....

ณ ตอนนี้ เวลานี้ ฉันท้อมากๆ ฉันรู้สึกแย่ และ แย่ และแย่ จนอยากจะทำอะไรโง่ๆ คนอื่นๆอาจจะไม่รู้ แต่ฉันเป็นมานานแล้ว ฉันรุ้สึกโลกนี้มันน่าเบื่อและไม่น่าอยู่ ที่ผ่านมาเป็นเวลาประมาน3ปีย้อนหลังฉันรู้สึกฉันไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว อยากหายไป อยากหายไปในอากาศไม่ต้องภาวนาให้ฉันไปเกิดเป็นอะไร เพราะฉันไม่อยาก
ฉันคิดฆ่าตัวตายหลายครั้งแต่ก็เคยทำเพียงครั้งเดียวแต่ก็ไม่ตาย (ลองกินกันชื้น)หลังจากนั้นก็ไม่ได้ลองอีก ฉันรู้สึกชีวิตไร้ค่ามากๆ


คนอื่นอาจะจะคิดว่าคนพวกนี้โง่แต่เรื่องจริงคือคนพวกนี้ไม่คิดแย่างแื่นจิงๆนเพราะท้อแท้และแย่มากๆ
...ฉันเอง ที่ไร้ค่า ฉันรู้สึกตัวเองแย่มาก ในหลายๆเรื่อง หลายๆอย่าง ที่เป็นเรื่องเล่าไม่ได้ มันเกิดขึ้นและความรู้สึกฉันมันdownลงไปมาก ทุกวันนี้ฉันเหมือนคนเป็นบ้า
...ฉันปวดหัว ...ฉันปวดท้อง...ฉันนอนดึก...เพราะฉันนอนไม่หลับ
....  ฉันรู้สึกผิด...ที่ฉันทำคะแนนออกมาได้ไม่ดี ฉันมันโว่ ฉันโง่ลง ฉันไม่กล้าบอกใคร... ฉันก็ไม่รู้หลอกนะ ว่าใครจะคาดหวังอะไร แต่การที่มันออกมาเป็นแบบนี้คนที่เสียใจและกดดันก็คือฉันเอง...

น้ำตาฉันไหลบ่อยขึ้น บางทีก็ไม่มีสาเหตุ
บางทีก็ทำร้ายร่างกายแต่ไม่มาก
ฉันเคยเอาคัตเตอร์กีดข้อมือจนเลือดไหล แต่ไม่ลึกมากเพราะมีคนลงมาชั้นล่าง(ฉันอยู่ข้างล่างแต่ครอบครัวฉันอยู่ข้างบน)
ฉันคิดฆ่าตัวตายบ่อยขึ้น ถี่ขึ้น แทบตลอดเวลา ฉันคิดฆ่าตัวตายตลอดเวลาไม่อยากอยู่ในโลกนี้แล้ว
เช่น ในข่าวที่มีคนพลัดตกลงจากแอร์พอร์ตลิงค์ สิ่งนั้นทำให้ฉันอยากไปที่แอร์พอร์ตลิงแลเวโดดลงไปเลย ปั้งเดรยวตาย ง่ายดีไม่มีประตูกั้นด้วยย

ถ้าเป็นเหตุผลแต่ก่อนอาจจะเพราะโรคจิตเวชที่ฉันเคยเป็น(ฉันขอไม่กล่าวถึงเพราะกลัวมีคนรู้จักมาอ่าน) แต่ถ้าเป็นตอนนี้ ฉันรู้สึกผิดและแย่ที่ตัวเองทำคะแนนออกมาได้ไม่ดี
.... ใครจะให้กำลังใจยังไง ...ฉันขอบคุณนะ
ฉันรุ้ว่าพวกเธอหวังดี แต่มันเป็นความรู้สึกของฉัน ไม่มีใครเข้าใจจริงๆ กำลังใจเหล่านั้นมีค่ามาก  แต่ฉันไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเท่าที่ควรร

การที่ฉันตั้งใจมากๆตั้งใจจริงๆและตอนสอบฉันก็ทำได้ แล้วผลออกมาเป็นแบบรี้ จะให้โทษอะไร ดินสอไม่เข้มพอหรือฝนผิดข้อดี ฉันโทษอะไรไม่ได้เลยรอกจากตนเอง ...แต่ฉันก็รับไม่ได้อยู่ดีกับผลที่ตามมา มันทำให้ฉะนเป็นบ้า ...ฉันคิดฆ่าตัวตายวันละหลายรอบ... มองไปรอบๆก็ได้แต่คิดว่ามีวิธีฆ่าตัวตายไหม...แต่ฉันก็ไม่ได้ทำซักที เพราะยังไม่ได้เขียนจดหมายลาตายเลย หลายฉบับถึงครอบครัวและเพื่อนๆ หากมีเวลาคงจะได้เขียนมัย

อาการอื่นก็เช่น เหม่อลอย สมาธิสั้นลง ไม่อยากพูดคุยกับใคร อยากนั่งเงียบๆ นิ่งๆ ง่วง บางครั้งก็กินได้น้อยบางครั้งก็กินได้มาก ปวดหัวมาก
ปวดหัวเหมือนโดนรัดไว้ตลอดเวลา ปวดแบบหนักหัวด้วย


ฉันรู้สึกแย่และผิดต่อพ่อแม่ คงผิดหวังในตัวลูกคนนนี้มากๆ ว่าทำไมถึงทำได้แค่นี้ ที่ส่งเสียไปนั้นเสียเปล่าเหลือเกิน

ฉันแอบขึ้นไปร้องไห้ หลังจากที่ครอบครัวที่ฉัน(เกือบ)มองข้ามมาตลอด...ยังคงรักและดูแลฉันไม่เคยเปลี่ยน

...แม่ของฉัน
หลังจากวันนนั้นได้คุยเรื่องคะแนนตัวแรกกับพ่อและแม่(พี่สาวไปต่างประเทศ) พ่อเครียดมากเพราะคะแนนฉันต่ำลง เพราะตำหนิแต่ก็ช่วยหาทางออก ตำหนิแต่ก็บอกว่าอยากให้ฉันจัดการเองเพราะสั่งไม่ได้ .... แม่รู้เสมอว่าฉันเจ็บปวดเมื่อโดนพ่อฉันตำหนิ เพราะคำพูดที่แสนเรียบง่ายแต่ฝังลึกลงในจิตใจ มันบาดหัวใจฉันออกเป็นเสี่ยงๆ
แม่ส่งline มาหาฉันว่า
"มี๊ เข้าใจ _(ชื่อฉัน)_นะ"
ฉันตอบกลับว่า"มี๊...(ฉัน)โง่ขึ้นอะ เสียใจเหมือนกันที่ได้น้อย"
แม่ฉันตอบกลับมาว่า
"ไม่เป็นไรๆๆๆเอาใหม่ๆๆ"
"รักๆๆ"
"ส่งสติ๊กเกอร์บราวน์กอดโคนี่)"

ฉันน้ำตาไหล แม่ฉันยังคงเข้าใจฉันเสมอ แม้ฉันจะได้คะแนนน้อยแม่ฉะันก็เข้าใจและให้กำลังใจเสมอ ฉันน้ำตาไหลแลพรเองไห้ในใจเพราะทุกวันนี้พ่อกับแม่ก็ทะเลาะกันบ่อย ฉันรักแม่มาก แต่ฉันก็ไม่ได้แสดงความรักต่อท่านมากนัก ได้แต่ตอบแทนด้วยการทำคะแนนให้ดี แต่สิ่งนั้นทำฉันใจสลายหมดแล้ว ฉันจะมีความสุขได้อย่างไร

พ่อของฉัน....
พ่อของฉัน ... ฉันต้องขอโทษพ่อของฉันจริงๆ ที่ผ่านมา ฉันไม่รู้ ไม่รุ้ทำไม อาจจะเพราะฉะนเป็นลูกสาว หรือเพราะอะไร อยู่ๆประมาน1-2ปีมานี้ ฉันไม่อยากคุยกับพ่อ แบบไม่มีสาเหตุ พ่อของฉันเป็นคนperfect (เรื่องจริงนะไม่ได้อวย) ตรงต่อเวลา มีระเบียบ ฉลาด แต่ก็ดุ แต่ฉันรู้ว่าพ่อรักฉันและพี่มาก ฉันมักจะรำคาญเมื่อพ่อตักเตือนหรือพูดเพราะความเป็นห่วง
ฉันมักจะรู้สึกติดลบเมื่อพ่อของฉันถามมากไป  
มันมีมากหว่านั้น แต่ฉันไม่อยากคุยกับพ่อ แต่ก็คุยบ้างบางครั้ง ... วันนี้ ฉันร้องไห้เพราะพ่อ ... วันนี้คะแนนตัวที่2ออก ฉันตก ... พ่อของฉัน ก็ทราบ แต่วิชานี่ฉันไม่เก่งพ่อจึงไม่ว่าอะไร...พ่อมักหวังดีและต้องการสร้างบรรยากาศในครอบครัวเสมอ เพราะครอบครัวของเราห่างทีละนิดเพราะต่งคนต่าติดโทรศัพท์ มีเพียงพ่อคนเดียวที่ยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ใช้โทรศัพท์เพียงการติดต่อปละหาข้อมูล
พ่อเกือบถูกกลืนหายในครอบครัว เพราะพี่ฉันและแม่ ติดโทรศัพท์กัน(แต่ฉะนไม่ได้ได้คะแนนน้อยเพราะติดนะ เพราะฉะนเอาไว้ห่างแบบไม่เล่นเลวเวลาอ่านหนังสือ"
ถามฉัน ว่ารู้คะแนนวิชา3รึยัง ตอนนั้นฉันนยังไม่รู้ ก็ตอบตามตรง
แต่วันนี้ตอนเย็นหลังจากนั้นเพื่แนส่งคะแนนมาให้ดู
...ใจฉันสลายรอบที่3 ฉันตกอีกแล้ว มันเกืดอพไรผิดพลาดหรือเปล่าหากฉันเข้าข้างตัวเอง😔เมื่อวานครูโทร.มาหาฉัน เพราะฉันไลน์ไป แต่ครูจะโทร.คุย ฉันร้องไห้เพราะครูไใ่สามารถแก้เกรดก่อนพบผู้ปกครองได้ (อาทิตถัดจากสอบจะมีการพบผู้ปกครอง) ฉันไม่อยากให้พ่อรู้ ฉันไม่อยากให้พ่อผิดหวังไปมากกว้านี้แล้ว
พ่อฉัน...ไม่เคยเปลี่ยนไป...พ่อฉันถามด้วยสีหน้าซื่อๆ ทำให้น้ำตาฉันไหลหลังจากบทสนทนาจบลง พ่อฉันแคร์ฉัยมาเสมอ ..นี่ต้นเดือน เราจะไปซื้อของเข้าบ้านประจำเดือนกันในครอบคระว พ่อก็ขวนว่าจะกินอะไรตอนกลางวันดี  ตอนไปซูปเปอร์มาเก็ตซื้อเสต็กมาสิพรุ่งนี้จะได้ทำหินกัน ฉันน้ำตาไหลเพราะพ่อยิเมให้ฉัน พ่อยังไม่รูเคะแนนตะวที่3 ฉันไม่กล้าบอกพ่อเลย ฉันรู้สึกแย่ แต่มันแก้ไขอะไรไม่ได้

นิสัยอีกอย่างคือฉันชอบอยู่คนเดียว
ฉันรำคานคนรอบๆ เพื่อนๆถ้าไปเป็นกลุ่มก็ช้าและเสียงดัง
ฉันชอบอยู่คนเดียวเพราะได้ทำไรเต็มที่ ได้ซื้อของ เลือกของ และฉันก็มีพฤติกรรมแปลกๆด้วย เช่นเวลารับก็ต้องวิ่ง บางทีฉันไปกับคนอื่นก็วิ่งไม่ได้ บางทีฉันก็ต้องทำอะไรแปลกๆ ไม่ว่ายังไงก็ชอบอยู่คนเดียว เงียบๆหรือกับเพื่อนรัก1คนที่ฮันรักมาก
ฉันชอบอยู่คนเดียวกระทั่งโกหกเพื่อนๆว่าฉันไม่ว่าฝไปเที่ยวด้วยทั้งที่จิงๆฉันไปที่อื่นคนเดียว

ภายนอกฉันดูสดใสแต่ภายในนั้นเน่าหนอนมาก เพราะฉะนไม่สามารถขจัดความรู้สึกแย่และผิดหวังมากขนทดนี้ได้

ฉันกำลังคิดว่าฉันเป็นโรคอะไรรีป่าว แต่พ่อคงเสียใจเพราะฉะนพบจิตแพทย์มา1ครั้ง


อ่านมาถึงตรงนี้ยาวมากๆ ขอบคุณเพื่อนๆที่ทนอ่านมานะคะ ใครมีประสบการณ์มาแขร์กันได่นะคะ จอบคุณค่ะ