ใครเคยเป็นแบบนี้บ้างคะ?

เล่าเลยละกันนะคะ คือตอนนี้เรากับแฟนห่างกันมาก ห่างกันที่ว่านี่ไม่ใช่แค่ระยะทางนะคะ แต่เราทำตัวห่างเหินกันมาก ซึ่งมันเกิดขึ้นเพราะเราสองคนทะเลาะกันแล้วมันก็เกิดขึ้นบ่อยมากๆ เรียกได้ว่าซ้ำซากเลยก็ได้ กับเรื่องเดิมๆ ต่างคนต่างไม่ยอมรับผิด แล้วก็ค่อยๆห่างกันไป ทุกครั้งที่กลับมาคุยกันเรื่องนี้ก็จะมีปัญหากันอีก หนักขึ้นๆเรื่อยๆทุกครั้ง จนตอนนี้เราคิดว่าเราอยู่ได้แล้วแม้ไม่มีเค้า แต่ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ต้องการเค้านะ เรารู้สึกว่าเราเสียใจน้อยลง คิดน้อยลง ใส่ใจน้อยลง แล้วเราก็แทบไม่รู้สึกอะไรเลยกับการที่เค้าหายไป เพราะเราเคยเสียใจมากจนไม่เป็นอันเรียน ไม่เป็นอันทำงาน เราเลยเลือกที่จะปล่อยวางทุกอย่างให้มันเป็นไป สุดแล้วแต่อะไรจะเกิด แล้วเราก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าถามว่ายังรักมั้ย เราก็ยังตอบได้เลยว่าเรารัก ห่วงและหวงเค้ามากเหมือนเคย คิดถึงมั้ยก็คิดถึงน้อยลง เพราะเราต้องทำงานด้วยเรียนด้วย เวลาว่างส่วนมากก็จะนอนไม่ก็เล่นเกมส์ มีครั้งนึงที่เค้าให้เราเลือกว่าจะเอายังไง เรากลับบอกเลิกเค้าไม่ได้ เราพูดไม่ออก ทั้งๆที่ทุกครั้งที่โมโหเราชอบที่จะบอกเลิกเค้าตลอด (แต่ตอนนี้ไม่คิดจะพูดแล้วถึงจะโมโหก็ตาม) เรารู้สึกว่าเราเลิกกับเค้าไม่ได้ แต่ก็อยู่ได้ถึงแม้ว่าไม่ได้คุยกันเลย เป็นอารมณ์ประมาณว่าไม่อยู่ก็ได้แต่ก็ยังอยากให้อยู่ ยังอยากที่จะเจอหน้าเค้า ยังอยากที่จะอยู่กับเค้า ยังอยากที่จะคบกับเค้าต่อ แต่ทำไมเราเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยเวลาที่เค้าหายไป