ไม่สนิทและเหินห่างกับกับพ่อแม่ ควรทำไง

คือก็ใกล้จะวันแม่ ผมคิดว่าจะลดอคติ และปล่อยว่างเรื่องในอดีต ที่เคยเกิดขึ้นกับผม คือผมช่วงวัยเด็ก จนวันรุ่นผมมีชีวิตที่ค่อนข้างลำบาก สาเหตุที่ผมไม่ผูกพันธ์กับพ่อแม่ เพราะจำความได้เห็นแต่หน้า ตากับยายและย่า ได้อยู่กับแม่ ไม่กี่ปี อายุ10ขวบ ผมเสียใจที่สุดคือตอนที่แม่ไม่มาให้กราบ ในวันแม่ พวงมาลัยผมมีแล้ว แม่บอกเดี๋ยวมา แต่สุดท้ายผมได้กราบครูแทน ซึ่งตอนนั้นไม่รู้ทำไมผมจุกในใจแล้วน้ำตาก็ไหล ยิ่งเห็นคนอื่นได้กราบแม่ พอตอนอายุ13 แทนที่ผมจะได้เรียนสายสามัญชั้นม.1ปกติ ผมกลับได้เรียน กศน. ซึ่งผมเจ็บและเสียใจจนถึงทุกวันนี้ เพราะมีผู้ใหญ่มาบงการ ซึ่งแม่บอกผมว่าไปเที่ยวบ้านป้านะ มีนั่นนี่ ผมก็ตกลงไป เพราะคิดว่าเที่ยวช่วงปิดเทอม แต่ไป ๆ มา ๆ ความจริงคือป้าขอแม่ผมให้มาช่วยงาน(ทำรถยนติ) ซึ่งแม่ไม่บอกความจริงตรงนี้  ตาผมก็สนับสนุนป้า สุดท้ายผมได้เรียนวันเดียวที่เหลือทำงาน ซึ่งผมก็เก็บเงียบในใจไม่พูด แล้วพอผมโต (ปัจจุบัน21)ผมถามแม่ทำไมทำกับผมแบบนี้ ซึ่งผมไม่ชอบอะไรแบบนี้ แม่ก็บอกแม่ไม่รู้ ว่าป้าจะส่งเรียน กศน. อันนี้ไม่ทราบว่าพูดจริงไหม ย้อนกลับมาที่เดิม พอผมอายุได้15  ผมจึงได้กลับบ้านไปอยู่กับแม่ เพราะไม่เป็นงานสักที (ก็ใจไม่ได้รักงานนี้)  ซึ่งนี่หละครับ คือโอกาสที่ผมจะได้เรียนหนังสือ แต่กลับมาก็ใช่ว่าจะได้เรียน ไม่มีใครนึกถึงอนาคตผมสักคน กลับมาก็มาเป็นเด็กปั๊มเหมือนคนไม่มีอนาคตเลยเห็นนักเรียนมาเติมน้ำมัน ก็อิจฉา สุดท้ายเลยฮึดบอกกับแม่ว่าผมจะเรียน อะผมก็ได้เรียน แต่ปัญหาคือตรงนี้ ผมมีปัญหากับแม่บ่อยมากเพราะเรื่องน้องสาว บางครั้งมันใส่สีตีใข่ผม แม่ก็เชื่อ เช่น ผมยังไม่ตบหัวน้องเลน มันก็ไม่บอกแม่ว่าผมตบหัวมัน แม่ก็เข้ามาด่าไม่ฟังเหตุผลไรเลย จนผมโกรธเลยตบจริง แล้วก็มีปัญหา ชอบไล่ออกจากบ้าน แล้วก็ไม่ให้เงินไปโรงเรียน ซึ่งแค่40 บาทก็ตาม ผมต้องอดข้าวเที่ยง บ่อยครั้งจนเพื่อนเวทนารวมเงินซื้อข้าวจานละ25 กับน้ำอีก10 บาทให้ ซึ่งก็เกรงใจแต่มันหิวอ่ะ ซึ่งถ้าไม่มียายผมก็คงลำบากกว่านี้ บางครั้งยายต้องเป็นคนให้เงินแทน และต้องไปซุกหัวนอนบ้านยายบ่อย ๆ เพราะเอะอะชอบไล่ออกจากบ้าน และสิ่งที่เกลียดที่สุดคือชอบเปรียบเทียบผมกับลูกคนอื่นว่าดียังงั้นดีอย่างนี้ ผมรู้ไม่ใช่คนดีไรมาก แต่เหล้ายา บุหรี่ผมไม่เคยแตะ เที่ยวกลางคืนก็ไม่ แค่บางครั้งไม่ทำงานบ้านให้นิดหน่อยก็ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ และผมต้องทำงานพาร์ทไทม์ ส่งตัวเองเรียนเป็นเด็กเสิร์พ เริ่ม5โมงเย็น ถึงเที่ยงคืนทุกวัน ๆ เพราะมีปัญหาบ่อยเท่าไหร่ ผมก็ต้องอดข้าวเที่ยงตลอด บางครั้งผมก็ลุกไปเรียนไม่ไหว เพราะดึก จนปัจจุบัน ผมมาทำงานที่นนทบุรี เงินเดือนก็โอเค มีเงินเก็บ แต่ผมก็ไม่ส่งกลับไปให้พ่อแม่ และไม่คิดจะส่ง ไม่โทรหา ไม่ติดต่ออะไรทั้งสิ้น เพราะผมก็คิดว่าในเมื่อไม่เต็มที่กับผม เลี้ยงแบบทิ้งขว้างผมก้ไม่สนใจเหมือนกัน ยอมรับว่าผมโกรธแม่มาก แล้วยิ่งนึกถึงวัยเด็ก ตอน13 ผมฟันกรามผุ ซึ่งตอนนั้นเสีย5พัน ทำรากเทียมได้ แม่บอกไม่มีเงิน พอน้องฟันผุเหมือนกัน ต้องทำรากเทียม หมอเรียกเกือบหมื่นแม่ไม่บ่นสักคำ ซึ่งผมทนเจ็บปวดตั้งแต่13 เรื่อยมาจนอายุ19 ผมเก็บเงินได้เกือบหมื่น เลยตัดสินใจทำฟัน หมอเคลียร์ อุด ใส่เหล็ก ซึ่งเงินก็ไม่พอ เพราะฟันสาหัส ร่วม3หมื่น จนต้องเบิกเงินล่วงหน้า ช็อตไป3เดือน ซึ่งขอแม่4พัน แม่ก็ไม่ให้เลยต้องยืมแทน แต่ได้แค่2พัน จนตอนนี้ผมตั้งหลักตัวเองได้ ว่าผมมีทุกวันนี้ ก็เพราะผมต้องดิ้นเองล้วน ๆ  แม่พ่อไม่เคยคิดจะถามว่าเงินพอใช้ไหม ลำบากไหม มีแต่โทรให้ส่งให้ใช้ ผมยิ่งไม่โทรเข้าไปใหญ่ เพราะแม่ทำให้ผมลำบากแต่เด็ก อด ๆ อยาก ๆ ตอนเรียน และตอนนี้ผมก็พยายามของผม ผมเลยไม่สนใจและด้านชากับพ่อแม่ ผมไม่รู้จะเข้าหายังไง ตอนนี้ก้ยังโกรธอยู่ ที่ทำกับลุกคนนี้

ปล.ขอพื้นที่ระบาย และขออภัยนี่เล่าไม่เก่ง มันอั้นในใจอะครับ อยากโทรหาแต่ความคิดว่าพ่อแม่ทำกับเรา มันกั้นขวางไว้อยู่ครับ