วันนี้รู้สึกว่าชีวิต "ไม่เคยไม่รับความรักจากใครเลย"
มันเหนื่อยมาก แบบที่ค่อยตั้งใจ ทำอะไรให้คนอื่น แต่กลับไม่เคยเคยเห็นค่าอะไรเลย ไม่มีคำชม ไม่มีของขวัญ ไม่มีอะไรเลย
เหมือนมันฝังใจอยู่ลึกๆ ตั้งแต่เด็กแล้วว่า...
ทำไมพ่อกับแม่เรา ไม่เคยกอดเรา ไม่เคยหอมแก้มเรา หรือแสดงความรักให้เราเลย
มีแต่บอกถ้าเรียนได้ที่ 1 หรือคะแนนดี จะเอานู้นนี้ให้
พอทำได้จริงๆ ก็ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง
แต่ที่ไม่เคยได้เลย คือ คำว่า "ลูกเก่งจัง"
บางทีก็ไม่อยากได้ของขวัญเงินทองอะไร
อยากได้กำลังใจ อยากได้สัมผัสความรักมากกว่า
ซึ่งไม่เคยได้
ตอน ม.ต้น ยังจำได้ วันนั้น เราชนเสาคอนกรีต ฟันเราหุบเข้าข้างใน บวกกับดัดฟันด้วย
เราโทรหาพ่อไม่รู้กี่ครั้ง พ่อบอกรอก่อน เล่นหุ้นอยู่ ไม่ว่าง
ทั้งที่ อยู่ไกลจากโรงเรียนไม่เกิน 10 นาที
พอสุดท้ายเค้าก็ไม่ได้รับเรา
แต่ให้พนักงานที่อยู่ที่พ่อเล่นหุ้นมารับเรา เพื่อไปหาหมอ
วันนั้นเสียใจมาก...
รู้สึกว่า...ทำไมพ่อไม่เคยห่วงเราเลยนะ ห่วงแต่กับหุ้นกับเงินกับทอง
ทั้งๆที่เอาจริงๆแล้ว เราก็รู้ มันจะทำให้ครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่พ่อคงลืมไปว่ามันไม่ทำให้ คนๆหนึ่งในครอบครัวมีความสุขเลยสักครั้ง
ทุกครั้งหลังเลิกเรียนก็จะมารับสายเป็นประจำ
ทิ้งให้อยู่ที่โรงเรียนคนเดียว จนเป็นคนสุดท้ายบ่อยๆ
มันเหมือน priority มันไม่ได้อยู่ที่เราเลย
เราเคยเป็นเด็กเกเรมาก่อน แต่ไม่ถึงขั้นมาก
พอช่วงหลังๆ เหมือนเราอยากได้รับความสนใจจากที่บ้าน
ทำทุกแบบ เกเร ให้สนใจ เรียนดี ให้สนใจ
แต่ก็เหมือนเดิม
จนมาตอนนี้เราโตมาเป็น ผู้ใหญ่ ระดับหนึ่ง
แต่ก็ยังต้องทำตามที่ พ่อสั่ง ทำงานบริษัทพ่อตัวเอง
อย่าคิดนะ! ว่ามันจะสบาย อย่างที่ทุกคนเข้าใจ
ทั้งด่า ทั้งจี้คนงานให้ทำงาน บางทีก็กวาดพื้น ขับรถโฟค์ลิฟท์ พร้อมตามบัญชี ตามรถ
รวมๆแล้วก็เยอะทั้งงาน และความรับผิดชอบ
ทุกครั้งที่ทำงานก็ต้องทะเลาะกับพ่อตลอด
แบบจูนไม่เคยติด เปลี่ยนงานตลอด
พอให้รับผิดชอบเรื่องนี้ ตัวเองก็เปลี่ยนงาน ไม่บอกเสียเอง
จน
ท้อ ทำดีเท่าไร ก็โดนลูกค้าด่า โดนพ่อด่า โดนเจ้าของรถด่า
บางทีมันก็เหนื่อย...
อยู่แบบนี้ไป ยังสงสารชีวิตตัวเองเลย
แบบวันๆก็ออกไปไหนก็ไม่ได้
เจอแต่คนงาน
บริษัทก็อยู่ต่างจังหวัด
จะไปเดินเล่นไหน ก็โลตัส
เพื่อนที่เคยสนิทก็หายไปทีละคน
พี่สาวก็แต่งออกไปทีละคน
จนเหลือเราคนเดียว
รู้สึกอยากออกจากบ้านมาก
ถ้ามาให้ใช้ชีวิตที่ไม่มีความสุขแบบนี้
รู้สึกชีวิตไร้ค่ามากเลย
แม้ว่าก็รู้ว่าตัวเองก็เก่งระดับหนึ่ง ทุ่มเทกับงานมากๆ แต่ชีวิตไม่มีความสุขเลย
มีใครมีทางออกให้เราไหม
เรารู้สึกเหนื่อย ท้อมากเลย
บางทียังคิดเลย ว่า จะมีชีวิตอยู่ไปทำไม ถ้าไม่มีความสุข
ปมด้อยในชีวิต: ความรักจากพ่อที่ซื้อด้วยเงิน
มันเหนื่อยมาก แบบที่ค่อยตั้งใจ ทำอะไรให้คนอื่น แต่กลับไม่เคยเคยเห็นค่าอะไรเลย ไม่มีคำชม ไม่มีของขวัญ ไม่มีอะไรเลย
เหมือนมันฝังใจอยู่ลึกๆ ตั้งแต่เด็กแล้วว่า...
ทำไมพ่อกับแม่เรา ไม่เคยกอดเรา ไม่เคยหอมแก้มเรา หรือแสดงความรักให้เราเลย
มีแต่บอกถ้าเรียนได้ที่ 1 หรือคะแนนดี จะเอานู้นนี้ให้
พอทำได้จริงๆ ก็ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง
แต่ที่ไม่เคยได้เลย คือ คำว่า "ลูกเก่งจัง"
บางทีก็ไม่อยากได้ของขวัญเงินทองอะไร
อยากได้กำลังใจ อยากได้สัมผัสความรักมากกว่า
ซึ่งไม่เคยได้
ตอน ม.ต้น ยังจำได้ วันนั้น เราชนเสาคอนกรีต ฟันเราหุบเข้าข้างใน บวกกับดัดฟันด้วย
เราโทรหาพ่อไม่รู้กี่ครั้ง พ่อบอกรอก่อน เล่นหุ้นอยู่ ไม่ว่าง
ทั้งที่ อยู่ไกลจากโรงเรียนไม่เกิน 10 นาที
พอสุดท้ายเค้าก็ไม่ได้รับเรา
แต่ให้พนักงานที่อยู่ที่พ่อเล่นหุ้นมารับเรา เพื่อไปหาหมอ
วันนั้นเสียใจมาก...
รู้สึกว่า...ทำไมพ่อไม่เคยห่วงเราเลยนะ ห่วงแต่กับหุ้นกับเงินกับทอง
ทั้งๆที่เอาจริงๆแล้ว เราก็รู้ มันจะทำให้ครอบครัวมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่พ่อคงลืมไปว่ามันไม่ทำให้ คนๆหนึ่งในครอบครัวมีความสุขเลยสักครั้ง
ทุกครั้งหลังเลิกเรียนก็จะมารับสายเป็นประจำ
ทิ้งให้อยู่ที่โรงเรียนคนเดียว จนเป็นคนสุดท้ายบ่อยๆ
มันเหมือน priority มันไม่ได้อยู่ที่เราเลย
เราเคยเป็นเด็กเกเรมาก่อน แต่ไม่ถึงขั้นมาก
พอช่วงหลังๆ เหมือนเราอยากได้รับความสนใจจากที่บ้าน
ทำทุกแบบ เกเร ให้สนใจ เรียนดี ให้สนใจ
แต่ก็เหมือนเดิม
จนมาตอนนี้เราโตมาเป็น ผู้ใหญ่ ระดับหนึ่ง
แต่ก็ยังต้องทำตามที่ พ่อสั่ง ทำงานบริษัทพ่อตัวเอง
อย่าคิดนะ! ว่ามันจะสบาย อย่างที่ทุกคนเข้าใจ
ทั้งด่า ทั้งจี้คนงานให้ทำงาน บางทีก็กวาดพื้น ขับรถโฟค์ลิฟท์ พร้อมตามบัญชี ตามรถ
รวมๆแล้วก็เยอะทั้งงาน และความรับผิดชอบ
ทุกครั้งที่ทำงานก็ต้องทะเลาะกับพ่อตลอด
แบบจูนไม่เคยติด เปลี่ยนงานตลอด
พอให้รับผิดชอบเรื่องนี้ ตัวเองก็เปลี่ยนงาน ไม่บอกเสียเอง
จน
บางทีมันก็เหนื่อย...
อยู่แบบนี้ไป ยังสงสารชีวิตตัวเองเลย
แบบวันๆก็ออกไปไหนก็ไม่ได้
เจอแต่คนงาน
บริษัทก็อยู่ต่างจังหวัด
จะไปเดินเล่นไหน ก็โลตัส
เพื่อนที่เคยสนิทก็หายไปทีละคน
พี่สาวก็แต่งออกไปทีละคน
จนเหลือเราคนเดียว
รู้สึกอยากออกจากบ้านมาก
ถ้ามาให้ใช้ชีวิตที่ไม่มีความสุขแบบนี้
รู้สึกชีวิตไร้ค่ามากเลย
แม้ว่าก็รู้ว่าตัวเองก็เก่งระดับหนึ่ง ทุ่มเทกับงานมากๆ แต่ชีวิตไม่มีความสุขเลย
มีใครมีทางออกให้เราไหม
เรารู้สึกเหนื่อย ท้อมากเลย
บางทียังคิดเลย ว่า จะมีชีวิตอยู่ไปทำไม ถ้าไม่มีความสุข