สวัสดีค่ะ เราอยากมาปรึกษาเรื่องความรักนิดนึง
ตอนนี้เราเรียนอยู่ปี3ที่ ตปทค่ะ แต่กลับไทยทุกช่วงปิดเทอม2เดือน
เริ่มเลยนะคะ
รักครั้งแรกแบบ puppy love ของเราเริ่มตอนมอต้นค่ะ เราเรียนอยู่ที่รรใแห่งหนึ่งในกทมตั้งแต่ป.5 แล้วผชคนนี้ (ขอแทน A นะคะ) ก็เป็นเด็กใหม่เข้ามาตอนม.1ค่ะ นั่นแหละจุดเริ่มต้น A เป็นสไตล์ที่เราชอบเลยค่ะ เริ่มจากรูปลักษณ์ภายนอก หน้าตา ทรงผม หุ่น เรียกว่าเรามี love at first sight เพราะรูปลักษณ์ก่อนเลยค่ะ ตอนแรกอยู่คนละห้องเลยไม่ค่อยได้คุยกัน แต่เนื่องจากรรนี้เล็กทุกคนเลยรู้จักกันเกือบหมด เรากับ A ก็โฉบกันไปโฉบกันมา ประมาณว่ารู้จักชื่อรู้ว่าเป็นใครแต่ไม่เคยคุยกันค่ะ ระหว่างนี้Aก็มีแฟนเป็นรุ่นพี่ผญคนนึง สักพักก็เลิกกันไป
พอขึ้นม.3 รรจับห้องใหม่ค่ะ เรากับAเลยได้อยู่ห้องเดียวกัน ไม่รู้ความบังเอิญหรืออะไร เรากับA ชอบมีอะไรคล้ายๆกันหลายอย่าง(ซึ่งตอนนั้นเรากับAยังไม่สนิทกันเลยนะคะ เราชอบก็จริงแต่ออกแนวปลื้มๆห่างๆก่อน ไม่ได้จริงจังอะไร ความรู้สึกมันจางมากๆตอนแรก) มีบังเอิญหลายอย่าง เช่น งานอดิเรกเหมือนกัน ชอบยกมือพร้อมกัน เวลาตรวจข้อสอบแบบเด็กๆที่ให้ทั้งห้องสุ่มหยิบของเพื่อนไปตรวจ เรากับAก็ได้สลับกันและคะแนนเท่ากันพอดี วันเสาร์เราไปเรียนพิเศษใกล้บ้าน (ไม่ใช่สถาบันฮิตๆนะคะ แบบว่าคนเรียนไม่เยอะมาก) เราก็บังเอิญเจอ A เรียนที่เดียวกันแต่คนละครอส ต่อมาเพิ่งรู้ว่าบ้าน A อยู่แถวบ้านเราเลย คือทุกอย่างมันบังเอิญๆๆๆตลอดค่ะ จนคนอื่นและครูจับสังเกตุได้ ในที่สุดเราสองคนกลายเป็นคู่จิ้นประจำห้องและแผ่ไปถึงห้องอื่นๆบ้างเล็กน้อย เรากับA นิสัย click กันพอสมควร คุยกันถูกคอค่ะ กวนกันไปกวนกันมาจนเริ่มสนิทกัน คุยMSNกัน (ตอนนั้นพวก WhatsApp, Lineยังไม่บูมค่ะ แต่Aเป็นคนทักเอ็มเรามาก่อนทุกครั้ง) และมีหลายเหตุการณ์ที่ไม่รู้ว่าAตั้งใจรึเปล่าแต่มันทำให้เราคิด ทุกอย่าง(เหมือนจะ)รู้สึกดีต่อกันเรื่อยๆตามลำดับ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเรานี่แหละค่ะที่รู้สึกมากกว่า เรียกได้ว่าชอบเต็มปากเลย เราอยากตื่นเช้าไปรรทุกวัน เกลียดวันเสาร์อาทิตย์ หัวใจพองโตมากค่ะตอนนั้นยอมรับเลย
ขอเท้าความนิดนึง ตอนเด็กเราไม่ใช่คนสวยอะไรมาก แต่Aอยู่ในขั้นหน้าตาดีนิดหน่อยค่ะ และบ้านเราฐานะปานกลางค่ะ มีบ้างแต่ไม่ได้ฟุ้งเฟ้ออะไร ไม่ค่อยอยากได้อะไรเกินความจำเป็น ส่วนA ฐานะค่อนข้างดีค่ะ สังเกตุจากรถที่ขับมาส่งรรตอนเช้ากับ พวกเครื่องแต่งกายนอกรร (แต่Aไม่เคยอวดเบ่งอะไรเรานะคะ ไม่เคยมีปัญหาอะไรเรื่องแบบนี้ค่ะ)
เรื่องราวเหมือนจะดี แต่มาที่จุดเปลี่ยนค่ะ
จำได้ว่าตอนนี้น้ำท่วมครั้งใหญ่ รรปิดเทอมยาวมากๆ ทำให้เรากับAเริ่มห่างๆกัน เราไม่ค่อยเจอAที่เรียนพิเศษแล้ว เรากลายเป็นรอเก้อทุกวันเสาร์แต่ก็ยังหวังว่าจะเจอนะคะ พอรรเปิดเทอม เราดีใจมากที่จะได้ไปเจอAต่อ กลายเป็นว่าAมีแฟนไปแล้วค่ะ เป็นรุ่นน้องที่สวยและดังคนนึง ช็อกค่ะ หน้าเสียหน้าชาเลย พอดีรุ่นน้องที่เราสนิทเป็นเพื่อนสนิทของรุ่นน้องคนนั้น (งงมั้ยคะ555) เลยลองเปิดประเด็นถามดู น้องเขาบอกว่าสองคนนั้นคุยWhatsapp กัน (ในขณะที่เรายังใช้มือถือขาวดำอยู่) และAก็ไปสยามทุกวันเสาร์เพราะรุ่นน้องคนนั้นเรียนพิเศษสยาม เรายิ่งฟังยิ่งเจ็บเข้าไปอีก แต่ไม่รู้จะโกรธยังไงเพราะเขาดูเหมาะกันมากๆ ผชก็ชอบผญสวยๆอะเนอะ ยิ่งสวยด้วยดังด้วยแบบพิมพ์นิยมเลย เราเข้าใจ เราอาจจะธรรมดาไปสำหรับA ตอนนั้นทั้งห้องที่เคยจิ้นๆกันเงียบไปเลยค่ะ เราเหมือนโดนเขี่ยทิ้งเลยแต่ก็ยิ้มๆแล้วแก้ตัวไปว่าเราไม่ได้ชอบA อยู่แล้วเว่ย อย่ามโน555 (มีแต่เพื่อนสนิทที่รู้ความจริง)
จบม.3เราย้ายรรเลยค่ะ ไม่ใช่แค่A แต่เราเบิ่อที่เดิมด้วยแหละ พอม.ปลายเราได้ข่าวว่าสองคนนั้นเลิกกันแล้วแต่ก็ไม่ได้ติดต่อไป เราคิดว่าเราชาไปแล้ว ไม่ได้ชอบไม่ได้คิดถึงแล้ว เรามีสังคมใหม่ คนคุยคนใหม่ เพื่อนใหม่ บลาๆๆ จนวันนึงเราโทรหาเพื่อนที่รรเก่า เราบอกคิดถึงเพื่อนๆมากเลยอยากได้ยินเสียงหลายๆคนวนโทรศัพท์ไปหน่อยดิ อยู่ดีๆเพื่อนเราก็วนไปที่A 'ฮัลโหล' Aพูดแค่นี้เราก็บอกให้วนต่อๆ เพราะตอนนั้นเราวูบๆเลย ใจสั่นแรงมากๆ ไม่กล้าคุยด้วยและ ทั้งกลัวทั้งเขิน กลายเป็นว่ายังมีความรู้สึกอยู่จนได้ แต่หลังจากนั้นเราได้ข่าวว่าAมีแฟนใหม่อีก สไตล์เดิมสวยดังเน็ตไอดอล ก็มีจี๊ดๆแต่ไม่ได้ใส่ใจเพราะตอนนั้นเราจะเข้ามหาลัยแล้ว โฟกัสแค่เรื่องเรียนพอ
ผลสรุปเราได้ทุนเรียนตปทค่ะ เราก็ไปเรียนๆแต่ก็ส่งโซเชี่ยวAทุกช่องทางจนได้รู้ว่าเขา unfriend เราไป ช็อกรอบสอง555 งงมาก ทำไรผิดวะ มารู้ทีหลังว่าแฟนขี้หึงและ Aก็อินเลิฟมากจนบ้าจี้ลบคอนแทรคเพื่อนผู้หญิงออกหมดเกลี้ยง เราแบบเฮ้ย ไม่คิดว่าAจะเป็นแบบนี้ไปแล้ว
เราเลยปลงค่ะ เรียกว่าตัดใจก็ไม่เชิง แต่คือพยายามทำให้Aมีผลกระทบต่อใจเราน้อยที่สุด มองข้ามๆไปบ้าง เรามหาลัยที่นี่เราหน้าตาดีขึ้น (เอาง่ายๆคือเราโตขึ้นค่ะ รู้จักดูแลตัวเองมากขึ้น ประมาณนี้ ไม่ได้สวยว้าวอะไร555) มีคนคุยบ้างประปราย แต่ไม่ยาวสักคน อารมณ์เราขี้เบื่อและใจร้อนค่ะ คุยวันแรกเราอาจจะชอบมากๆแต่พอสักอาทิตย์ก็เบื่อ ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ไม่มีใครอยู่ในใจเราได้นานเท่าAเลยค่ะ มันฝังใจกับคนนี้มาก
ตัดภาพมาปัจจุบัน เมื่ออาทิตย์ก่อนเราไปส่อง Aมาค่ะ ด้วยความหวังลมๆแล้งๆ555 แต่ผลคือนางไม่ได้lock โซเชี่ยวและเหมือนจะเลิกกันแฟนไปแล้ว เราดีใจมากอย่างบอกไม่ถูก เหมือนได้เห็นAคนเดิมอะค่ะ เราเลยลองaddไปและAก็แอดกลับมา ใจสั่น มือสั่น นอนฝันละเมอเลยค่ะ เหมือนกลับไปสมัยมอต้น สมัยpuppy love ทักดีไม่ทักดี จะทำตัวยังไงให้ปกติ แต่ในใจก็ doubt ตัวเองว่าแบบ เห้ยเราปั่นตัวเองปะวะ หรือความจริงไม่ได้ชอบAแล้วแต่เราแค่คิดถึงช่วงเวลาดีๆตอนนั้น หรือเราเหงาเพราะเราไม่เคยมีแฟน หรือถ้าเราคุยกับAตอนนี้เรายังจะชอบอยู่ไหม 7 ปีคนก็เปลี่ยนไปได้ ให้Aเป็นแค่ความทรงจำดีๆให้เราคิดถึงเล่นดีมั้ย คิดมากคิดมากคิดมากจริงๆ วันนี้เราอึดอัดกับตัวเองมาก อยากมาปรึกษากับทุกคน เราควรจะทักไปดีมั้ยคะ หรือไม่ควร เราอาจจะไม่ใช่สไตล์Aก็ได้ แต่เราวันนี้ไม่เหมือนตอนมอต้นแล้วนะ หรือควรจะตัดใจ รอดูเขามีแฟนใหม่ต่อไปเรื่อยๆ แล้วไปมีชีวิตของเราเอง เราควรจะจัดการกับความรู้สึกหน่วงๆอย่างนี้ยังไงคะ มีคำแนะนำมั้ยรับฟังทุกความเห็นค่ะ
แอบชอบมา7ปี ควรรอต่อมั้ยคะ
ตอนนี้เราเรียนอยู่ปี3ที่ ตปทค่ะ แต่กลับไทยทุกช่วงปิดเทอม2เดือน
เริ่มเลยนะคะ
รักครั้งแรกแบบ puppy love ของเราเริ่มตอนมอต้นค่ะ เราเรียนอยู่ที่รรใแห่งหนึ่งในกทมตั้งแต่ป.5 แล้วผชคนนี้ (ขอแทน A นะคะ) ก็เป็นเด็กใหม่เข้ามาตอนม.1ค่ะ นั่นแหละจุดเริ่มต้น A เป็นสไตล์ที่เราชอบเลยค่ะ เริ่มจากรูปลักษณ์ภายนอก หน้าตา ทรงผม หุ่น เรียกว่าเรามี love at first sight เพราะรูปลักษณ์ก่อนเลยค่ะ ตอนแรกอยู่คนละห้องเลยไม่ค่อยได้คุยกัน แต่เนื่องจากรรนี้เล็กทุกคนเลยรู้จักกันเกือบหมด เรากับ A ก็โฉบกันไปโฉบกันมา ประมาณว่ารู้จักชื่อรู้ว่าเป็นใครแต่ไม่เคยคุยกันค่ะ ระหว่างนี้Aก็มีแฟนเป็นรุ่นพี่ผญคนนึง สักพักก็เลิกกันไป
พอขึ้นม.3 รรจับห้องใหม่ค่ะ เรากับAเลยได้อยู่ห้องเดียวกัน ไม่รู้ความบังเอิญหรืออะไร เรากับA ชอบมีอะไรคล้ายๆกันหลายอย่าง(ซึ่งตอนนั้นเรากับAยังไม่สนิทกันเลยนะคะ เราชอบก็จริงแต่ออกแนวปลื้มๆห่างๆก่อน ไม่ได้จริงจังอะไร ความรู้สึกมันจางมากๆตอนแรก) มีบังเอิญหลายอย่าง เช่น งานอดิเรกเหมือนกัน ชอบยกมือพร้อมกัน เวลาตรวจข้อสอบแบบเด็กๆที่ให้ทั้งห้องสุ่มหยิบของเพื่อนไปตรวจ เรากับAก็ได้สลับกันและคะแนนเท่ากันพอดี วันเสาร์เราไปเรียนพิเศษใกล้บ้าน (ไม่ใช่สถาบันฮิตๆนะคะ แบบว่าคนเรียนไม่เยอะมาก) เราก็บังเอิญเจอ A เรียนที่เดียวกันแต่คนละครอส ต่อมาเพิ่งรู้ว่าบ้าน A อยู่แถวบ้านเราเลย คือทุกอย่างมันบังเอิญๆๆๆตลอดค่ะ จนคนอื่นและครูจับสังเกตุได้ ในที่สุดเราสองคนกลายเป็นคู่จิ้นประจำห้องและแผ่ไปถึงห้องอื่นๆบ้างเล็กน้อย เรากับA นิสัย click กันพอสมควร คุยกันถูกคอค่ะ กวนกันไปกวนกันมาจนเริ่มสนิทกัน คุยMSNกัน (ตอนนั้นพวก WhatsApp, Lineยังไม่บูมค่ะ แต่Aเป็นคนทักเอ็มเรามาก่อนทุกครั้ง) และมีหลายเหตุการณ์ที่ไม่รู้ว่าAตั้งใจรึเปล่าแต่มันทำให้เราคิด ทุกอย่าง(เหมือนจะ)รู้สึกดีต่อกันเรื่อยๆตามลำดับ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเรานี่แหละค่ะที่รู้สึกมากกว่า เรียกได้ว่าชอบเต็มปากเลย เราอยากตื่นเช้าไปรรทุกวัน เกลียดวันเสาร์อาทิตย์ หัวใจพองโตมากค่ะตอนนั้นยอมรับเลย
ขอเท้าความนิดนึง ตอนเด็กเราไม่ใช่คนสวยอะไรมาก แต่Aอยู่ในขั้นหน้าตาดีนิดหน่อยค่ะ และบ้านเราฐานะปานกลางค่ะ มีบ้างแต่ไม่ได้ฟุ้งเฟ้ออะไร ไม่ค่อยอยากได้อะไรเกินความจำเป็น ส่วนA ฐานะค่อนข้างดีค่ะ สังเกตุจากรถที่ขับมาส่งรรตอนเช้ากับ พวกเครื่องแต่งกายนอกรร (แต่Aไม่เคยอวดเบ่งอะไรเรานะคะ ไม่เคยมีปัญหาอะไรเรื่องแบบนี้ค่ะ)
เรื่องราวเหมือนจะดี แต่มาที่จุดเปลี่ยนค่ะ
จำได้ว่าตอนนี้น้ำท่วมครั้งใหญ่ รรปิดเทอมยาวมากๆ ทำให้เรากับAเริ่มห่างๆกัน เราไม่ค่อยเจอAที่เรียนพิเศษแล้ว เรากลายเป็นรอเก้อทุกวันเสาร์แต่ก็ยังหวังว่าจะเจอนะคะ พอรรเปิดเทอม เราดีใจมากที่จะได้ไปเจอAต่อ กลายเป็นว่าAมีแฟนไปแล้วค่ะ เป็นรุ่นน้องที่สวยและดังคนนึง ช็อกค่ะ หน้าเสียหน้าชาเลย พอดีรุ่นน้องที่เราสนิทเป็นเพื่อนสนิทของรุ่นน้องคนนั้น (งงมั้ยคะ555) เลยลองเปิดประเด็นถามดู น้องเขาบอกว่าสองคนนั้นคุยWhatsapp กัน (ในขณะที่เรายังใช้มือถือขาวดำอยู่) และAก็ไปสยามทุกวันเสาร์เพราะรุ่นน้องคนนั้นเรียนพิเศษสยาม เรายิ่งฟังยิ่งเจ็บเข้าไปอีก แต่ไม่รู้จะโกรธยังไงเพราะเขาดูเหมาะกันมากๆ ผชก็ชอบผญสวยๆอะเนอะ ยิ่งสวยด้วยดังด้วยแบบพิมพ์นิยมเลย เราเข้าใจ เราอาจจะธรรมดาไปสำหรับA ตอนนั้นทั้งห้องที่เคยจิ้นๆกันเงียบไปเลยค่ะ เราเหมือนโดนเขี่ยทิ้งเลยแต่ก็ยิ้มๆแล้วแก้ตัวไปว่าเราไม่ได้ชอบA อยู่แล้วเว่ย อย่ามโน555 (มีแต่เพื่อนสนิทที่รู้ความจริง)
จบม.3เราย้ายรรเลยค่ะ ไม่ใช่แค่A แต่เราเบิ่อที่เดิมด้วยแหละ พอม.ปลายเราได้ข่าวว่าสองคนนั้นเลิกกันแล้วแต่ก็ไม่ได้ติดต่อไป เราคิดว่าเราชาไปแล้ว ไม่ได้ชอบไม่ได้คิดถึงแล้ว เรามีสังคมใหม่ คนคุยคนใหม่ เพื่อนใหม่ บลาๆๆ จนวันนึงเราโทรหาเพื่อนที่รรเก่า เราบอกคิดถึงเพื่อนๆมากเลยอยากได้ยินเสียงหลายๆคนวนโทรศัพท์ไปหน่อยดิ อยู่ดีๆเพื่อนเราก็วนไปที่A 'ฮัลโหล' Aพูดแค่นี้เราก็บอกให้วนต่อๆ เพราะตอนนั้นเราวูบๆเลย ใจสั่นแรงมากๆ ไม่กล้าคุยด้วยและ ทั้งกลัวทั้งเขิน กลายเป็นว่ายังมีความรู้สึกอยู่จนได้ แต่หลังจากนั้นเราได้ข่าวว่าAมีแฟนใหม่อีก สไตล์เดิมสวยดังเน็ตไอดอล ก็มีจี๊ดๆแต่ไม่ได้ใส่ใจเพราะตอนนั้นเราจะเข้ามหาลัยแล้ว โฟกัสแค่เรื่องเรียนพอ
ผลสรุปเราได้ทุนเรียนตปทค่ะ เราก็ไปเรียนๆแต่ก็ส่งโซเชี่ยวAทุกช่องทางจนได้รู้ว่าเขา unfriend เราไป ช็อกรอบสอง555 งงมาก ทำไรผิดวะ มารู้ทีหลังว่าแฟนขี้หึงและ Aก็อินเลิฟมากจนบ้าจี้ลบคอนแทรคเพื่อนผู้หญิงออกหมดเกลี้ยง เราแบบเฮ้ย ไม่คิดว่าAจะเป็นแบบนี้ไปแล้ว
เราเลยปลงค่ะ เรียกว่าตัดใจก็ไม่เชิง แต่คือพยายามทำให้Aมีผลกระทบต่อใจเราน้อยที่สุด มองข้ามๆไปบ้าง เรามหาลัยที่นี่เราหน้าตาดีขึ้น (เอาง่ายๆคือเราโตขึ้นค่ะ รู้จักดูแลตัวเองมากขึ้น ประมาณนี้ ไม่ได้สวยว้าวอะไร555) มีคนคุยบ้างประปราย แต่ไม่ยาวสักคน อารมณ์เราขี้เบื่อและใจร้อนค่ะ คุยวันแรกเราอาจจะชอบมากๆแต่พอสักอาทิตย์ก็เบื่อ ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง ไม่มีใครอยู่ในใจเราได้นานเท่าAเลยค่ะ มันฝังใจกับคนนี้มาก
ตัดภาพมาปัจจุบัน เมื่ออาทิตย์ก่อนเราไปส่อง Aมาค่ะ ด้วยความหวังลมๆแล้งๆ555 แต่ผลคือนางไม่ได้lock โซเชี่ยวและเหมือนจะเลิกกันแฟนไปแล้ว เราดีใจมากอย่างบอกไม่ถูก เหมือนได้เห็นAคนเดิมอะค่ะ เราเลยลองaddไปและAก็แอดกลับมา ใจสั่น มือสั่น นอนฝันละเมอเลยค่ะ เหมือนกลับไปสมัยมอต้น สมัยpuppy love ทักดีไม่ทักดี จะทำตัวยังไงให้ปกติ แต่ในใจก็ doubt ตัวเองว่าแบบ เห้ยเราปั่นตัวเองปะวะ หรือความจริงไม่ได้ชอบAแล้วแต่เราแค่คิดถึงช่วงเวลาดีๆตอนนั้น หรือเราเหงาเพราะเราไม่เคยมีแฟน หรือถ้าเราคุยกับAตอนนี้เรายังจะชอบอยู่ไหม 7 ปีคนก็เปลี่ยนไปได้ ให้Aเป็นแค่ความทรงจำดีๆให้เราคิดถึงเล่นดีมั้ย คิดมากคิดมากคิดมากจริงๆ วันนี้เราอึดอัดกับตัวเองมาก อยากมาปรึกษากับทุกคน เราควรจะทักไปดีมั้ยคะ หรือไม่ควร เราอาจจะไม่ใช่สไตล์Aก็ได้ แต่เราวันนี้ไม่เหมือนตอนมอต้นแล้วนะ หรือควรจะตัดใจ รอดูเขามีแฟนใหม่ต่อไปเรื่อยๆ แล้วไปมีชีวิตของเราเอง เราควรจะจัดการกับความรู้สึกหน่วงๆอย่างนี้ยังไงคะ มีคำแนะนำมั้ยรับฟังทุกความเห็นค่ะ