ก่อนอื่นนะคะ ขอเล่าความสัมพันธ์ระหว่างเรากับแฟนก่อนค่ะ
เพื่อให้เข้าใจในสิ่งที่เราต้องการจะสื่อค่ะ

เราคบกับแฟนมาเกือบ 3 ปีแล้วค่ะ  เราทั้งคู่เป็นคนกรุงเทพเหมือนกันค่ะ
เรากำลังศึกษาในระดับมหาวิทยาลัย และ เขากำลังฝึกงานแล้ว
เราที้งคู่ไม่ได้อยู่ด้วยกันค่ะ ต่างคนต่างนอนบ้านพ่อแม่
แต่ในตอนนี้เขาได้โดนให้ไปฝึกงานที่ต่างจังหวัด
ซึ่งทำให้เรากับเขามีเวลาคุยกันน้อยลงมากๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้เราตอบกันตลอด
แต่เขาจะคอยบอกบ้างบางครั้งว่าตอนนี้เขาทำอะไรอยู่
ทำให้เรากับเขาเจอกันน้อยลง ทั้งที่ก่อนหน้าเจอกัน 4-5 วันต่ออาทิตย์
กลายเป็นตอนนี้เขาไม่มีเวลาให้เราเหมือนแต่ก่อน
ทำให้เรารู้สึกน้อยใจ แต่เราไม่อยากพูดกับเขาเพราะกลัวว่า เขาจะคิดมาก เราคิดว่าแค่ฝึกงานก็เหนื่อยพอแล้ว
แต่ในใจของเราก็รู้สึกไม่สบายใจและคิดมากในหลายๆเรื่อง เช่น
1.กลัวเขามีใจให้คนอื่นในช่วงระยะเวลาที่ไกลกันแบบนี้
2.เรากลัวว่าเราจะทนไม่ไหวที่ต้องไกลกันและมีเวลาให้กันน้อยลง จนเราขอเลิกเอง
3.เรากลัวทำตามสัญญาที่ให้กับเขาไว้ไม่ได้ว่า เราสามารถผ่านมันไปด้วยกันได้
4.เราเป็นคนฟุ้งซ่านชอบคิดนู่นนี่พอเขาหายไปนานหน่อย ก็กระวนกระวาย

จุดเปลี่ยนในความรักของเราคือ
1. มีเวลาให้กันน้อยลงกว่าเดิมมากๆ
2.ใน1วันคุยกันน้อยลงกว่าเดิมมากๆ
3.ในช่วงแรกที่คบกันเราเรียนกันทั้งคู่ ก็จะเหมือนความรักแบบเด็กวัยรุ่น แต่ในตอนนี้เขาได้ก้าวไปสู่การทำงาน
ทำให้เรารู้สึกว่า ความรักของเราต้องเปลี่ยนเป็นวัยทำงาน ที่ไม่งี่เง่า งอแง ต้องเข้าใจในตัวเขาให้มากๆแบบนี้อ่ะค่ะ

เราจึงมีคำถามดังนี้ค่ะ
- ความรักแบบคนวัยทำงานเป็นแบบไหน ?
- การดำเนินชีวิตคู่ในวัยทำงาน ที่ทำงานคนละบริษัทเป็นอย่างไร
- จะต้องปรับมุมมองยังไงให้ตัวเราเองรู้สึกสบายใจ