ทำไมแม่กับพี่ถึงมีพฤติกรรมแบบนี้

มีปัญหาอึดอัดใจมาตลอด อะไรของเขาก็ไม่รู้ช่วงไหนเครียดเรื่องงานนี่พ่อกับเราซวยตลอด ล้ะพี่เราตั้งแต่มันไปทำงาน โดนเขากดขี่ ด่า บางคนก็ใช้ให้ทำงานให้(เพื่อนที่ทำงานเล่าให้ฟัง) ตอนนั้นที่ได้ยินก็สงสาร เลยพยายามเข้าใจแล้วรับอารมณ์พี่เรา ไปๆมาๆไม่ไหว มีตอนนึงเราแค่ไม่ว่าง แต่เดี๋ยวตอนเย็นจะทำงานบ้านให้ซึ่งปกติเราทำตลอดและทำทุกอย่าง พี่ก็ด่าๆเรา ด่าคำแรงๆ หน้าด้านไม่มียางอายบลาๆ เราก็พยายามเฉยๆจนญาติเราเขามาหาพอดีทนฟังไม่ได้ละพูดว่า แล้วไปว่าน้องมันแรงอะไรขนาดนั้นอ่ะ แล้วเขาก็ทำแทนเรา ซึ่งเราขอบคุณมากแล้วพี่เราชอบด่าเาแรงๆเหมือนเราเป้นที่ระบายใครเห้นเขาก้งง ไหนจะมาที่แม่เราอีก ล่าสุดมาด่าเรื่องอาบน้ำ มายืนเฝ้ามาอะไร เราก็พยายามไม่สนใจ คือ มันอึดอัดมาก เหมือนติดคุกที่ต้องมีคนมาจ้องตลอด มาจับผิดมาอะไร เราก็เช็ดหน้าอยู่ก็มาตะคอกใส่ ทำอะไร ทำไมไม่อาบน้ำเอ้า..คือเรื่องมันเยอะมาก มันอึดอัดใจมาก ไม่เข้าใจว่าเป็นบ้าเป็นบออะไรกัน เราก็ยอมรับว่ามีตะคอกใส่เกือบมุกครั้งที่เราทนไม่ได้ เพราะถ้าเราไม่ตะคอกใส่ เขาจะคิดเรื่องมโนไปไกลแล้วคนอื่นรอบๆข้างเขาจะเดือดร้อนขนาดที่เรากลัวจะไม่มีที่ยืนในสังคมเพื่อนของเรา และในมหาลัย แล้วเดี๋ยวนี้เขามักจะพูดว่าเราไม่เหมือนบูกของคนอื่น้ราเสียใจนะ น้ำตาตกในทุกครั้ง แล้วเขาเลี้ยงเราแบบที่คนอื่นเลี้ยงมั้ย ยากดีมีจนยังไงไม่มีใครด่าตะคอกลูกทั้งๆที่ไม่มีเหตึผลหรอก เราจำได้เลยตอนจำความได้ เราไม่สบาย เด็กอ่ะเนอะ อยากได้คนโอ๋ แต่เขาก็พาไปหาหมอนะ แต่ตะคอกเราว่าเราเป็นภาระเจ็บป่วยก็มาลำบากกู....เราก็จากตอนแรกดีใจที่แม่จะพาไปหาหมอ เราก็แอบร้องไห้แล้วหลังจากนั้นเราเป็นอะไรเราก็ไม่บอกเขาอีกเลย จนถึงตอนนี้อายุจะ20แล้ว เราคิดว่าเราอาจเป็นโรคอะไรหรือเปล่าแต่ถ้าเราตายไป ตอนแรกก็แอบเสียดายนะ แต่ตอนนี้เราไม่เสียดายแล้วเราถือว่าเราเองก็สุ้มาตลอดเวลาที่เราหายใจ อาจไม่ลำบากเหมือนคนอื่น แต่เราลำบากใจทุกวินาที เราอึดอัด คนอื่นเครียดเศร้าวิ่งเข้าหาคนในบ้าน เราล่ะเครียดเศร้าเราวิ่งหาใครได้ พ่อก้กินแต่เหล้า แต่หนุรักพ่อที่สุดนะ.