รักเขาจนไม่เหลืออะไรนี่เรียกว่ารักไหมค่ะ

ตอนนี้มีแฟนค่ะ เขาโตกว่า13ปี  ทำงานที่เดียวกันค่ะ ครบกันได้2เดือน แม่เขาก็ชวนให้มาอยู่บ้านด้วย เราก็คิดหลายครั้งนะคะ ว่าจะย้ายมาดีไหม ก็เลยตัดสินใจย้ายออกมาอยู่ด้วยค่ะ อยู่กันไปก็ดีนะคะ แม่แฟนดีมาก ไม่เคยว่า ไม่เคยบ่น ปกติเราจะช่วยเขาทำงานบ้านเล็กๆน้อยๆ อะไรที่ช่วยได้ก็ทำค่ะ  อยู่กันมาอีกสัก2เดือน ก็เริ่มๆรู้สึกตัวเองว่ารักเขามาก มากจนรู้ตัวเองอีกทีก็ไม่เหลือความรู้สึกไว้รักตัวเองแล้ว จริงๆเป็นตคนรักคนง่าย  ยิ่งถ้ามาทำดีด้วย ก็ยิ่งเข้าข้างตัวเองใหญ่เลยว่า เขาก็คงรักเราเหมือนกัน เราเป็นผู้หญิงงี่เง่ามาก งอแงใส่บ่อยๆ ก็เลยมีเรื่องให้งอลกันบ่อยๆ แต่เขาก็ง้อตลอด หลังๆมานี่เริ่มรู้สึกตัวเองว่าเราพยายามเพื่อเขามากไปรึเปล่า อยากได้อะไรก็ไม่เคยมีความรู้สึกว่าอยากซื้อ กลัวเงินไม่พอใช้ เพราะเงินเดือนเขาออกมา ก็หมดแล้ว ผ่อนรถ ให้แม่ ใช้หนี (ก่อนหน้าคบกันเขาติดพนัน) เวลาเงินเราออกก็จะไว้ใช้ด้วยกัน เป็นคนแคร์ความรู้สึกเขามาก คอยถามตลอด ว่ามีเงินไหม พอใช้ไหม ตอนนั้นโทรศัพท์พัง เราก็ยอมจำนำแหวน เอาเงินไปซื้อให้ ง่ายๆเลยยอมทุกอย่าง ไม่ใช่ว่าจะบอกว่าทวงอะไรนะ ที่ให้ไปนี่เพราะรัก เพราะรู้สึกดีด้วยทั้งนั้น แต่มารู้สึกว่า ความพยายามทั้งหมด มันไร้ค่ามาก ลองคิดเล่นๆว่า ถ้าวันนึงเราไม่ทำล่ะ เขาจะรู้สึกขาดหายอะไรไปไหม.. แต่ลองแล้ว เขาไม่รู้สึกอะไรเลย555555 เห้อ โง่เองแหละที่รักมากไปหน่อย  จนตอนนี้ไม่เหลืออะไรล่ะ ให้จนหมด แต่มันก็คิดในแง่ดีนะว่า ทำดีที่สุดแล้ว อย่างน้อยๆเลิกกันไปก็จะได้ไม่คิดย้อนว่า เรายังไม่ดีพอรึเปล่า...