ปิติเป็นเด็กที่กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่ยังเด็ก แต่โชคดีที่ยังมีคุณลุง คุณป้าที่เลี้ยงดูเค้ามาอย่างดี คุณลุงของปิติชื่อ ลุงบัง ทำอาชีพขายโรตี คุณลุงเป็นคนขยันขันแข็งและรักในความยุติธรรม นั้นทำให้ปิติเป็นเด็กดี คุณป้าของปิติชื่อ ป้ามี ทำอาชีพแม่บ้านทำความสะอาด พนักงานเสริฟอาหาร และอีกหลายอย่าง
ปิติเป็นเด็กหัวดีแต่ไม่สู้คน ความสามารถที่พอจะอวดได้คือปาของแม่น จะว่าปิติคล้ายๆเด็กเนริดก็ได้ นั้นทำให้ปิติถูกเพื่อนแกล้งอย่างหนัก ยิ่งปิติเป็นเด็กกำพร้ายิ่งทำให้ปิติถูกล้อเลียนและแกล้งหนักขึ้น นั้นทำให้ปิติเป็นคนมีปม หลายครั้งที่ปิติท้อใจ แต่โชคดีที่ผ่านมาได้เพราะมี ลุงบังและป้ามีคอยให้กำลังใจเสมอ แต่ยังมีอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ปิติมีกำลังใจอีกครั้งนั้นคือ มะลิ เด็กสาวข้างบ้านที่เป็นรักแรกของเขา ปิติไม่ค่อยได้คุยกับมะลินัก มักทำได้แค่เพียงแอบมองอยู่ห่างๆเท่านั้น
ในวันหนึ่งปิติถูกเพื่อนๆในชั้นเรียนลงมติกลั่นแกล้งให้เป็นคนซื้ออุปกรณ์สำหรับการแสดงในงานโรงเรียนคนเดียว เมื่อซื้อเสร็จในขณะที่กำลังเก็บกาวเข้ากระเป๋า ปิติก็โดนแมลงกัด แผลมีลักษณะปูดบวม น่ากลัว ปิติรีบไปหมอที่คลินิคซึ่งในขณะที่ต่อแถวรับบัตรคิว ดันมีคนแซงคิวปิติโดยอ้างว่าตัวเองรีบและไม่สนคำทักท่วงของปิติ และเข้าไปหาหมอก่อน...ในขณะที่ปิติกำลังออกจากคลินิก ปิติเห็นนายคนที่แซงคิวปิติโดนโจรจี้ที่มุมปากซอย แต่ปิติไม่ทำอะไรซักอย่างซ้ำยังรู้สึกสะใจที่ไอ้หมอนั้นโดนปล้น ในขณะที่ปิติใกล้ถึงบ้านป้ามีก็โทรมาหาด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนว่าืลุงบังโดนแทง ปิติรีบวิ่งไปยังจุดที่ลุงบังขายโรตี และพบว่าจุดที่ลุงบังโดนแทงอยู่ใกล้ๆคลินิกที่ปิติเข้ารักษา ปิติเห็นลุงบังนอนอยู่กับพื้น จมกองเลือด
ปิติร้องไห้กุมมือลุงบัง ลุงบังบอกรักปิติและกระซิบบอกปิติว่า "พลังอันยิ่งใหญ่ มาพร้อมความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง"
คนรอบๆบอกปิติว่าที่ลุงบังโดนแทงเพราะพยายามหยุดโจรที่วิ่งผ่านมา นั้นทำให้ปิติเริ่มรู้สึกโกรธจากนั้นก็ตามหาเบาะแสเองจนเจอโจร(ปิติเก่งมากๆครับ) เมื่อใกล้เจอโจรปิติเอาโม่งที่ซื้อมามาคลุมหัวเพื่อป้องกันโจรเห็นหน้าจากนั้นก็เปิดฝากาวในกระเป๋าและขว้างกาวใส่โจรทันที กาวในขวดที่ปิติโยนออกไปกระจัดกระจายออกไปโดนหัวโจรจังๆ โจรพยายามวิ่งหนีด้วยความตกใจ แต่ปิติก็กลับไล่ขว้างกาวใส่หนักขึ้น ทุกครั้งที่โยนราวกับจับวาง กาวกระแทกโดนโจรแทบทุกครั้งมีพลาดเพียงครั้งเดียว จนในที่สุดโจรก็จนมุม ปิติได้เห็นโจรเต็มๆตา ใจตกไปอยู่ตาตุ่มทันที เพราะโจรที่ยิงลุงบัง คือคนเดียวกับโจรที่ปิติเจอเมื่อตอนเย็น!!! ตำรวจตามมาถึงในทันที ปิติตัดสินใจปล่อยใจโจรโดนลงโทษตามกฎหมาย และโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุในการตายของลุงบังผู้แสนดี
มีการออกข่าวในช่องหนังสือพิมสั้นๆ 'อาบังยอดฮีโร่ นายบัง ปากเกล็ด พ่อค้าขายโรตีผู้พยายามจะหยุดยั้งโจรปล้นกระเป๋าจนถูกแทงเสียเสียชีวิต'
กาลเวลาผ่านไป ปิติก็ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ดีและถูกต้อง!! ปิติตัดสินใจที่จะผดุงความยุติธรรม โดยใส่ไอ้โม่งลายแมงมุมที่ซื้อมา และคิดค้นกาวสูตรพิเศษที่สามารถปั้นเป็นก้อนๆไม่ติดมือเพื่อขว้างใส่เป้าหมายได้ ปิติพยายามทำความดีทุกอย่าง ทั้งช่วยผู้ชายจากการถูกผู้หญิงทำร้าย จับโจรขโมยชุดชั้นใน ช่วยเด็กซ่อมราวจักรยาน อีกทั้งยังสามารถหยุดการต่อยตีของช่างกลด้วยตัวคนเดียวโดยโยนกาวก้อนจากที่สูงใส่เหล่าช่างกลอย่างแม่นยำ!! ด้วยลักษณะสุดพิเศษของโม่งลายแมงมุมที่ปิติใส่ อีกทั้งการกระทำราวกับเป็นวีรบุรุษทำให้ผู้คนในละแวกนั้นต่างลือลั่นและเรียกเค้าว่า 'โม่งแมงมุม !!' นอกจากนี้ปิติยังเริ่มฟิตหุ่นตัวเอง เล่นกล้าม ออกกำลังกาย และพร้อมเผชิญกับปัญหาต่างๆทั้งในโรงเรียนและโลกกว้างอย่างกล้าหาญ
วันหนึ่งปิติได้ออกมาทิ้งขยะหน้าบ้าน ปิติได้ยินเสียงตะโกนด่ากันลั่นจากข้างบ้านและเห็นมะลิวิ่งออกมานอกบ้านทั้งน้ำตา
ปิติ
เธอกำลังร้องไห้!!) คิดในใจและรวบรวมความกล้าเพื่อที่จะชวนมะลิคุย
ปิติ: น่ะ..นี้ เธอเป็นอะไรมั้ย?
มะลิ: อะ อ๋อ ฉันไม่เป็นไรหรอก ฮะฮ่า ขอโทษนะเสียงบ้านฉันคงดังทะลุมาบ้านเธอทุกวัน
ปิติ: เธอเป็นอะไรมั้ย
มะลิ: .....นายรู้มั้ยว่าฉันอยากเป็นนักแสดง
ปิติ: จริงเหรอ!! สุดยอดเธอต้องเป็นได้แน่ๆ ฉันเคยเห็นเเธอที่งานโรงเรียนด้วยนะ มันเยี่ยมสุดๆ
มะลิ: ...ใช้มั้ยละ นายก็คิดงั้นใช้มั้ย?? แต่พ่อแม่ฉันพวกเค้าไม่เห็นด้วย..ฉันควรทำไงดี
ปิติ: ...ไม่เป็นไร เธอต้องผ่านไปได้แน่ๆ
มะลิ: ขอบคุณนะ ปิติ
ปิติ: ไม่เป็นไร มะลิ
มะลิ: เรียกฉันว่า มอ.จอ ก็ได้ เพื่อนๆเรียกฉันอย่างงั้น
ปิติ: โอเค
มะลิ: อือ..ได้บอกความรู้สึกออกมาแล้วรู้ดีขึ้น...ฉันคิดว่ากลับบ้านดีกว่า บายๆ ปิติ
ปิติ: บาย มอ.จอ
ชื่อจริงของมะลิคือ มะลิ แจงวัดสังฆ์
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังงอกงาม และกำลังไปได้ด้วยดีทั้งคู่คุยกันทุกวัน แต่ทว่า...ทุกอย่างมันเหมือนกับความสงบที่กำลังรอพายุโหมใส่
ปิติยังมีเพื่อนสนิทคนนึงชื่อ ฮันนี่ เป็นลูกคนรวยทั้งยังเป็นหนุ่มลูกครึ่ง แม่เป็นแหม่ชาวอเมริกัน ฮันนี่มักคอยช่วยเหลือปิติในสมัยยังเป็นเด็กประธม จนกระทั่งเมื่อฮันนี่ขึ้นมัธยมก็ย้ายไปเรียนที่อื่น ทำให้ทั้งคู่เจอกันน้อยลง ปิติเคยถามเพื่อนสนิทว่าทำไมชื่อฮันนี่
ปิติ: ทำไมนายชื่อฮันนี่ครับ?
ฮันนี่: อ๋อ..ตอนที่แม่ตั้งท้องอยู่ แม่ชอบกินน้ำผึ้งเลย ตั้งชื่อกุว่าฮันนี่
บ้านของฮันนี่เป็นบริษัทขนาดใหญ่รับติดตั้งออดทั่วทั้งประเทศ ติดทั้งออดบ้าน ออดในโรงพยาบาล ออดรถยนต์ ใครๆก็รู้จัก บริษัทออดบานการช่าง ยิ่งพ่อของฮันนี่ผู้ก่อตั้งยิ่งโด่งดัง คุณแมน ออดบาน ซึ่งคนในวงการต่างพากันเรียกแกว่า น้าแมน ออดบาน ด้วยความเคารพ แม้แต่ปิติก็รู้สึกเคารพน้าแมน เคยมีครั้งหนึ่งที่บ้านของปิติออดเสียน้าแมนก็มาซ่อมให้ฟรีๆแถมซ่อมได้เร็วมากอีกต่างหาก ฉายาและนามสกุลออดบานไม่ใช้เล่นๆ
ทว่า..บริษัทออดบานการช่างกำลังพบกับปัญหาใหญ่ เนื่องจากยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลง คนเริ่มไม่ใช้ออดกัน น้าแมน หวนนึกถึงวันนั้น วันที่ตัวเองกำลังซื้อลูกชิ้นและมีขวดกาวพุ่งมาติดหน้า มันทำให้นึกถึงอดีต สมัยที่เขายังเป็นจิ๊กโก๋ เมาเหล้า เมากาว ทุกวันแสนสนุก....น้าแมนอยากลืมทุกอย่างในตอนนี้และหวนกลับไปเป็นดั่งเดิมเช่นอดีต...อดีตที่ใครก็หวาดกลัวเค้า...ไอ้แคระเขียว
ในอดีตน้าแมนเคยเป็นนักเลงหัวไม้ ด้วยความที่ชื่นชอบสีเขียว ทุกอย่างที่เค้าใช้ล้วนเป็นสีเขียว ย้อมผมสีเขียว มอเตอร์ไซด์สีเขียว รอยสักสีเขียว เวลาไปตีกับช่างกลต่างสถาบัน ชอบเอาไม้ไปทาสีเขียวก่อนแล้วค่อยไปไฟท์ บวกกับเป็นคนเชื่อสายจีน ตัวเล็ก เหล่าคู่อริจึงพากันเรียกด้วยความหวาดกลัวว่า 'ไอ้เเคระเขียว' ตอนนี้..น้าแมนตัดสินใจยอมจำนนต่อความกลัว ยกเหล้าขึ้นดื่ม
วันนี้ปิติรีบกลับบ้าน ไม่ไปใส่ไอ้โม่งหลังเลิกเรียน เพราะมีนัดกับ มอ.จอ ในตอนเย็นว่าจะไปกินหมูกะทะกันแต่แล้วก็เกิดเรื่องขึ้น มีคนเห็น มอ.จอ ถูกน้าแมน จับตัวไป น้าแมนมีลักษณะเหมือนคนเมาเหล้า พูดจาไม่รู้เรื่อง ปิติรีบโทรหาฮันนี่ทันที ฮันนี่เล่าว่า น้าแมนกินเหล้าทุกวัน อีกทั้งยังดมกาวอีกตะหาก ฮันนี่พยายามห้ามแล้วแต่ไม่สำเร็จ และไม่คิดว่าจะเมาขนาดลักพาตัวคนอื่น
'น้าแมนเมากาว!!' ปิติตกใจมาก
ทั้งคู่รีบออกตามหาน้าแมนและ มอ.จอ ทันทีจนในที่สุด ปิติก็เจอ น้าแมน ในซอกตึกหนึ่ง ซึ่งกำลังหัวเราะอย่างคนเมา และ มอ.จอ ซึ่งนั่งตัวสั่นอยู่ข้างๆมุมตึก ปิติเดินเข้าไปพูดกับน้าแมนที่ย้อมผมจนเขียวทั้งหัว แต่ไม่สำเร็จ เมื่อพูดกันไม่ได้ผล ปิติรีบออกไปสวมไอ้โม่งลายแมงมุมและเข้าไปช่วย มอ.จอ อีกครั้ง
ไอ้แคระเขียว: 'เมิงมัน..มัน..โม่งแมงมุมที่กำลังดังอยู่นี่หว่าาาา..หว่าา' น้าแมนเมาไปพูดไป
โม่งแมงมุม: 'ใช้แล้ว..ผมมาเพื่อหยุดคุณ! ส่งตัวเธอมา
มอ.จอ: โม่งแมงมุม ช่วยด้วยค้าา!!
ทั้งสองเริ่มสู้กัน จนในที่สุดน้าแมนพลาดท่าล้มหัวชนท้ายรถเสียชีวิตเอง โม่งแมงมุมสามารถพา มอ.จอ หนีออกมาได้สำเร็จ แต่นั้นทำให้โม่งแมงมุมรู้สึกเสียใจมากและคิดว่าตอนนี้เค้าเป็นอาชญากรแล้ว ยิ่งเมื่อเห็นน้ำตาฮันนี่เมื่อเจอน้าแมนนอนนิ่ง ยิ่งทำให้ปิติเสียใจมากขึ้น ยิ่งกว่านั้นครอบครัว มอ.จอ ได้ตัดสินใจย้ายบ้านและจะให้ มอ.จอ ย้ายโรงเรียด้วย เพื่อความปลอดภัยของทุกคนในครอบครัว นั้นยิ่งทำให้สภาพจิตใจของปิติไม่อาจประเมินได้ เค้าเหลือแค่ป้ามี เพียงคนเดียวที่ยังคอยให้กำลังใจเค้าได้..และแล้ว เวลาก็ผ่านไป
วันหนึ่งขณะที่ปิตินั่งเหม่อในห้องเรียน อาจารย์ได้พาเด็กสาวหน้าไม่คุ้นเข้ามาในห้อง
อาจารย์: 'นักเรียนคะ นี้คือเพื่อนใหม่ของพวกเรานะจ๊ะ' 'แนะนำตัวเองหน่อยค่ะ' อาจารย์หันไปมองนักเรียนใหม่
เด็กสาว: สวัสดีคะทุกคน เราชื่อ เกตุ..เกตุ ชะตาศรี ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
ชีวิตของ Spider-man
ปิติเป็นเด็กหัวดีแต่ไม่สู้คน ความสามารถที่พอจะอวดได้คือปาของแม่น จะว่าปิติคล้ายๆเด็กเนริดก็ได้ นั้นทำให้ปิติถูกเพื่อนแกล้งอย่างหนัก ยิ่งปิติเป็นเด็กกำพร้ายิ่งทำให้ปิติถูกล้อเลียนและแกล้งหนักขึ้น นั้นทำให้ปิติเป็นคนมีปม หลายครั้งที่ปิติท้อใจ แต่โชคดีที่ผ่านมาได้เพราะมี ลุงบังและป้ามีคอยให้กำลังใจเสมอ แต่ยังมีอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ปิติมีกำลังใจอีกครั้งนั้นคือ มะลิ เด็กสาวข้างบ้านที่เป็นรักแรกของเขา ปิติไม่ค่อยได้คุยกับมะลินัก มักทำได้แค่เพียงแอบมองอยู่ห่างๆเท่านั้น
ในวันหนึ่งปิติถูกเพื่อนๆในชั้นเรียนลงมติกลั่นแกล้งให้เป็นคนซื้ออุปกรณ์สำหรับการแสดงในงานโรงเรียนคนเดียว เมื่อซื้อเสร็จในขณะที่กำลังเก็บกาวเข้ากระเป๋า ปิติก็โดนแมลงกัด แผลมีลักษณะปูดบวม น่ากลัว ปิติรีบไปหมอที่คลินิคซึ่งในขณะที่ต่อแถวรับบัตรคิว ดันมีคนแซงคิวปิติโดยอ้างว่าตัวเองรีบและไม่สนคำทักท่วงของปิติ และเข้าไปหาหมอก่อน...ในขณะที่ปิติกำลังออกจากคลินิก ปิติเห็นนายคนที่แซงคิวปิติโดนโจรจี้ที่มุมปากซอย แต่ปิติไม่ทำอะไรซักอย่างซ้ำยังรู้สึกสะใจที่ไอ้หมอนั้นโดนปล้น ในขณะที่ปิติใกล้ถึงบ้านป้ามีก็โทรมาหาด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนว่าืลุงบังโดนแทง ปิติรีบวิ่งไปยังจุดที่ลุงบังขายโรตี และพบว่าจุดที่ลุงบังโดนแทงอยู่ใกล้ๆคลินิกที่ปิติเข้ารักษา ปิติเห็นลุงบังนอนอยู่กับพื้น จมกองเลือด
ปิติร้องไห้กุมมือลุงบัง ลุงบังบอกรักปิติและกระซิบบอกปิติว่า "พลังอันยิ่งใหญ่ มาพร้อมความรับผิดชอบอันใหญ่ยิ่ง"
คนรอบๆบอกปิติว่าที่ลุงบังโดนแทงเพราะพยายามหยุดโจรที่วิ่งผ่านมา นั้นทำให้ปิติเริ่มรู้สึกโกรธจากนั้นก็ตามหาเบาะแสเองจนเจอโจร(ปิติเก่งมากๆครับ) เมื่อใกล้เจอโจรปิติเอาโม่งที่ซื้อมามาคลุมหัวเพื่อป้องกันโจรเห็นหน้าจากนั้นก็เปิดฝากาวในกระเป๋าและขว้างกาวใส่โจรทันที กาวในขวดที่ปิติโยนออกไปกระจัดกระจายออกไปโดนหัวโจรจังๆ โจรพยายามวิ่งหนีด้วยความตกใจ แต่ปิติก็กลับไล่ขว้างกาวใส่หนักขึ้น ทุกครั้งที่โยนราวกับจับวาง กาวกระแทกโดนโจรแทบทุกครั้งมีพลาดเพียงครั้งเดียว จนในที่สุดโจรก็จนมุม ปิติได้เห็นโจรเต็มๆตา ใจตกไปอยู่ตาตุ่มทันที เพราะโจรที่ยิงลุงบัง คือคนเดียวกับโจรที่ปิติเจอเมื่อตอนเย็น!!! ตำรวจตามมาถึงในทันที ปิติตัดสินใจปล่อยใจโจรโดนลงโทษตามกฎหมาย และโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุในการตายของลุงบังผู้แสนดี
มีการออกข่าวในช่องหนังสือพิมสั้นๆ 'อาบังยอดฮีโร่ นายบัง ปากเกล็ด พ่อค้าขายโรตีผู้พยายามจะหยุดยั้งโจรปล้นกระเป๋าจนถูกแทงเสียเสียชีวิต'
กาลเวลาผ่านไป ปิติก็ตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ดีและถูกต้อง!! ปิติตัดสินใจที่จะผดุงความยุติธรรม โดยใส่ไอ้โม่งลายแมงมุมที่ซื้อมา และคิดค้นกาวสูตรพิเศษที่สามารถปั้นเป็นก้อนๆไม่ติดมือเพื่อขว้างใส่เป้าหมายได้ ปิติพยายามทำความดีทุกอย่าง ทั้งช่วยผู้ชายจากการถูกผู้หญิงทำร้าย จับโจรขโมยชุดชั้นใน ช่วยเด็กซ่อมราวจักรยาน อีกทั้งยังสามารถหยุดการต่อยตีของช่างกลด้วยตัวคนเดียวโดยโยนกาวก้อนจากที่สูงใส่เหล่าช่างกลอย่างแม่นยำ!! ด้วยลักษณะสุดพิเศษของโม่งลายแมงมุมที่ปิติใส่ อีกทั้งการกระทำราวกับเป็นวีรบุรุษทำให้ผู้คนในละแวกนั้นต่างลือลั่นและเรียกเค้าว่า 'โม่งแมงมุม !!' นอกจากนี้ปิติยังเริ่มฟิตหุ่นตัวเอง เล่นกล้าม ออกกำลังกาย และพร้อมเผชิญกับปัญหาต่างๆทั้งในโรงเรียนและโลกกว้างอย่างกล้าหาญ
วันหนึ่งปิติได้ออกมาทิ้งขยะหน้าบ้าน ปิติได้ยินเสียงตะโกนด่ากันลั่นจากข้างบ้านและเห็นมะลิวิ่งออกมานอกบ้านทั้งน้ำตา
ปิติ
ปิติ: น่ะ..นี้ เธอเป็นอะไรมั้ย?
มะลิ: อะ อ๋อ ฉันไม่เป็นไรหรอก ฮะฮ่า ขอโทษนะเสียงบ้านฉันคงดังทะลุมาบ้านเธอทุกวัน
ปิติ: เธอเป็นอะไรมั้ย
มะลิ: .....นายรู้มั้ยว่าฉันอยากเป็นนักแสดง
ปิติ: จริงเหรอ!! สุดยอดเธอต้องเป็นได้แน่ๆ ฉันเคยเห็นเเธอที่งานโรงเรียนด้วยนะ มันเยี่ยมสุดๆ
มะลิ: ...ใช้มั้ยละ นายก็คิดงั้นใช้มั้ย?? แต่พ่อแม่ฉันพวกเค้าไม่เห็นด้วย..ฉันควรทำไงดี
ปิติ: ...ไม่เป็นไร เธอต้องผ่านไปได้แน่ๆ
มะลิ: ขอบคุณนะ ปิติ
ปิติ: ไม่เป็นไร มะลิ
มะลิ: เรียกฉันว่า มอ.จอ ก็ได้ เพื่อนๆเรียกฉันอย่างงั้น
ปิติ: โอเค
มะลิ: อือ..ได้บอกความรู้สึกออกมาแล้วรู้ดีขึ้น...ฉันคิดว่ากลับบ้านดีกว่า บายๆ ปิติ
ปิติ: บาย มอ.จอ
ชื่อจริงของมะลิคือ มะลิ แจงวัดสังฆ์
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังงอกงาม และกำลังไปได้ด้วยดีทั้งคู่คุยกันทุกวัน แต่ทว่า...ทุกอย่างมันเหมือนกับความสงบที่กำลังรอพายุโหมใส่
ปิติยังมีเพื่อนสนิทคนนึงชื่อ ฮันนี่ เป็นลูกคนรวยทั้งยังเป็นหนุ่มลูกครึ่ง แม่เป็นแหม่ชาวอเมริกัน ฮันนี่มักคอยช่วยเหลือปิติในสมัยยังเป็นเด็กประธม จนกระทั่งเมื่อฮันนี่ขึ้นมัธยมก็ย้ายไปเรียนที่อื่น ทำให้ทั้งคู่เจอกันน้อยลง ปิติเคยถามเพื่อนสนิทว่าทำไมชื่อฮันนี่
ปิติ: ทำไมนายชื่อฮันนี่ครับ?
ฮันนี่: อ๋อ..ตอนที่แม่ตั้งท้องอยู่ แม่ชอบกินน้ำผึ้งเลย ตั้งชื่อกุว่าฮันนี่
บ้านของฮันนี่เป็นบริษัทขนาดใหญ่รับติดตั้งออดทั่วทั้งประเทศ ติดทั้งออดบ้าน ออดในโรงพยาบาล ออดรถยนต์ ใครๆก็รู้จัก บริษัทออดบานการช่าง ยิ่งพ่อของฮันนี่ผู้ก่อตั้งยิ่งโด่งดัง คุณแมน ออดบาน ซึ่งคนในวงการต่างพากันเรียกแกว่า น้าแมน ออดบาน ด้วยความเคารพ แม้แต่ปิติก็รู้สึกเคารพน้าแมน เคยมีครั้งหนึ่งที่บ้านของปิติออดเสียน้าแมนก็มาซ่อมให้ฟรีๆแถมซ่อมได้เร็วมากอีกต่างหาก ฉายาและนามสกุลออดบานไม่ใช้เล่นๆ
ทว่า..บริษัทออดบานการช่างกำลังพบกับปัญหาใหญ่ เนื่องจากยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลง คนเริ่มไม่ใช้ออดกัน น้าแมน หวนนึกถึงวันนั้น วันที่ตัวเองกำลังซื้อลูกชิ้นและมีขวดกาวพุ่งมาติดหน้า มันทำให้นึกถึงอดีต สมัยที่เขายังเป็นจิ๊กโก๋ เมาเหล้า เมากาว ทุกวันแสนสนุก....น้าแมนอยากลืมทุกอย่างในตอนนี้และหวนกลับไปเป็นดั่งเดิมเช่นอดีต...อดีตที่ใครก็หวาดกลัวเค้า...ไอ้แคระเขียว
ในอดีตน้าแมนเคยเป็นนักเลงหัวไม้ ด้วยความที่ชื่นชอบสีเขียว ทุกอย่างที่เค้าใช้ล้วนเป็นสีเขียว ย้อมผมสีเขียว มอเตอร์ไซด์สีเขียว รอยสักสีเขียว เวลาไปตีกับช่างกลต่างสถาบัน ชอบเอาไม้ไปทาสีเขียวก่อนแล้วค่อยไปไฟท์ บวกกับเป็นคนเชื่อสายจีน ตัวเล็ก เหล่าคู่อริจึงพากันเรียกด้วยความหวาดกลัวว่า 'ไอ้เเคระเขียว' ตอนนี้..น้าแมนตัดสินใจยอมจำนนต่อความกลัว ยกเหล้าขึ้นดื่ม
วันนี้ปิติรีบกลับบ้าน ไม่ไปใส่ไอ้โม่งหลังเลิกเรียน เพราะมีนัดกับ มอ.จอ ในตอนเย็นว่าจะไปกินหมูกะทะกันแต่แล้วก็เกิดเรื่องขึ้น มีคนเห็น มอ.จอ ถูกน้าแมน จับตัวไป น้าแมนมีลักษณะเหมือนคนเมาเหล้า พูดจาไม่รู้เรื่อง ปิติรีบโทรหาฮันนี่ทันที ฮันนี่เล่าว่า น้าแมนกินเหล้าทุกวัน อีกทั้งยังดมกาวอีกตะหาก ฮันนี่พยายามห้ามแล้วแต่ไม่สำเร็จ และไม่คิดว่าจะเมาขนาดลักพาตัวคนอื่น
'น้าแมนเมากาว!!' ปิติตกใจมาก
ทั้งคู่รีบออกตามหาน้าแมนและ มอ.จอ ทันทีจนในที่สุด ปิติก็เจอ น้าแมน ในซอกตึกหนึ่ง ซึ่งกำลังหัวเราะอย่างคนเมา และ มอ.จอ ซึ่งนั่งตัวสั่นอยู่ข้างๆมุมตึก ปิติเดินเข้าไปพูดกับน้าแมนที่ย้อมผมจนเขียวทั้งหัว แต่ไม่สำเร็จ เมื่อพูดกันไม่ได้ผล ปิติรีบออกไปสวมไอ้โม่งลายแมงมุมและเข้าไปช่วย มอ.จอ อีกครั้ง
ไอ้แคระเขียว: 'เมิงมัน..มัน..โม่งแมงมุมที่กำลังดังอยู่นี่หว่าาาา..หว่าา' น้าแมนเมาไปพูดไป
โม่งแมงมุม: 'ใช้แล้ว..ผมมาเพื่อหยุดคุณ! ส่งตัวเธอมา
มอ.จอ: โม่งแมงมุม ช่วยด้วยค้าา!!
ทั้งสองเริ่มสู้กัน จนในที่สุดน้าแมนพลาดท่าล้มหัวชนท้ายรถเสียชีวิตเอง โม่งแมงมุมสามารถพา มอ.จอ หนีออกมาได้สำเร็จ แต่นั้นทำให้โม่งแมงมุมรู้สึกเสียใจมากและคิดว่าตอนนี้เค้าเป็นอาชญากรแล้ว ยิ่งเมื่อเห็นน้ำตาฮันนี่เมื่อเจอน้าแมนนอนนิ่ง ยิ่งทำให้ปิติเสียใจมากขึ้น ยิ่งกว่านั้นครอบครัว มอ.จอ ได้ตัดสินใจย้ายบ้านและจะให้ มอ.จอ ย้ายโรงเรียด้วย เพื่อความปลอดภัยของทุกคนในครอบครัว นั้นยิ่งทำให้สภาพจิตใจของปิติไม่อาจประเมินได้ เค้าเหลือแค่ป้ามี เพียงคนเดียวที่ยังคอยให้กำลังใจเค้าได้..และแล้ว เวลาก็ผ่านไป
วันหนึ่งขณะที่ปิตินั่งเหม่อในห้องเรียน อาจารย์ได้พาเด็กสาวหน้าไม่คุ้นเข้ามาในห้อง
อาจารย์: 'นักเรียนคะ นี้คือเพื่อนใหม่ของพวกเรานะจ๊ะ' 'แนะนำตัวเองหน่อยค่ะ' อาจารย์หันไปมองนักเรียนใหม่
เด็กสาว: สวัสดีคะทุกคน เราชื่อ เกตุ..เกตุ ชะตาศรี ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ