ผมคบกับแฟนมาสองปีกว่าแล้วครับ แรกๆอะๆรก็ดีไปหมดทุกอย่าง งานบ้าน ไม่มีขาดตกบกพร่อง พอเธอเริ่มเปลี่ยนงานเธอก็เริ่มเปลี่ยนไปครับ หลังเลิกงานกลับมาบ้านเธอจะหงุดหงิดใส่ผมทุกวัน หงุดหงิดโดยผมแค่ถามว่า "หิวมั๊ย?" เธอจะเหวี่ยงใส่ผมทันทีเลยว่า "อย่าเซ้าซี้ได้มั๊ย" ทั้งๆที่ผมถามไปแค่ครั้งเดียว  หรือจะเงียบกับคำถามทุกคำถามที่ผมถาม กับคำตอบสั้นๆ เอ่อ อืม อ่อ หน้าบูดบึ้งตลอดเวลา เวลาผ่านไปประมาณ 3 เดือนครับ (ตั้งแต่เปลี่ยนงานใหม่)ที่เธอเป็นแบบนี้ ผมทนไม่ไหวผมคุยกับเธอแบบเปิดใจครับ ถึงได้เข้าใจว่าเธอเครียดเรื่องงาน ผมก็เข้าใจครับและบอกความรู้สึกของผมไปและคุยกันว่าตกลงจะปรับเข้าหากันใหม่ ผ่านไป 1 เดือนผมเห็นความพยายามของเธอนะครับ เธอพยายามมากที่จะไม่หงุดหงิดใส่ผมโดยที่ผมเองไม่รู้สาเหตุหรือไม่ได้ทำให้เธอโกรธ แต่แล้วเข้าเดือนที่ 3 เธอก็เหมือนเดิมครับ มันเป็นจังหวะที่ผมเจอคนอื่น จากนั้นผมเองก็คุยกับอีกคนมาโดยตลอดเป็นเวลาปีครึ่งละครับ ผมมีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับอีกคน ผมสามารถคุยกับอีกคนได้ทุกเรื่อง เรื่องงาน เรื่องครอบครัว แต่กลับกันผมไม่สามารถคุยเรื่องงานใหเเธอฟังได้เลย ผมรู้ครับว่าใหม่ๆอะไรมันก็ดี แฟนผมก็รู้ว่าผมแอบมีคนอื่น ผมปล่อยเรื่องให้เรื้อรังมานานครับและตัดสินใจที่จะอยู่กับแฟนผม 2 ครั้ง ทุกครั้งผมจะคิดถึงครั้งแรกที่เราอยู่ด้วยกัน ช่วงเวลาที่ผมทุกข์ ป่วย ท้อ ผมหันไปทางไหนผมก็จะเห็นเธออยู่เสมอ ผมถึงเลือกที่จะอยู่กับเธอ ขแให้เธออยู่กับผมและให้สัญญากับเขาว่าจะเลิกกับอีกคน แต่แล้วผมก็ทำไม่เคยได้เลย จนครั้งนี้ที่ผมตัดสินใจครั้งที่ 3 แล้ว ผมเลือกที่จะมาอยู่กับอีกคนครับ เพราะผมอยู่กับคนๆนี้แล้วร็สึกสบายใจมากกว่า แต่แล้วก็เป็นเหมือนเคยครับ ผมคิดถึงวันเก่าๆของเรา ตอนนี้ผมตอบตัวเองได้แค่ว่าผมรักเธอมากว่าอีกคนหนึ่ง แต่ผมอยู่กับเธอไม่มีความสุข ผมอยู่กับอีกคนผมยิ้มได้ ผมเลยไม่รู้ครับ ไม่รู้ใจตัวเองว่า ผมควรจะเลือกทางได้ดีระหว่าง รักแต่ไม่มีความสุข กับ รักน้อยกว่าแต่ยิ้มได้เสมอ
ปล.ผมรู้ครับว่าเห็นแก่ตัวมาก ผมรู้ว่าผมแย่