สวัสดีคะ เราจะเลิกกับสามีที่จริงแล้วมันคือเรื่องส่วนตัวของเรา เราควรตัดสินใจเอง แต่เขาว่าเราไม่มีเหตุผลพอ เราเลยจะมาถามว่าเหตุผลนี้มันสมควรมั้ย? เข้าเรื่องเลยคะ เราไม่ได้คบกัน แต่เขามาขอแต่งงานตอนนั้น 20ปลายๆ แม่ยายเหมือนเขาไม่ชอบเราเลย ไม่คุยไม่อะไรเลย เราเลยบอกสามีว่าเราไม่โอเค อยากแยกบ้านอยู่ เขาไม่เอา เราเลยยอมทนอยู่ อึดอัดมาก แต่ต้องทนทั้งเสียงตะคอกโวยวาย เข้าเรื่องสามีต่อ พอเราอยู่กับเขาเรารู้นิสัยเขาหมดเลย เขาชอบโกหก ขี้อวดมาก โกหกเกินจริง อีโก้สูงมาก พ่อของสามีเปิดร้านทำเฟอร์นิเจอร์ มีหลายสาขา พ่อเขาเลยยกให้สาขานึง และให้รถยนต์มาคันนึง แต่ต้องผ่อนเอง เขาเลยมีหน้ามีตาในสังคม(ของเขา) ถึงเขามีร้าน เราก็อยากทำงาน เงินที่เขาทำงานจะได้เก็บเพื่อสร้างอนาคต เราทำงานขายส่งปลาในตลาด ตี4เราต้องออกไปทำงานเลิกงานบ่ายโมง ร้านเขาปิด5โมงเย็น แต่เขากลับมาเกือบ1ทุ่มทุกวัน เขากลับบ้าน1ทุ่ม กินข้าวเสร็จ 2ทุ่มก็ออกไปหาเพื่อน กลับบ้านก็เที่ยงคืนตี1-2 เขาชวนเราไปบ่อยเหมือนกัน แต่เราไปบ้างไม่ไปบ้างพราะเราเหนื่อย เราทะเลาะเรื่องนี้ทุกวัน เขาตื่นแปดโมงไปที่ร้าน (แต่)การตื่น8โมงของเขา เราต้องกลับไปปลุกทุกวันโดนเขาด่ามั้ง มันเป็นแบบนี้ทุกวัน เราร้องให้ทุกวัน เงินเขา เขาเก็บเอง แรกๆก็ให้เราบ้าง อาทิตย์ละพัน วันหยุดเขาทุกอาทิตย์แต่เราไม่มีวันหยุด เขาและเพื่อนจะชวนกันเที่ยวทุกวันหยุด แรกๆก็ชวนเราไป เราทำงานทุกวันนะตื่นตี3กลับเที่ยงต้องทำกับข้าวให้ครอบครัวเขากิน ทำตั้งแต่ไปซื้อกับข้าวถึงกระทั้งล้างจาน ถ้าวันไหนเราเหนื่อยมากๆเราเผลอหลับเราโดนด่า งานบ้านคือเรา ซักผ้าให้ทุกคนทั้งบ้าน,ตากผ้าเก็บผ้าวันดีคืนดีฝนตกเราหลับผ้าเปียกเราโดนด่า ลูกๆเขาโตหมดแล้วแต่ไม่เคยสั่งให้ลูกทำเลย  แต่เราต้องทนมันคือบ้านเขา เราต้องน้อยใจเรื่องสามีติดเพื่อน เรื่องครอบครัวเขาแต่เราทน ชีวิตประจำวันเราก็ดำเนินเรื่อยๆเหมือนเดิมซ้ำๆ จนเวลาผ่านไป1ปี จนเราบอกเขาว่าเราเหนื่อยเราน้อยใจ ครอบครัวเขาด่า สามียังติดเพื่อนอีก เราต้องนอนคนเดียว เขาบอกว่าเขาชวนเราแต่เราไม่ยอมไปกับเขาเอง. เขาเลยพูดออกมาว่า ถ้าทนไม่ได้ถ้าเหนื่อยก็กลับบ้านเทอไป  ทุกครั้งที่ทะเละกันเขาจะไล่เราตลอด แต่ครั้งนี้เราเงียบและก็กลับบ้านจริงๆ แต่เขาไปตามกลับ เขาขอโทษ เราเลยใจอ่อน กลับไปกับเขา  พอเรากลับไปเราก็ต้องเจอเรื่องเดิมๆและมันหนักกว่าเดิม งานเขาเหมือนจะไปไม่รอด เขาไม่ค่อยให้เงินเราซ้ำมายื่มเงินเราอีก เขาเริ่มติดหนี้ เพราะเขาหมุนเงินไม่ทัน วันนึงเราได้ถามลูกน้องว่าเขาทำอะไรบ้าง ลูกน้องบอกว่าไม่ได้ทำอะไรมาตอนเช้าแวะมาดูเฉยๆโทรสั่งของที่ลูกน้องบอกจะเอาแล้วออกไป เข้าร้านอีกทีตอนเย็น10-20 นาทีและออกไป แสดงว่าก่อนหน้านี้เราโดนหลอก แล้วเขาไปไหนกลับ1ทุ่ม พอร้านเริ่มมีปัญหาเขามายื่มเงินเราจะซื้อของเข้าร้านเราก็ให้1-2พัน ยื่มเราเกือบทุกอาทิตย์ จะยื่มคนอื่นเครติดเขาเสีย ไม่มีใครให้ยื่ม ที่พึ่งเขามีแต่เราที่ยื่มเงินได้ ข้าวเที่ยงเรากินข้าวแกงในตลาด เขากับเพื่อนๆ กินร้านหรู่ในห้องแอร์ทุกวันถ่ายรูปอวดในเฟส เราน้อยใจนะแต่ทนได้ บางทีดูเขาโพสต์แล้วน้ำตาไหลน้อยใจมาก โพสต์ชีวิตดี้ดี แต่หนี้เป็นแสน ไปทำงานกับรถยนต์ทุกวันแต่ตัวเองไม่ได้อยู่ร้านไม่คุมลูกน้องงานเดินช้า ลูกค้าค่อยๆหายเพราะงานเดินช้า เขาทำตัวยิ่งเหลวไหล ไม่ค่อยไปที่ร้าน ปลุกไปทำงานยากมาก เราทำงานเพื่อให้เขายื่มเงินทุกอาทิตย์แต่เขาก็ไม่เคยจ่ายไม่เคยให้เงินเราเลย เขาเอาทองเราไปขายเราก็ให้ ขายทองหมด ไปขายมอเตอร์ไซ ก็มีขับอีก2คัน สักพักก็อีกคันขาย เหลือของเราคันเดียว เขาไม่เคยปรับตัวเลย ไม่ยอมตื่นไปทำงานเลย ยื่มเงินซื้อของทุกอาทิตย์ สิ้นเดือนขอเงินเราจ่ายค่าเช่าร้าน ขอยื่มเงินเราจ่ายค่าลูกน้อง เราก็ให้ตลอด แต่เขายังเที่ยวทุกอาทิตย์ อวดรวยทุกวัน ข้าวเที่ยงร้านหรูกับเพื่อน เราร้องให้ทุกวัน เขายิ่งทำตัวเหลวไหลมากยิ่งขึ้น เริ่มติดเหล้าเราต้องกลับมาปลุกทุกวัน ไม่ยอมตื่นไปทำงาน ตื่นตอนเย็นแต่งตัวออกไปข้างนอก กลับทุ่ม 2ทุ่มออกไปเหมือนเดิมจนเราจับได้เขาคุยกับผู้หญิงคนอื่น เราประสาทแตก ทะเลาะรุนแรงมาก เราเลยหนีกลับบ้านเรา แต่เรื่องก็จบแบบเดิมอีก เขาขอโทษเราใจอ่อน และแล้วบทเรียนที่เราไม่รู้ว่ามันจะสาหัสก็มาเยือน เราท้องเราคิดว่าถ้าเราท้องมันจะสามารถทำให้เขาเปลี่ยนนิสัยติดเพื่อนได้ จะเปลี่ยนให้เขาประหยัดเงินเพื่อลูกได้ แต่ไม่เลย เราแพ้ท้องหนักมากจนเข้าโรงบาล เราลุกไม่ได้ต้องฉีบนเตียง แม่เราก็มาเฝ้า ล้างฉี่เราเช็ดตัวเราโดยที่เขาไม่สนอะไรเลย เขาทำตัวเหมือนเดิม มาโรงบาลตอนเที่ยงคืนมานอน มาถ่ายรูปลงเฟสว่าเฝ้าเมีย ให้คนอื่นชม เขาบอกเราจะไปทำงาน แต่เขาไม่ได้ทำงานเขาไปอยู่กับเพื่อน ขนาดเรานอนโรงบาลเขายังไม่ยอมสละเวลากับเพื่อนมาเฝ้าเราเลย เราออกจากโรงบาลกลับมาอยู่บ้าน เจอความกดดันจากที่บ้านเขาอีก เราระเบิดเลย เราไม่อยากอยู่บ้านเขา เขาไม่ยอม เราเลยหาบ้านเช่าอยู่เอง เขาก็ตามมาอยู่ จนเราท้องแก่ทำงานไม่ไหว เง็นเก็บจะคลอดยังไม่มี ร้านเขาเริ่มจะเจ้งจริงๆ พอเราไม่ทำงานไม่มีเงินให้เขายื่ม เขาไม่มีเงินจ่ายลูกน้อง ค่าเช่าร้านก็ไม่มี ไปหายื่มคนอื่นเพื่อจ่ายให้ผ่านๆ เพื่อจะประคองร้านเพื่อเอาหน้าตาในสังคม แล้วเรามาจับได้ว่าคุยกับคนอื่นอีก เราร้องให้แทบตายเขาไม่สนใจเราเลย เราเริ่มหมดรักเขา พอเราไม่ทำงาน ค่าเช่าบ้านเรา ค่าไฟที่บ้านเรา ค่าเช่าร้านเขา ค่าลูกน้องเขา มันติดไปหมด เขาก็ใช้วิธีเดิมไปยื่มคนอื่นเพื่อประคองร้านให้อยู่ต่อไป เพื่อเอาหน้า เพื่ออวดคนอื่น จนวันนึงหมดหนทางยืมคนอื่น เขาตัดสินใจขายรถยนต์ แต่กลัวเสียหน้าเขาไปถ่อยบิ้กไบค์เพื่อรักษาอีโก้ตัวเอง ทั้งที่เมียใกล้คลอดของเตรียมคลอดยังไม่มี เงินเตรียมคลอดยังไม่มี แต่บอกคนอื่นว่าเตรียมเงินทำคลอด 3หมื่น พูดให้คนอื่นฟังว่ารักเมีย ให้เงินเมียเดือนละหมื่นทั้งที่สักสลึ่งเดียวเขาไม่ให้เลย เขาปล่อยให้เรานอนที่บ้านคนเดียวทุกคืนจนใกล้จะคลอดก็ยังกลับตี1-2เหมือนเดิม ชีวิตเราอยู่แต่ในบ้านไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตา จนเราคลอดจริงๆ เงินในกระเป๋าเรามี2ร้อย เราร้องให้หนักมาก โทรไปยืมเงินแม่เรา1หมื่น วันแรกที่เราคลอดเขาไม่ได้มาเฝ้าเพราะนัดกับเพื่อนไปเอาบิ๊กไบค์ให้เพื่อนต่างจังหวัดกับเพื่อน วันที่สองก็ไม่ถึงบ้านอีก พอเขากลับมาก็ไม่ได้มาอยู่กับเราเพราะมัวแต่โม้อยู่กับเพื่อนมาเข้าห้องดูเราตอนเที่ยงคืนมานอน วันที่4เรายังลุกไม่ไหวเราต้องอยู่ห้องคนเดียวเพราะแม่ติดงานราช เขาโกหกเราว่าจะไปทำงาน แต่เขากลับบ้านไปนอน เราผ่าคลอดต้องลุกจากเตียงอุ้มลูกหลังค่อมไปล้างอึลูกซักผ้าอ้อมลูก ทำไปร้องไห้ไปเจ็บแผลมาก เสื้อผ้าลูกของใช้ลูกแม่ซื้อให้ทุกอย่างกระทั่งจ่ายค่าห้องเพราะไม่มีเงินสักบาท จนหมอให้กลับบ้านเขายังไม่รู้เลยว่าหมอให้กลับบ้านแล้ว แม่เราจัดการทุกอย่างจนถึงบ้าน แม่เราต้องไปทำงาน เราต้องเลี้ยงลูกเอง เขาก็ยังตื่นสายกลับตี1เหมือนเดิม ผ้าอ้อมเราซักเอง ข้าวเช้าเรากินตอนเที่ยงเพราะเขาเพิ่งตื่น ตอนกลางคืนเรากอดลูกนอนร้องให้ทุกวันจนเราทนไม่ไหวเลยขอเลิก เขาจึงขอร้องขอเปลี่ยนตัวเอง พูดทุกอย่างเพื่อให้เราอยู่ เราก็ให้โอกาศอีก วันแรกดีหลังจากนั้นเหมือนเดิม เขาขายบิ้กไบท์ ขายมอไซเราจนไม่เหลืออะไรเลย แต่เงินไม่รู้ไปไหนสักบาทก็ไม่ให้เรา ค่าเช่าบ้านไม่ได้จ่าย ไฟโดนตัดก่อนทุกเดือน เขาก็นอนทั้งวัน ตอนกลางคืนออกไปหาเพื่อน เราเลยตัดสินใจกลับบ้านเราหลายเดือนเขาไม่เคยส่งเงินสักบาท แต่เขาก็บอกคนอื่นว่าส่งเดือนละหมื่น เขามาหาลูกนานๆครั้งแต่ก็ไม่เคยให้เงินให้เรากลับมาอยู่กับเขาบอกว่าเปลี่ยนนิสัยแล้ว พอเรากลับไป อยู่สักอาทิตย์สันดารเดิมก็ออก นอนทั้งวันไม่ทำงานอะไรเลย ร้านก็เจ้งแล้ว ตอนนี้ลูก1ขวบกว่าเขาก็ยังเหมือนเดิม เราขอเลิกเขาก็ไม่ยอมเขาว่าเราไม่มีความอดทน เราทนมาตลอด3ปี เขาว่าเราไม่มีเหตุผลพอที่จะเลิก เราปลุกเขาทุกวันตลอด3ปี โดนด้าทุกวัน ต้องร้องให้ทุก(ย้ำ) ทุกวันจริงๆ เราไม่มีเงินในกระเป๋าเลย เหตุผลแค่นี้มันพอมั้ย? มันยังไม่พออีกหรา ?