มีเพื่อนคนนึงล่ะ อ่ะเล่าเลยดีกว่า มันแบบเรายืนแจกใบงานอยู่ละเราก็คุยกับเพื่อนข้างๆโต๊ะๆ จู่ๆเพื่อนคนนั้น ตะโกนมาว่า 'เห้ย เมื่อไหร่จะแจกว่ะ ยืนชักช้าอยู่ได้ ไอ้เป..ต เ..็ดแม่ ชักช้า' (ขออภัยในความไม่สุภาพ)
แล้วเราก็ขว้างกระดาษนั้นใส่ข้างหน้าเขา ตอนนั้นเราทั้งโมโห ทั้งอารมณ์ไม่ดี และห้องนั้นมันเป็นห้องชายหกระแทก เราก็กลั้นน้ำตาไว้ แล้วก้มหน้า เพื่อนผู้ชายก็ถามว่าเป็นอะไร มาถึงจุดนี้น้ำตาไหลเลยอะ แล้วเราก็เดินออกจากห้อง ออกไปหาเพื่อนอีกคน
เพื่อนเรามาเล่าว่า ตอนที่เราเดินออกจากห้อง เพื่อนคนที่ตะโกนอ่ะ จะเดินตามมาหาเรา แล้วมันก็พูดว่า ไร้สาระทำตัวเหมือนเด็ก แล้วมันก็เดินตามเรามา เราเดินก้มหน้าร้องไห้มาถึงอีกอาคาร มันอยู่ข้างล่างแต่เราอยู่ข้างบน แล้วพอเพื่อน(เพื่อนที่เราเดินมาหา)เราถามว่าเป็นอะไร เราก็เล่าไป ทำไมต้องตะโกน เราอาจจะเป็นคนขี้แย อ่อนไหวง่าย ทำให้เราต้องเดินร้องไห้มาแบบนี้ เพื่อนก็บอกว่าจะร้องไห้ทำไม ยิ่งร้องไห้มันยิ่งได้ใจนะ แล้วเพื่อนเราก็ตะโกนไปข้างล่างว่า เป..ต แล้วตอนนั้นคือแบบเราก็ไม่อยากมีเรื่องกัน และเราก็นั่งนิ่งๆ อยู่ในอ้อมกอดของเพื่อน มันยิ่งทำให้เราร้องไห้หนักมาก แล้วเพื่อนที่อยู่ในห้องที่เราเดินออกมาเล่าว่า พวกที่เดินตามมา มันจะเดินมาง้อเรา แต่เพื่อนเรากลับด่ามันไปก่อน มันก็เลยเดินกลับไป แล้วมันก็พูดในห้องนั้น ร้องไห้เหมือนเด็กดูดนมแม่ แล้วก็หัวเราะกันโคตรสบายใจอะ แล้วมันก็เล่าให้รุ่นพี่ที่มันรู้จัก เล่าจนเรากลายเป็นคนสำอาย ขี้แย พอเราเดินกลับมาเอากระเป๋า เพื่อนๆมันก็พูดลอยๆ แต่เรารู้ว่าเขาตั้งใจให้เราได้ยินอยู่แล้ว แล้วรุ่นพี่อีกคนก็พูดว่า เอาเลยๆ เอามีดป่าว มันทำให้แบบเรายิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ มันเหมือนเราอ่อนแอมากจริงๆว่ะ เราต้องทำยังไงดี จนถึงตอนนี้เราคิดว่ามันคงเล่าให้คนอิ่นฟังทั้งโรงเรียนแล้วล่ะมั้ง  เราพยายามไม่แคร์ พยายามไม่คิดมาก เพื่อนผู้ชายเราก็ให้กำลังใจว่าอย่าไปสนใจ อย่าไปคิดมาก เป็นตัวของตัวเองเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ก็ให้มันผ่านไป นั่งนิ่งๆอดทนเถอะ ไม่ต้องไปโต้ตอบอะไร เท่านั้นแหละ น้ำตาแตกเลย พอเราเดินผ่านรึว่าเจอหน้ากัน มันก็จะพูดว่า บ้ารึป่าวลูกเขา เราพยายามจบแล้วแต่เขาไม่จบ เราไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อดี
เวลาเจอหน้าเราควรทำอย่างไร
เราควรทำอย่างไร เวลาได้ยินเสียงนั้นแล้วจะไม่ร้องไห้
ทำอย่างไรเมื่อมีคนถามเรื่องนั้นจะไม่น้ำตาไหลอีก
ทำอย่างไรถึงจะอดทน อดกลั้น