ขอเกริ่นก่อนว่าเราใช้ชีวิตมาโดยที่แม่ไม่ได้เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก แม่ทำงานต่างจังหวัด พึ่งจะมาได้อยุ่บ้านเดียวกะแม่ก็ตอนที่โตสัก17แล้ว แต่ไม่รุ้ทำไม เวลาแม่พุดอะไรมักจะสะเทือนใจเสมอเลย คำพูดแม่มีผลต่อน้ำตาเรามากในขณะที่ไม่เคยร้องไห้ให้แม้กระทั่งซีรีย์เรื่องไหน เราไม่อยากคิดอตัญญู เช่นการที่คิดว่าแม่ไม่รักเลยเแม่เคยบอกว่าเราเหมือนพ่อมาก ซึ่ง พ่อแม่เราหย่ากันตั้งแต่5ขวบเลย และการหย่าก้เป้นไปด้วยความหม่นเทาเกลียดกันเลยก็ว่าได้ แถมเราก้เกิดมาด้วยความไม่ตั้งใจค่ะ55555555555 เราก้-จุดนิดๆนะคะ จนมาวันที่เราทะเลาะกับแม่หนักมากจนเราต้องย้อนกลับมาคิดถึงคำพุดนั้นที่แม่เคยพุด มีใครเคยมีโมเม้นที่แม่พุดอะไรหรือทำอะไรจนคิดว่าแม่ไม่รักเรามั้ยคะ ปลอบเราหน่อยค่ะ เราไม่อยากคิดแบบนี้เลย

ปล.แท็กผิดขอโทษนะคะ