ผมชอบนะคนเก่ง แต่ไม่ใช่คนกร่าง..
(คนเก่งในบางครั้งก็ไม่ต้องแสดงในบางสิ่งที่รู้ที่มีในตัวให้คนอื่นเห็น ถึงเวลามันจะมีจังหวะให้แสดงเอง แต่ถ้าคนกร่างผมรู้สึกว่ามันก็แค่ต้นไม้ที่ออกใบเยอะไปจนต้องรอวันตัด เพราะมันอาจไปเกี่ยวสายไฟ เป็นต้น)

ผมชอบนะคนฉลาด แต่ไม่ใช่คนอวดเก่ง..
(อยากจะเก่งแต่ไม่รู้จักสกิลตัวเอง อวดโอ้ แมงโม้ไปเลื่อย ดูเหมือนฉลาดแต่ในบางครั้งอวดเก่งจนแพ้ไพตัวเอง เหตุเกิดจากเก่งไม่จริง)

ผมชอบนะคนมีความคิด แต่ไม่ใช่คิดเล็กคิดน้อย.. (คิดมาก คิดเยอะ คิดลบ คิดไม่มีสาระ)

ผมชอบนะคนพูดเก่ง แต่ไม่ใช่พูดเป็น เป็นฟืนเป็นไฟ (พูดมาก พูดแรง พูดหยาบ พูดไร้สาระ มีแต่เหตุไม่มีผล)

#นั้นคือมุมของผม คนบางคนอาจจะอ่านแล้วชอบในทุกๆมุมของผม ต่างจากบางคนอาจเห็นด้วยเป็นข้อๆ หรือหลายๆคนอาจจะไม่เห็นด้วยสักข้อเลย.. ก็เป็นได้!!

ความชอบของคนเรามันต่างกันแน่นอน.. เพราะจุดยืนของคนเราก็ต่างกัน.. วัฒธรรมทางครอบครัว การเรียนรู้ สิ่งที่เคยพบเจอ นั้นมันก็เป็นสิ่งที่ต่างกันอยู่แล้ว..

จึงไม่แปลกที่คนเรามีจุดยืนที่ต่างกัน..
ในบางครั้งเราอาจคิดว่า.. นี่คือสิ่งที่เราชอบที่สุด แต่ในขนาดเดียวกันครอบครัวเราอาจเกลียดที่สุด..
(ถ้าพูดถึงกัญชาหรือสารเสพติด)

เช่นกันในบางครั้งแฟนเราอาจอยากได้ตุ๊กตาหมีตัวที่ใหญ่ที่สุด แต่เราให้ตุ๊กตาหมีเธอตัวที่เล็กที่สุด..
(เพียงเพราะว่าตัวเล็กพบพาได้ แต่ตัวใหญ่แฟนบอกนอนกอดสบาย)

ตัวอย่างง่ายๆกับสิ่งรอบตัว.. สำหรับจุดยืนของความคิดคน มนุษย์อย่างเราๆ ยังมีอะไรอีกหลายอย่างให้เราเรียนรู้อีกเยอะ..

สุดท้าย.. สำคัญคือ "ทำใจให้กว้าง แล้วโลกของเรากวางขึ้นเอง"

เพราะในขนาดเดียวกัน.. เรื่องเล็กๆของเรา อาจจะใหญ่สำหรับคนอื่น
เรื่องใหญ่ของเรา อาจจะเล็กน้อยสำหรับคนอื่นก็เป็นได้..

"จงโชคดีคนคิดบวก"

By อักษรสีเทา..