สองชั่วโมงเต็ม ๆ   

เขียนกระทู้เรื่องนั้น   แล้วลบ   
เปลี่ยนมาเขียนเรื่องโน้น   แล้วลบ
หันมาเขียนอีกเรื่อง   แล้วลบ

เพราะคิดว่าขืนคลิกส่งทู้ปั๊บ  หายวับแน่





สถานการณ์ทางการเมือง   มีมากมายหลายเรื่องเหลือเกินให้วิจารณ์  วิเคราะห์  ให้แสดงความเห็น
แต่ทำไม่ได้




เดาะหลิ่มเล่นก็เบื่อแล้ว    ทั้งคำว่า สลิ่มสาย ห.   ทั้งคำว่า สลิ่มซาจี๋
แสบถึงกึ๋น   พอแล้ว   ไม่อยากซ้ำ



รอบสิบวันที่ผ่านมา    เขียนแล้วลบ ๆ ๆ ๆ    คิดว่าน่าจะราว ๆ  สามสิบเรื่อง
เยอะสุดก็น่าจะเป็นเรื่องข้าว  กับเรื่องลุงของมาลาริน

แต่ก็เกิดเป็นทู้ไม่ได้   

เอาไงดี

ก็อ้าวววววววว... แล้วจะมานั่งง่าวอยู่ทำไม
ออกไปซดยาดองสิวุ้ย





ดีกรีฉ่ำ ๆ   ค่ำ ๆ   ค่อยมาตั้งกระทู้ใหม่
ตอนนั้นคงเห็นเสือตัวเท่าแมวแล้ว   ไม่กลัวอะไรแล้ว   ยกเว้นเมีย

อันนักรบ รบไป ทั่วไตรภพ
จนเจนจบ เก่งกล้า มหาศาล
เจอศัตรูที่ไหนไฟว์แแหลกลาญ
ยังต้องคลานมาสยบเพื่อพบเมีย






บัดนั้น   ซิ่ง