ติดที่ว่า ตอนนี้ผมหาคนยืมไม่ได้แล้วจริงๆ เงินติดตัวก็100เดียว5555555 จะเดินทางไปทำงานก็ใช้เงินแล้ว ไหนต้องกินข้าวอีก ปลากระป๋องผมไม่ค่อยได้กินละครับ เปลี่ยนเป็นซื้อไก่ย่างกับข้าวเหนียว20บาท1มื้อเอา  
*** สรุปง่ายๆเลยครับ ที่พิมพ์มายาวเหยียดถึง3000กว่าตัวอักษรเนี้ย ผมอยากปรึกษาว่า ผมควรหายืมเพื่อนต่อ หรือผมควรไปหายืมคนรวยๆแล้วยอมเป็นหนี้มาประทังดี ผมก็กลัวนะแบบมีดอกไรงี้ ผมไม่มีอะไรไปค้ำอีก มีแต่โทรศัพท์ โน๊ตบุ๊คต้องใช้ ของจำเป็นทั้งนั้นผมไม่อยากเสียไป T^T หรือผมควรไปขอข้าววัดกิน เคยอ่านกระทู้เอาชีวิตรอดแล้วมีคนแนะนำแบบนี้ คือผมติดต่อกับแม่อยู่ตลอดนะครับ แต่ช่วงนี้ที่แม่ไม่โทรคือแม่ไม่มีเงินช่วยแล้วจริงๆ ผมก็ไม่อยากโทรไปให้แม่เครียดที่หาให้ผมไม่ได้ ได้โปรดเห็นใจผมนิดนึง เด็ก22ที่ดรอปมาทำงาน และก็ไม่ได้อยู่กับครอบครัวอีก #ผมเคยเป็นโรคซึมเศร้าแต่ไม่คิดทำร้ายตัวเอง สงสารคนที่รักเรา ถึงหมดหนทางแบบนี้ก็รอบผมก็จะสู้ ถ้าใครผ่านมาเห็น ฝากแง่คิดรึอะไรก็ได้ครับ ถ้าช่วยเหลือผมได้ จะด้วยคำชี้แนะหรืออะไรก็ตาม ผมน้อมรับทุกสิ่ง ขอบคุณมากๆนะครับที่อ่านมาจนจบนี้ ผมจะรอคำตอบชี้ทางสว่างให้นะครับ