สวัสดีครับ ก่อนอื่นก็ขอเเนะนำตัวคร่าวๆก่อนล่ะกัน ปัจจุบันผมเป็นลูกจ้างประจำอยู่ในหน่วยงานราชการเเห่งหนึ่ง สืบเนื่องจากหัวข้อเลยครับ คือ ผมมีประเด็นกับอาจารย์ท่านหนึ่งซึ่งก่อนหน้านี้ประมาน 2 เดือนผมเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคใต้ คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนฝึกงานปี 4 ผมได้เข้าร่วมค่ายอาสาค่ายหนึงเป็นค่ายเก็บขยะที่ภูกระดึง ประเด็นคือผมขาดการฝึก 1 วัน เนื่องจากกลับมาไม่ทัน ก่อนหน้านี้ผมได้เขียนใบลาส่งอาจารย์นิเทศไปแล้วแต่แกไม่อนุญาต ผมจึงไม่ลาครับ แต่รับปากไปว่าจะมาให้ทัน โดยไม่ขาดการฝึก พอลาไม่ได้จึงต้องเสียค่าเครื่องบินใหม่เนื่องจากต้องไปขึ้นรถที่กรุงเทพ ทีแรกก้อคิดว่าจะไม่ไปล่ะครับ แต่รุ่นพี่คนที่ไปด้วยเขาถามมาว่า อยากไปมั้ย ผมก็บอกว่าอยากไป แกก็อาสาออกค่าเครื่องให้ใหม่ผมจึงตัดสินใจไป (เหตุผลที่ตัดสินใจไป คือค่ายนี้ให้จ่ายตังล่วงหน้าไปก่อนแล้วเกี่ยวกับค่าใช้จ่าย ซึ่งผมก็จ่ายไปหมดแล้วและอยากไปมาก ) จากนั้นเมื่อวันกลับสรุปว่าผมกลับมาไม่ทันเนื่องจากกำหนดการมันเลื่อน จึงทำให้ขาดไป 1 วัน ทีแรกก้อคาดว่าจะบอกอาจารย์ภายหลังว่าขาด แต่แกกลับทราบเรื่องก่อนเนื่องจากรุ่นพี่โพสภาพลงในเฟสตอนไปเที่ยววันนั้น วันที่กลับมาจากค่าย(เนื่องจากวันนั้นวันที่กลับจากค่ายมาถึงกรุงเทพได้ไฟท์บินตอนกลางคืน ทำให้ช่วงเช้าว่างจึงไปเที่ยวในกรุงเทพ) จึงทำให้แกโกรธมากทักแชทมาด่า ผมก็อธิบายไปทุกอย่างแต่แกก็ไม่ฟังอะไรครับ หลังจากนั้นแกก็มานิเทศการฝึกแกก็บอกกับผมว่า “เธอทำใจไว้เลยนะเธอ เธอต้องโดนลงโทษ” แต่แกก็ไม่ได้บอกอะไรนะว่าจะโดนลงโทษยังไง หลังจากเสร็จสิ้นการสัมมนาหลังออกฝึกประสบการณ์เสร็จตอนนั้นแกก็ไม่ได้บอกอะไรผมนะ   ในใจผมก็คิดว่าน่าจะรอดแล้วล่ะ เพราะคิดว่ามันไม่ได้เป็นความผิดร้ายแรงอะไร  แต่ผลไม่ได้เป็นอย่างนั้น หลังการสัมมนาได้ประมาน 2 อาทิตย์ ผมก็ได้ทำงานแล้วครับ หลังจากทำงานได้ 3 วัน โดนอาจารย์เรียกไปคุย สรุปว่า ผมต้องออกฝึกกงานใหม่ 1 เดือนเต็มคนเดียว ทั้งรุ่น ความรู้สึกตอนนั้นเป็นอะไรที่มากจริงๆ ไม่เคยเจอเหตุการณ์หนักขนาดนี้มาก่อนเลย มันเครียด มันสับสน ผมร้องให้ต่อหน้าแกเลย ขอร้องอ้อนวอนทุกอย่าง ไม่ฝึกได้ใหม่ได้มั้ย เพราะได้งานแล้ว และขาดแค่ครั้งเดียวเอง แต่แกก็ไม่ยอมด้วยเหตุผลที่ว่า เป็นความผิดทางคุณธรรม จริยธรรม ตอนนั้นผมเหมือนร่างกายเสียศูนย์ ไม่รู้จะทำยังไง โทรไปบอกทางบ้าน ทางบ้านตกใจและอธิบายทุกอย่างให้ฟังตามความจริงไม่พูดเข้าข้างตัวเองแต่อย่างใด ที่บ้านไม่ยอมจะขึ้นมาหาอธิการบดี ทำเรื่องฟ้องร้อง แต่ผมก็ห้ามไว้ ไม่อยากมีปัญหา โดยบอกที่บ้านไปว่า จะขอแก้ปัญหาด้วยตัวเองก่อน ผมจึงต่อรองไปว่า ขอฝึกแค่ 2 อาทิตย์ได้มั้ย เพราะที่ทำงานใหม่อยู่ในช่วงทดลองงานไม่อยากเสียประวัติ ผลออกมาว่าอาจารย์อนุมัติโล่งใจไปหน่อย ก็ฝึกไปสองอาทิตย์ (แต่ก็ฝึกไปด้วยคำถามมากมายเราผิดมากเหรอ ผิดขนาดนั้นแลยเหรอ ก่อนหน้านี้ไม่มีกฎอะไรเลยว่าขาดไปวันนึง ต้องฝึกใหม่ 1 เดือน ถ้ารู้มาก่อนผมจะไม่ขาดเลย)
    จากตอนนั้นมาตอนนี้ผมมองอาจารย์ท่านนั้น ทางลบจนเกลียดเลยครับ  ผมทราบดีครีบว่าเป็นความคิดที่ไม่ดี ดูเหมือนคนอคกตัญญู ..แต่ตอนนี้ผมมองบวกกับอาจารย์ท่านนี้ไม่ได้จริง คือ ก่อนหน้าผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับแกมาก่อนนะครับ ผมเคารพแกเหมือนพ่อแม่ท่านนึง ก่อนอื่นผมต้องบอกก่อนเลยว่า ผมเป็นคนตั้งใจเรียนมาก เรียนได้เกรด 3 กว่า ไม่เคยขาดเรียนแม้แต่ครั้งเดียว มีพฤติกรรมดีมาตลอด เป็นหัวหน้าห้อง มีกิจกรรมอะไรก็ทำหมด เป็นตัวแทนห้องไปทำกิจกรรมต่างๆ ล่าสุดมีอาจารย์อีกท่านซึ่งเป็นอาจารย์ที่ผมเคารพรักเช่นกัน เอาเรื่องผมไปพูดในที่ประชุมว่า แม่ไปโวยวายที่ผมฝึกงานว่าเกิดอะไรขึ้น ว่าทำไมลูกท่านถึงต้องฝึกงานใหม่ ความจริง คือ ท่านไม่ได้โวยวายอะไรเลยครับ แค่โทรไปถามพี่เลี่ยงในหน่วยงานเฉยๆว่าเรื่องเป็นยังเป็นยังไง ไม่ได้ไปที่ฝึกงานแต่อย่างใด ที่ผมทราบเรื่องได้ก็คือ มีเพื่อนมาบอกครับ ว่าให้ติดต่ออาจารย์ไปแกมีเรื่องจะคุย เนื่องจากแกติดต่อผมไม่ได้ ผมบล็อคเฟส บล็อกเบอร์แกหมดเลยครับ ทีแรกก็ว่าจะไม่ติดต่อไปล่ะครับ คือ ไม่อย่างยุ่งแล้ว ตอนนี้ผมได้ใบจบเรียบร้อยหมดแล้วครับ แต่ก็ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่กลัวมีปัญหากับการรับปริญญาอีก ก็โทรไปฟังแกด่า แกก็พูดเชิงอธิบายแต่ผมไม่สนใจอะไรแล้วครับ ฟังแกเสร็จผมก็ตัดสายไปเลย
           เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมาทำให้อาจารย์ในสาขาที่เป็นอาจารย์ท่านอื่นก็มองผมด้านลบหมดเลย  ผมไม่รู้ว่าแกไปพูดอะไรบ้าง ผมเป็นเด็ก ทำอะไรก็ดูผิดหมดล่ะครับในสายตาผู้ใหญ่ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้วครับ ถ้าเจอแกผมก็ไหว้ตามปกตินะครับ แต่ก็ไม่อยากพูดอะไรด้วยอีก ล่าสุดสดๆ ร้อนๆเลยครับแกเอาเรื่องผมไปคุยให้รุ่นน้องฟัง แต่ก็ไม่ทราบรายละเอียดว่าคุยในลักษณะใหน
           สิ่งที่ผมอยากถาม ถ้ามองในสายตาผู้ใหญ่ คือ ผมผิดมากเหรอครับ กับเหตุการณ์ครั้งนี้ สิ่งดีดีที่เคยทำมา มันถูกลบไปหมดเลยเหรอ กับความผิดพลาดครั้งนี้แค่ครังเดียว มันถูกต้องล่ะเหรอ กับการถูกตราหน้า ว่าเป็นคนเนรคุณ เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตตั้งแต่เคยเจอมา

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ
เเค่อยากระบายเฉย ช่วยเเสดงความคิดเห็นหน่อยได้นะครับ

ปล.เล่าจากเรื่องจริงทุกอย่างไม่ได้เสริมเพื่อเข้าข้างตัวเอง
....ขอโทษที่ใช้คำไม่สุภาพไปบางคำ เพื่ออรรถรสต่อการอ่าน 55555