ตอนนั้นเราอยู่ม.4(2559)ได้ชอบผู้ชายคนนึง เค้าน่ารักมาก เค้ายิ้มทีนึงใจเราละลายมาก เราไม่รู้เหมือนกันว่าชอบตั้งแต่ตอนไหน มารู้อีกทีก็ชอบไปแล้ว เราให้พวกพี่ๆไปสืบมาว่าพี่แกมีแฟนยัง(ยังไม่มี) เราดีใจมาก วันกีฬาสีเราก็เฝ้ามองแบบคนที่เป็นอะไรไม่ได้เลย ได้แค่ไลค์ในเฟสบุ๊ค แอบมองไม่ให้เค้ารู้ ก่อนวันเกิดแก เราก็ได้แค่โพสว่า(พรุ่งนี้วันอะไร)แล้วแกมากดรูปหัวใจ ตอนนั้นใจเราสั่นมาก ดีใจ พอได้กลางๆปีก็ไปทัศนศึกษาเราก็ได้แค่มองทำอะไรไม่ได้เลย(แบบคนแอบชอบ)มาถึงวันปัจฌิมมันเป็นธรรมเนียมของร.ร ที่ให้เดินผ่านน้องๆตอนนั้นอยากจับมือมากแต่ไม่กล้า(โอ้ย.ใจโครตสั่น)แล้วสุดท้ายก็เดินผ่านไป ตอนนั้นคิดอยากจะถ่ายรูปกับแก เลยเดินไปขอถ่ายรูปด้วย ตอนนั้นมันเป็นเวลาที่มีความสุขมาก(ตอนนี้เรายังไม่ลบรูปน่ะ) เพื่อนเราหันไปเห็นรูปของแกที่แขวนตกแต่งไว้ ตอนแรกจะไม่เอา แต่สุดท้ายก็ต้องเอามาเพราะมันเป็นรูปที่ดีกับเรา(เรายังเก็บอยู่น่ะ) พอมาถึงวันสุดท้ายที่แกจะได้ศึกษาต่อที่นี่ มันเป็นเราที่เสียใจแหละ เพราะคิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีก(แต่ไม่ได้เป็นอะไรกัน)เราก็ซื้อดอกไม้มาให้มันเป็นดอกไม้ที่ให้จากคนที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน วันนั้นเราอยากถ่ายรูปคู่อีก แต่สุดท้ายก็ต้องฝากให้คนอื่นเอาให้ มันเป็นความรู้สึกที่เสียใจมากสุดท้ายก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย แต่วันนั้นผ่านมาได้สักหนึ่งเดือนได้ไปเจอแบบบังเอิญที่ตลาดเรานั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่(ไม่รู้เค้าเห็นเรามั้ย)แต่ตอนนั้นมันเป็นความรู้สึกที่ดีมากกก ที่ได้เจอกันอีกแต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ปีนี้(2560)งานกีฬาสี มันเป็นอะไรที่ตกใจมาก(ในใจโครตดีใจ)เรารอเพื่อนเปลี่ยนผ้าอยู่ แล้วเราหันไปเห็นเค้าที่มา จากที่ไม่ได้เจอกันหลายเดือนมาก ตอนนั้นโครตดีใจมากมันเป็นความรู้สึกของคนแอบชอบที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแต่แค่ได้เจอหน้าก็มีความสุขมาก ได้เจอกันไม่ถึงชั่วโมงเค้าก็กลับไปเรียนต่อ จากนั้นปัจจุบันก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย (คำว่า เจอ สำหรับเราคือได้มองแบบผ่านๆ ได้เห็นแบบนิดเดียว)เราอยากบอกรุ่นพี่น่ะ ว่าเรายังเก็บรูปที่เอามาและรูปที่ถ่ายคู่กันอยู่น่ะ เราอยากเจออีกน่ะ แต่ตอนนี้เราก็ยังไม่รู้เลยว่าพี่เค้ายังมีแฟนอยู่มั้ย และเค้าเคยเห็นเราตอนที่เรามองเค้าบ้างมั้ย(โครตเจ็บ)....