ผมแต่งงานมา4ปี แต่งมาโดยไม่ได้คบกันเพราะอยากจะสร้างครอบครัว แต่ชีวิตแต่งงานก็ไม่ได้ราบรื่นเราเข้ากันไม่ได้หลายอย่าง ตรงๆเลยตอนนั้นผมไม่ได้เชื่อมั่นคำว่ารักเลย คิดว่าชีวิตแต่งงานใครๆกันก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่ ชีวิตเราก็เหมือนกันแต่งๆไป มีลุก เลี้ยงให้โต มีความสุขสักหน่อยแล้วก็ตายไป  แต่ผมก็พยายามจะอยู่กับภรรยาให้ได้อย่างมีความสุข แต่มันก็เหมือนหลอกตัวเอง ติดอยุ่ในใจ วันนี้ได้มาเห็นบทความนี้กลับทำให้มีความคิดเข้ามาอีกว่าเราจะอยู่แบบนี้จริงๆหรือ
http://www.wtfintheworld.com/2017/08/04/12-real-lover/
เพราะเธอเป็นแบบคนที่ไม่รักกันจริงๆ สำหรับเธอ ผมเป็นแค่องค์ประกอบหนึ่งในชีวิตของที่ที่ทำให้เธอไปสู่เป้าหมายเท่านั้นเอง แต่ถ้าจะหย่าก็สงสารเธอ ผมขอหย่าหลายครั้งแล้วเธอก็ไม่ยอม เครียดครับ ชีวิตคนเราบางทีผมเอาเข็มขัดผูดไว้กับลุกบิดประตู แล้วก็คิดฟุ้งซ่านไป ภาวนาให้ใจเข็มแข็งคิดถึงพ่อแม่ไว้...

ภรรยาผมเธอไม่ได้เลวร้ายอะไรเลย เธอน่าสงสารด้วยซ้ำ เธอเป็นคนดีคนหนึ่ง เพียงแต่เราไม่ได้รักกันแต่พยายามจะอยุ่ด้วยกัน ทั้งแกล้งทำทั้งโกหกเพื่อให้ชีวิตคุ่ราบรื่น


ขอร้องนะครับ ผมอยากระบายในพื้นที่เท่านั้นโปรดอย่าแชร์ เป็นพันๆเหมือนกระทู้ก่อนๆ คุณadminก็อยากเอาไปขึ้นface ขอบคุณครับ