เริ่มเลยนะคะ คือที่บ้านเรามีคนงานเป็นชาวพม่า แบบถูกต้องนะคะ เป็นผู้หญิง สมมติชื่อใหม่นะคะ ใหม่เนี่ยเคยทำงานกับที่บ้านแม่สามีมา แล้วออกไปทำงานก่อสร้าง คราวนี้ผ่านไปสองสามปี ขอกลับมาทำงานที่บ้านอีกรอบ แต่ขอเอาสามีมาอยู่ด้วย พอดีเรากับแฟนแต่งงานกัน ก็เลยย้ายมาเปิดบริษัทเองค่ะ แม่สามีเลยส่งใหม่กับแฟนมาช่วยงานที่บริษัทใหม่ แฟนของใหม่สมมติชื่อพี่ปองนะค่ะ เราอยู่อาศัยนอนตื่นเช้ามาก็ทำงานที่นั้นเลย พอผ่านไป ใหม่ก็บอกว่า จะขอเอาลูกสามีอีกสี่คนมาอยู่ด้วย เราก็ถามอายุ ก็พอโตช่วยงานได้ ก็เลยให้มาตอนนั้นมีเปิดโอกาสให้ทำแบบถูกกฎหมายพอดี เราเลยให้ทำ ลูกของพี่ปองเป็นลูกติดค่ะ มีสี่คน หญิงคนโต อีกสามคนเป็นชาย
พอมาก็มาช่วยงานกัน เราคิดว่าเราใจดีมาก คือเราให้เราอยู่ฟรี ค่าไฟเราออกให้ หาอาหารกินเอง เกือบทุกครั้งเราจะทำอาหารเผื่อพวกเขา ซื้ออาหารเผื่อ คือเขาสามารถเก็บเงินได้เป็นแสนๆ ไปปลูกบ้านอะค่ะ ในเวลาแค่สามปีนะคะ
อันนั้นเราก็ยินดีด้วย
ลืมเล่าค่ะว่าตอนเรามาเปิดบริษัทใหม่เราท้องอยู่ แล้วเราก็คลอดในปีถัดมา นี้ละค่ะเป็นจุดเริ่ต้นปัญหา ใหม่เห็นเรามีลูกก็อยากมีบ้าง เลยปล่อยท้อง แต่ยังไม่ท้องสักทีจนเราท้องสอง ใหม่ถึงท้อง น่าจะห่างกับเราสองเดือน คราวนี้ใหม่ใกล้คลอด ก็ตกลงกันว่าจะกลับบ้านไปสะกหกเดือนจะกลับมา แล้วฝากลูกไว้ให้พี่สาวเลี้ยง เราก็โอเค แต่พอกลับมาจริงๆ เอาลูกกลับมาด้วยค่ะ เราก็ถามว่าแล้วจะเอากลับยังไง จะทำยังไงต่อ ใหม่บอกว่าจะให้เรียนทีนี้ ซึ่งตอนใหม่มาใหม่ไม่ไสามารถทำงานได้ค่ะ เพราะต้องเลี้ยงลูกเราเข้าใจ แต่พอสักพักลูกได้หกเดือน ลูกเราก็แปดเดือน อ่อลูกเรเป็นผู้ชาย ลูกใหม่เป็นหญิง ใหม่ก็เริ่มเอามาเล่นกับลูกของเราค่ะ คระงแรกเลยจำได้ มานั่งรถเข็นของลูกเรา คือไม่ขอเลยนะค่ะ เราก็แบบเห็นมันก็เก่าแล้วก็ ให้นั่ง ไม่อยากหวงของ สักพักเริ่มเข้ามาเล่นของลูกเราค่ะ เล่นทุกอย่าง แถมยังบอกให้ลูกสาวเราคนโตมาขอซื้อรองเท้าให้ลูกใหม่ด้วย พูดแบบทีเล่นทีจริงอะค่ะ เราได้ยินเพราะเราเดินอยู่เดินหลัง
ลูกสาวเรา : ทำไม น้องไม่มีรองเท้าใส่
ใหม่ : พี่ใหม่ไม่มีเงินซื้อ หนูซื้อให้น้องได้ไหมค่ะ ลูก : แต่หนูไม่มีเงินนิค่ะ
ใหม่ : แล้วยังงี้ทำไงดี ต้องยืมรองเท้าหนูคู่เก่าก่อนได้ไหมค่ะ
ซึ่งลูกเราใส่มิกิเฮ้า เราพูดตรงๆเลย เรารู้สึกไม่ชอบมาก แต่เราก็ดูทีท่าลูกเรา แล้วใหม่ก็บอกว่าใหม่ : หนูไปบอกมะม้าให้ซื้อให้ลูกพี่ใหม่ให้ดีไหม เราฟังแล้วแบบ ยิ่งไม่ชอบ เราก็เดินผ่านไป ลูกเราก็มาขอให้ เราก็ทำเป็นเฉยๆ แต่แบบหงุดงหิดมาก
แล้วคือเรามีของเล่นเด็กในอ๊อฟฟิตเยอะมาก เพราะลูกเราสองคน ใหม่ก็จะเอาลูกมานั่งเล่นด้วย พอเข้ามาในอ๊อฟฟิต
ใหม่ : ขอของเล่นให้น้องเล่นด้วยนะค่ะ
คือเราพยายามคิดในแง่ดีว่าลูกเราจะได้รู้จักการใหม่ แต่มันเริ่มเยอะเกินไป
พอเราไม่อยู่ ก็เอามานั่งที่นั่งหัดเดินของลูกเรา
เรารู้สคกแปลกๆ จะโทดตัวเองว่าใจแคบไปไหมมันก็ได้ แต่คือเราทำงานเหนื่อยหาเงินมาซื้อของเล่นให้ลูก พอเราเห็นแล้วเราก็หวง หงุดหงิด แต่เราก็ไม่แสดงออก แต่มานั่งคิด ทำไมเขาไม่เกรงใจเราเลย ทั้งๆทีเราดีกับเรา เราไม่เคยตะคอก หรืออะไรเลย พูดดีๆเวลาทำอะไรผิด
แต่ทำไมถึงมาเบียดเบียนเรา เราไม่เข้าใจ
นี้ละค่ะ อยากทราบว่าเราเป็นคนที่ใจแคบไปใช่ไหมค่ะ แต่เราหวงของลูกเราจริงๆ
อ่อลืมบอกค่ะเมื่อวานลูกชายเรา ก็แบบไปดมๆหน้าผากลูกสาวใหม่ มันก็แบบหัวเราะชอบใจ ล้อๆลูกชายเราว่าทำไรอะๆ คือเด็กมันไม่รู้เรื่องค่ะ แต่เราไม่ชอบกริยาของตัวแม่เลย เหอะๆ
ใครมีปัญหาเรื่องลูกคนงานที่บ้านอายุไล่เลี่ยกับลูกเราบ้างคะ
พอมาก็มาช่วยงานกัน เราคิดว่าเราใจดีมาก คือเราให้เราอยู่ฟรี ค่าไฟเราออกให้ หาอาหารกินเอง เกือบทุกครั้งเราจะทำอาหารเผื่อพวกเขา ซื้ออาหารเผื่อ คือเขาสามารถเก็บเงินได้เป็นแสนๆ ไปปลูกบ้านอะค่ะ ในเวลาแค่สามปีนะคะ
อันนั้นเราก็ยินดีด้วย
ลืมเล่าค่ะว่าตอนเรามาเปิดบริษัทใหม่เราท้องอยู่ แล้วเราก็คลอดในปีถัดมา นี้ละค่ะเป็นจุดเริ่ต้นปัญหา ใหม่เห็นเรามีลูกก็อยากมีบ้าง เลยปล่อยท้อง แต่ยังไม่ท้องสักทีจนเราท้องสอง ใหม่ถึงท้อง น่าจะห่างกับเราสองเดือน คราวนี้ใหม่ใกล้คลอด ก็ตกลงกันว่าจะกลับบ้านไปสะกหกเดือนจะกลับมา แล้วฝากลูกไว้ให้พี่สาวเลี้ยง เราก็โอเค แต่พอกลับมาจริงๆ เอาลูกกลับมาด้วยค่ะ เราก็ถามว่าแล้วจะเอากลับยังไง จะทำยังไงต่อ ใหม่บอกว่าจะให้เรียนทีนี้ ซึ่งตอนใหม่มาใหม่ไม่ไสามารถทำงานได้ค่ะ เพราะต้องเลี้ยงลูกเราเข้าใจ แต่พอสักพักลูกได้หกเดือน ลูกเราก็แปดเดือน อ่อลูกเรเป็นผู้ชาย ลูกใหม่เป็นหญิง ใหม่ก็เริ่มเอามาเล่นกับลูกของเราค่ะ คระงแรกเลยจำได้ มานั่งรถเข็นของลูกเรา คือไม่ขอเลยนะค่ะ เราก็แบบเห็นมันก็เก่าแล้วก็ ให้นั่ง ไม่อยากหวงของ สักพักเริ่มเข้ามาเล่นของลูกเราค่ะ เล่นทุกอย่าง แถมยังบอกให้ลูกสาวเราคนโตมาขอซื้อรองเท้าให้ลูกใหม่ด้วย พูดแบบทีเล่นทีจริงอะค่ะ เราได้ยินเพราะเราเดินอยู่เดินหลัง
ลูกสาวเรา : ทำไม น้องไม่มีรองเท้าใส่
ใหม่ : พี่ใหม่ไม่มีเงินซื้อ หนูซื้อให้น้องได้ไหมค่ะ ลูก : แต่หนูไม่มีเงินนิค่ะ
ใหม่ : แล้วยังงี้ทำไงดี ต้องยืมรองเท้าหนูคู่เก่าก่อนได้ไหมค่ะ
ซึ่งลูกเราใส่มิกิเฮ้า เราพูดตรงๆเลย เรารู้สึกไม่ชอบมาก แต่เราก็ดูทีท่าลูกเรา แล้วใหม่ก็บอกว่าใหม่ : หนูไปบอกมะม้าให้ซื้อให้ลูกพี่ใหม่ให้ดีไหม เราฟังแล้วแบบ ยิ่งไม่ชอบ เราก็เดินผ่านไป ลูกเราก็มาขอให้ เราก็ทำเป็นเฉยๆ แต่แบบหงุดงหิดมาก
แล้วคือเรามีของเล่นเด็กในอ๊อฟฟิตเยอะมาก เพราะลูกเราสองคน ใหม่ก็จะเอาลูกมานั่งเล่นด้วย พอเข้ามาในอ๊อฟฟิต
ใหม่ : ขอของเล่นให้น้องเล่นด้วยนะค่ะ
คือเราพยายามคิดในแง่ดีว่าลูกเราจะได้รู้จักการใหม่ แต่มันเริ่มเยอะเกินไป
พอเราไม่อยู่ ก็เอามานั่งที่นั่งหัดเดินของลูกเรา
เรารู้สคกแปลกๆ จะโทดตัวเองว่าใจแคบไปไหมมันก็ได้ แต่คือเราทำงานเหนื่อยหาเงินมาซื้อของเล่นให้ลูก พอเราเห็นแล้วเราก็หวง หงุดหงิด แต่เราก็ไม่แสดงออก แต่มานั่งคิด ทำไมเขาไม่เกรงใจเราเลย ทั้งๆทีเราดีกับเรา เราไม่เคยตะคอก หรืออะไรเลย พูดดีๆเวลาทำอะไรผิด
แต่ทำไมถึงมาเบียดเบียนเรา เราไม่เข้าใจ
นี้ละค่ะ อยากทราบว่าเราเป็นคนที่ใจแคบไปใช่ไหมค่ะ แต่เราหวงของลูกเราจริงๆ
อ่อลืมบอกค่ะเมื่อวานลูกชายเรา ก็แบบไปดมๆหน้าผากลูกสาวใหม่ มันก็แบบหัวเราะชอบใจ ล้อๆลูกชายเราว่าทำไรอะๆ คือเด็กมันไม่รู้เรื่องค่ะ แต่เราไม่ชอบกริยาของตัวแม่เลย เหอะๆ