กระทู้นี้ผมเป็นเรื่องราวของชีวิตของผม...
ผมเป็นเด็กจบใหม่ที่ได้มาฝึกงานในองค์กรของภาครัฐแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้บ้าน ระหว่าทำงานผมได้ฝึกงานอยู่กับพี่ที่ทำงานคนหนึ่งพี่เขาเป็นคนน่ารักไอเรากะรักเลยสิ ในระหว่าช่วงเวลาสั้นๆ ก็ทำให้ผมรู้สึกดีๆกับพี่เขาเวลาฝึกงานเสร็จผมก็หาทางติดต่อและก็คุยกับพี่เขาอ้างทำเป็นว่าปรึกษาแต่ก็คุยกันเรื่อยๆจนรู้สึกดีๆแก่กัน(ช่วงนั้นผมมีปัญหากับแฟนจนเลิกกันทำให้เราก็เหงาๆ)ประกอบกับพี่เขาก็ไม่มีแฟน จนในที่สุดผมตัดสินใจขอพี่เขาเป็นแฟนเป็นอะไรที่กดดันมากครับเพราะเราอายุต่างกันมากพี่เขาอายุมากกว่าผม 16 ปี ใช่แม่กับลูกเลยนะนั่นแต่เราคุยและตกลงกันเรื่องนี้เราจะมองข้ามไปมันไม่มีอะไรในโลกที่เป็นไปไม่ได้แต่ดันมีเรื่องที่ยากอีกเรื่องคือครอบครัวเราดันไม่ค่อยชอบกันซะด้วยเหตุเนื่องจากเมื่อก่อนบ้านผมจนมากบ้านพี่เขารวยพ่อผมไปตามจีบพี่สาวของพี่เขาแต่พี่สาวเขาไม่ชอบจนทางบ้านมาต่อว่าพ่อและที่บ้านผม แฟนผมเป็นลูกคนเล็กทางบ้านเรียกว่าลูกหลงเพราะอายุห่างจากพี่ๆเป็น10ปี แต่เราก็คุยกับจะพยายามแสดงความรักของเราให้ชนะทุกสิ่งให้ได้ผมได้มีโอกาสไปที่บ้านแฟนและแฟนก็มาที่บ้านก็มีบ้างที่เขามองว่าอายุห่างกันมากจะไปกันรอดหรอแต่เราก็ยืนยันว่าอายุเป็นเพียงตัวเลขตั้งแต่นั้นมาผมเปลื่ยนแปลงตัวเองหลายเรื่องเพื่อให้ผมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นให้ดีและสมกับพี่เขาให้ได้ผมพยายามทำงานเก็บเงินและฝึกฝนตัวเอง(ผมเป็นเทรดเดอร์ค่าเงินฝึกหัด) ผมรับปากกับพ่อแฟนผมว่าจะรีบมาแต่ง ช่วงแรกๆมันดีมากเพราะเป็นช่วงโปรโมชั่นใครๆก็เป็น ผมยอมรับว่าพี่เขาเป็นผู้ใหญ่ทำงานมานานก็ต้องมีคนรู้จัก คนมาจีบเยอะเป็นธรรมดาผมก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นจนมาวันหนึ่งช่วงวันปีใหม่เราก็มีงานเลี้ยงวันปีใหม่ของที่ทำงาน(เราทำงานอยู่ที่เดียวกัน)แฟนผมจับฉลากได้รางวัลใหญ่คือสร้ายทองกะแอบมองไปเห็นแฟนเราคุยไลน์กับใครเราก็ไม่รู้แต่เห็นผ่านตามาสักพักละ เราก็เลยอยากร็ว่าเป็นใครเราก็ไม่ได้ถามเพราะงานเลี้ยงวุ่นๆกันอยู่จังหวะเหมาะ(ไม่น่าเหมาะเลยถ้าย้อนเวลาไปได้)แฟนผมวางโทรศัพท์ชาร์ตแบตไว้ในที่ทำงานเราเลยมือไวหยิบมาเล่น ระหว่างเล่นก็มีไลน์เด้งขึ้นมาเอ้าคนนั้นนี่หว่าที่เห็นว่าไลน์มาบ่อยๆเราก็จัดการสืบเลยย้อนหลังไปเรื่อยๆๆๆ จนเจอความจริง อ้อเป็นแฟนเก่านี่เองทำไมยังติดต่อกันอยู่ในใจก็คิดว่าโตๆแล้วนะก็คงไม่ได้คิดอะไรกันมากมายมั้ง แต่อีกใจที่เห็นข้อความที่มันรู้สึกได้ว่ามันมีความรู้สึกดีๆที่ยังมีเยื้อใยบางๆซ่อนอยู่ใจเรามันก็เจ็บแปล๊บๆ อีกสักพักส่งมาอีกเราเปิดดูเป็นบิลจ่ายค่าโทรศัพท์เราก็งงเลยส่งสติกเกอร์ งง ไปส่งกลับมาอีกทีว่า ขอบคุณรึยังจ่ายค่าโทรศัพท์ให้เรานี่ขึ้นเลยแฟนเก่าทำไมมาจ่ายค่าโทรศัพท์ให้เราก็ต่อว่าไป เรื่องยังยาวครับทำงานอยู่ขอพักเรื่องไว้ก่อน....
ผมผิดเองจะโทษใคร
ผมเป็นเด็กจบใหม่ที่ได้มาฝึกงานในองค์กรของภาครัฐแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้บ้าน ระหว่าทำงานผมได้ฝึกงานอยู่กับพี่ที่ทำงานคนหนึ่งพี่เขาเป็นคนน่ารักไอเรากะรักเลยสิ ในระหว่าช่วงเวลาสั้นๆ ก็ทำให้ผมรู้สึกดีๆกับพี่เขาเวลาฝึกงานเสร็จผมก็หาทางติดต่อและก็คุยกับพี่เขาอ้างทำเป็นว่าปรึกษาแต่ก็คุยกันเรื่อยๆจนรู้สึกดีๆแก่กัน(ช่วงนั้นผมมีปัญหากับแฟนจนเลิกกันทำให้เราก็เหงาๆ)ประกอบกับพี่เขาก็ไม่มีแฟน จนในที่สุดผมตัดสินใจขอพี่เขาเป็นแฟนเป็นอะไรที่กดดันมากครับเพราะเราอายุต่างกันมากพี่เขาอายุมากกว่าผม 16 ปี ใช่แม่กับลูกเลยนะนั่นแต่เราคุยและตกลงกันเรื่องนี้เราจะมองข้ามไปมันไม่มีอะไรในโลกที่เป็นไปไม่ได้แต่ดันมีเรื่องที่ยากอีกเรื่องคือครอบครัวเราดันไม่ค่อยชอบกันซะด้วยเหตุเนื่องจากเมื่อก่อนบ้านผมจนมากบ้านพี่เขารวยพ่อผมไปตามจีบพี่สาวของพี่เขาแต่พี่สาวเขาไม่ชอบจนทางบ้านมาต่อว่าพ่อและที่บ้านผม แฟนผมเป็นลูกคนเล็กทางบ้านเรียกว่าลูกหลงเพราะอายุห่างจากพี่ๆเป็น10ปี แต่เราก็คุยกับจะพยายามแสดงความรักของเราให้ชนะทุกสิ่งให้ได้ผมได้มีโอกาสไปที่บ้านแฟนและแฟนก็มาที่บ้านก็มีบ้างที่เขามองว่าอายุห่างกันมากจะไปกันรอดหรอแต่เราก็ยืนยันว่าอายุเป็นเพียงตัวเลขตั้งแต่นั้นมาผมเปลื่ยนแปลงตัวเองหลายเรื่องเพื่อให้ผมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นให้ดีและสมกับพี่เขาให้ได้ผมพยายามทำงานเก็บเงินและฝึกฝนตัวเอง(ผมเป็นเทรดเดอร์ค่าเงินฝึกหัด) ผมรับปากกับพ่อแฟนผมว่าจะรีบมาแต่ง ช่วงแรกๆมันดีมากเพราะเป็นช่วงโปรโมชั่นใครๆก็เป็น ผมยอมรับว่าพี่เขาเป็นผู้ใหญ่ทำงานมานานก็ต้องมีคนรู้จัก คนมาจีบเยอะเป็นธรรมดาผมก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นจนมาวันหนึ่งช่วงวันปีใหม่เราก็มีงานเลี้ยงวันปีใหม่ของที่ทำงาน(เราทำงานอยู่ที่เดียวกัน)แฟนผมจับฉลากได้รางวัลใหญ่คือสร้ายทองกะแอบมองไปเห็นแฟนเราคุยไลน์กับใครเราก็ไม่รู้แต่เห็นผ่านตามาสักพักละ เราก็เลยอยากร็ว่าเป็นใครเราก็ไม่ได้ถามเพราะงานเลี้ยงวุ่นๆกันอยู่จังหวะเหมาะ(ไม่น่าเหมาะเลยถ้าย้อนเวลาไปได้)แฟนผมวางโทรศัพท์ชาร์ตแบตไว้ในที่ทำงานเราเลยมือไวหยิบมาเล่น ระหว่างเล่นก็มีไลน์เด้งขึ้นมาเอ้าคนนั้นนี่หว่าที่เห็นว่าไลน์มาบ่อยๆเราก็จัดการสืบเลยย้อนหลังไปเรื่อยๆๆๆ จนเจอความจริง อ้อเป็นแฟนเก่านี่เองทำไมยังติดต่อกันอยู่ในใจก็คิดว่าโตๆแล้วนะก็คงไม่ได้คิดอะไรกันมากมายมั้ง แต่อีกใจที่เห็นข้อความที่มันรู้สึกได้ว่ามันมีความรู้สึกดีๆที่ยังมีเยื้อใยบางๆซ่อนอยู่ใจเรามันก็เจ็บแปล๊บๆ อีกสักพักส่งมาอีกเราเปิดดูเป็นบิลจ่ายค่าโทรศัพท์เราก็งงเลยส่งสติกเกอร์ งง ไปส่งกลับมาอีกทีว่า ขอบคุณรึยังจ่ายค่าโทรศัพท์ให้เรานี่ขึ้นเลยแฟนเก่าทำไมมาจ่ายค่าโทรศัพท์ให้เราก็ต่อว่าไป เรื่องยังยาวครับทำงานอยู่ขอพักเรื่องไว้ก่อน....