พื้นฐานความเป็นมนุษย์ งมงายอยู่แล้วที่ไม่มีเหตุมีผล
ดูก่อน
ยุคเรา คนสูบบุหรี่กันต่างก็พูดกันเป็นเสียงเดียวกันว่า
คนไม่สูบบุหรี่อาจจะตายไวกว่าคนที่สูบบุหรี่
หรือ คงคิดว่าตัวเองไม่เป็นหรอกมะเร็ง
และ
คนกินเหล้า เขาก็กินกันก็คงไม่คิดว่า จะมีผลเสียตามมาหรือเป็นโรคต่างๆนาๆ และอาจไปทำให้คนอื่นเดือดร้อนด้วยเช่นกัน
พื้นฐานมนุษย์อยู่บนความหลอกลวงอยู่แล้ว หลอกตัวเองและผู้อื่น หรือที่เรียกว่า ( งมงาย ไม่มีเหตุไม่มีผล ) ทั้งๆที่กินเหล้า สูบบุหรี่ก็มีโทษกันทั้งนั้น
เพียงแต่เรามองไม่เห็นบางสิ่งบางอย่างคือ
อยากให้กายนี้ใจนี้มีความสุข
เราเสพความสุขตลอดเวลา รู้สึกไหม
ฟังเพลง กินเหล้า หรือ เข้าหาสังคมเพื่อนฝูง
แม้กระทั่ง คิดเรื่องตลกหรือมุกขำๆ ทั้งสิ้น
ก็เพราะอยากให้กายนี้ใจนี้มีความสุข
เราเสพความสุขจนลืมจิตใจตัวเอง
แล้วหลงไปอยู่โลกความคิด หลงไปยึดสิ่งต่างๆ
แม้กระทั่ง วิทยาศาสตร์
เราไม่ใช่ อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ นะ
เพียงแต่เราเป็นคนไทยที่มีอาชีพค้าขายหรืออาชีพอื่นๆ
และเป็น นักเสพเทคโนโลยีจนลืมจิตใจตัวเอง
และก้าวไปสู้ความคิด แง่ ลบ
เพราะเรายังไม่รู้แห่งธรรมสัมมาสัมพุทธเจ้า นั่นเอง ( ความจริงของจิตใจมนุษย์เรา ที่หลอกลวงอยู่แล้ว )
เลยหลงไปยึดถือ ว่านั้นเป็นของตน หรือแม้กระทั่งความคิดตัวเอง
อนัตตาอย่างเช่น เวลาร่างกายมีแผล มันก็รักษาตัวมันเอง ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน
แม้กระทั่งความฝัน มันก็ฝันได้เอง เราสั่งไม่ใช่ได้ ว่าจะฝันเรื่องดีหรือไม่ดี
หรือแม้กระทั่ง ความคิดเรายังเลือกไม่ได้เลย ว่าจะคิดดีหรือคิดชั่ว
อนัตตา ถ้าเรากระทำกรรมสิ่งไหน หรือแม้กระทั่งความคิดก็เป็นไปเอง
รอรับผล กรรมได้เลย
นี้ ปัญญานะ รู้กายรู้ใจ จนไปเห็นอนัตตา นะ
วันใดวันนึงความพรัดพรากจากสิ่งที่รัก ต้องมาถึง เป็นแน่แท้ เราหนีไม่พ้นนะความตาย กว่าวิทยาศาสตร์พิสูจน์ได้ถึงสุดขอบจักวาลเราคงตายแล้วแต่ความรู้สึกลึกๆในจิตใจเราไม่ตายรู้สึกไหม รู้สึกเรามีความสุข เพลินตลอดเวลา เหมือนเราไม่คิดด้วยซ้ำว่าเราจะตาย
( แต่เพราะความสุขนี้แล ทำให้เรามัวเมา หลงลืมตามความเป็นจริง เลยหลงไปอยู่โลกความคิด )
ไม่มีใครเป็นที่พึ่งเราได้สักคน แม้แต่เพื่อนสนิท
( ใจของเรา ไม่มีใครรู้ได้เท่ากับใจเรา มีเพื่อนสนิทมันก็ได้แค่ พูดแสดงทางความคิดแต่เพื่อนสนิทไม่รับรู้ ใจ ของเราได้เลยมีแต่เราทั้งนั้น ใจดวงนี้ของเราเอง เลยเป็นที่มาว่า ไม่มีใครเป็นที่พึ่งเราได้สักคน )
ความหลอกลวง มีเยอะนะ แต่เราไม่เคยรู้สึกตัวเท่านั้นเอง
เพราะยังไม่เห็นทาสแท้ของตัวเอง มัวแต่ไปสนใจสิ่งอื่น คนอื่น
แต่ไม่รู้ จิตใจตัวเอง
เลยไปหลงอยู่โลกความคิด
( ดูก่อน ) คนต่อต้านงมงายทั้งหลาย
ดูก่อน
ยุคเรา คนสูบบุหรี่กันต่างก็พูดกันเป็นเสียงเดียวกันว่า
คนไม่สูบบุหรี่อาจจะตายไวกว่าคนที่สูบบุหรี่
หรือ คงคิดว่าตัวเองไม่เป็นหรอกมะเร็ง
และ
คนกินเหล้า เขาก็กินกันก็คงไม่คิดว่า จะมีผลเสียตามมาหรือเป็นโรคต่างๆนาๆ และอาจไปทำให้คนอื่นเดือดร้อนด้วยเช่นกัน
พื้นฐานมนุษย์อยู่บนความหลอกลวงอยู่แล้ว หลอกตัวเองและผู้อื่น หรือที่เรียกว่า ( งมงาย ไม่มีเหตุไม่มีผล ) ทั้งๆที่กินเหล้า สูบบุหรี่ก็มีโทษกันทั้งนั้น
เพียงแต่เรามองไม่เห็นบางสิ่งบางอย่างคือ
อยากให้กายนี้ใจนี้มีความสุข
เราเสพความสุขตลอดเวลา รู้สึกไหม
ฟังเพลง กินเหล้า หรือ เข้าหาสังคมเพื่อนฝูง
แม้กระทั่ง คิดเรื่องตลกหรือมุกขำๆ ทั้งสิ้น
ก็เพราะอยากให้กายนี้ใจนี้มีความสุข
เราเสพความสุขจนลืมจิตใจตัวเอง
แล้วหลงไปอยู่โลกความคิด หลงไปยึดสิ่งต่างๆ
แม้กระทั่ง วิทยาศาสตร์
เราไม่ใช่ อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ นะ
เพียงแต่เราเป็นคนไทยที่มีอาชีพค้าขายหรืออาชีพอื่นๆ
และเป็น นักเสพเทคโนโลยีจนลืมจิตใจตัวเอง
และก้าวไปสู้ความคิด แง่ ลบ
เพราะเรายังไม่รู้แห่งธรรมสัมมาสัมพุทธเจ้า นั่นเอง ( ความจริงของจิตใจมนุษย์เรา ที่หลอกลวงอยู่แล้ว )
เลยหลงไปยึดถือ ว่านั้นเป็นของตน หรือแม้กระทั่งความคิดตัวเอง
อนัตตาอย่างเช่น เวลาร่างกายมีแผล มันก็รักษาตัวมันเอง ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน
แม้กระทั่งความฝัน มันก็ฝันได้เอง เราสั่งไม่ใช่ได้ ว่าจะฝันเรื่องดีหรือไม่ดี
หรือแม้กระทั่ง ความคิดเรายังเลือกไม่ได้เลย ว่าจะคิดดีหรือคิดชั่ว
อนัตตา ถ้าเรากระทำกรรมสิ่งไหน หรือแม้กระทั่งความคิดก็เป็นไปเอง
รอรับผล กรรมได้เลย
นี้ ปัญญานะ รู้กายรู้ใจ จนไปเห็นอนัตตา นะ
วันใดวันนึงความพรัดพรากจากสิ่งที่รัก ต้องมาถึง เป็นแน่แท้ เราหนีไม่พ้นนะความตาย กว่าวิทยาศาสตร์พิสูจน์ได้ถึงสุดขอบจักวาลเราคงตายแล้วแต่ความรู้สึกลึกๆในจิตใจเราไม่ตายรู้สึกไหม รู้สึกเรามีความสุข เพลินตลอดเวลา เหมือนเราไม่คิดด้วยซ้ำว่าเราจะตาย
( แต่เพราะความสุขนี้แล ทำให้เรามัวเมา หลงลืมตามความเป็นจริง เลยหลงไปอยู่โลกความคิด )
ไม่มีใครเป็นที่พึ่งเราได้สักคน แม้แต่เพื่อนสนิท
( ใจของเรา ไม่มีใครรู้ได้เท่ากับใจเรา มีเพื่อนสนิทมันก็ได้แค่ พูดแสดงทางความคิดแต่เพื่อนสนิทไม่รับรู้ ใจ ของเราได้เลยมีแต่เราทั้งนั้น ใจดวงนี้ของเราเอง เลยเป็นที่มาว่า ไม่มีใครเป็นที่พึ่งเราได้สักคน )
ความหลอกลวง มีเยอะนะ แต่เราไม่เคยรู้สึกตัวเท่านั้นเอง
เพราะยังไม่เห็นทาสแท้ของตัวเอง มัวแต่ไปสนใจสิ่งอื่น คนอื่น
แต่ไม่รู้ จิตใจตัวเอง
เลยไปหลงอยู่โลกความคิด