"รู้สึกเหมือนเป็นพี่ชายมากกว่า" "หนูอยากชอบพี่จริงๆนะ" "หนูขอโทษ"

หัวเรื่องนี่เป็นคำตอบของผู้หญิงคนนึงที่ผมคุยด้วย แล้วถามอยากถามคนๆอื่นเกี่ยวกับ ความรู้สึกนี้
เรื่องทั้งหมดมันจบลงเมื่อคืนนี้ครับ
แต่ขอเล่าเรื่องก่อนคร่าวๆนะครับ มันอาจจะดูไร้สาระ 555 แต่อ่านหน่อยก็ดี จะได้เข้าใจความรู้สึกผมมากขึ้น

(คำถามลัดไปดูด้านล่างเลยก็ได้)

  มันเป็นช่วงปิดเทอมนี่แหละ ที่ผ่านมาเมื่อกี้ ผมพึ่งจบม.6 น้องเค้าจะขึ้นม.6 แล้วเป็นคนที่ทำให้ผมตัดสินใจจะหนีเที่ยวขึ้นเหนือไปหา 55555
เค้าเป็นผู้หญิงที่เจอในเน็ตครับ แชทกันไปมาวันสองวันครับ รู้สึกมีแรงดึงดูด เราเลยเลือกที่จะคุยโทรศัพท์กัน ราบรื่นมากครับ(จนผมถามตัวเองว่ามันเร็วไปไหม เริ่มรู้สึกกลัวตั้งแต่อาทิตย์แรก ผมอ่อนหัดกับเรื่องพวกนี้ครับ 555)
น้องเค้าเป็นคนที่ไม่เหมือนใครจริงๆครับ มีความพิเศษมากคนนี้ การพูดคุย ความรู้ "การตัดสินใจ"(ชอบน้องเค้าตรงนี้มากๆ) ผมบอกตัวเอง คนแบบนี้หายาก ผมได้เลือกละ
คุยกันทุกคืน แทบทุกเรื่องจนเหมือนรู้นิสัยกัน แทบจะตัวติดกัน(แน่นอนติดไม่ได้ ความสันธ์ทางไกล 55) แต่ความรู้สึกในสองเดือนที่คุยกันนั้น มันมากจนเหมือนกับว่าเป็นแฟนกันแล้ว น้องเค้าหลุดปากบอกรักผมบ้าง บ่นๆว่าผมเป็นแฟนงู้นงี้บ้าง ผมทำถ้าไม่ได้ยิน ถามซ้ำ เค้าก็ตอบไม่มีอะไร ผมรู้สึกในใจว่าช่วงนั้นผมอาจจะสำเร็จเรื่องความสัมพันธ์แล้ว เว้นแต่จะมีใครเข้ามาในชีวิตเค้าแบบตัวต่อตัวซะก่อน
จนวันนึงเล่นถามคำถามสุ่มๆกัน มีคำถามนึงที่เค้าตอบว่า ไม่อยากมีแฟน อยากเป็นอิสระ อะไรแบบนั้นครับ (คำถามผุดขึ้นมาในหัวผมหลายคำถามมาก) แต่ผมก็ อ่อ เออ ออ ไป แต่หลังจากเราก็ยังดีๆแบบเดิมอยู่ครับ ดูสบายๆชิวๆไป
  ถึงเวลาน้องเค้าจะเปิดเทอม เค้าเตือนผมเรื่องเรียน ผมข้าใจครับ ผมก็มีเรื่องต้องทำเหมือนกัน น้องเค้าเซ้าซี้ให้ผมอย่ายึดติดกับน้องเค้ามาก ผมฟังคำน้องเค้านะ แต่ไม่ค่อยทำตาม เก็บไว้ให้รู้เฉยๆ น้องเค้าบอกเวลาเปลี่ยน ความคิดเปลี่ยน แต่เรื่องแบบนั้นสำหรับผมต่อน้องเค้าแล้ว มันเกิดขึ้นยากมาก น้องเค้าเลยบอกให้ลองดูปีนึงจะเป็นยังไงกัน.. ครับ5555
    เดือนนึงผ่านไปเราคุยกันน้อยมาก แต่ดูไม่มีปัญหา จนมาถึงเดือนที่สอง(เมื่อวานนี้)
                                       น้องเค้าทักผมมาถามว่า "เป็นพี่น้องกันจะดีไหม" ผมนึกเลยว่าแล้วครับ555                                      
                 ผมเลยบอกให้ใจเย็นๆก่อน ผมอยากรู้เรื่องทั้งหมด ความรู้สึกที่มี เลยบอกให้เราเคลียงานของตัวเองที่มีก่อน แล้วค่อยโทรมาคุยกันเรื่องนี้
ตอนคุยผมก็ถามแหละว่าทำไมรู้สึกแบบนั้น รู้สึกตอนไหน แล้วคำตอบมันก็เป็นอย่างทีเคยคิดไว้ มันเป็นช่วงที่เราคุยกันน้อยๆ สั้นๆ (เดือนที่แล้ว) (ผมเคยคิดไว้ว่าเรื่องนี้มันอาจจะเกิดขึ้นตอนเวลาเปิดเทอม วันนึงมันจะเกิดขึ้น เพราะการคุยกันน้อยลง)
                 ผมเลยอธิบายว่า เนี่ยคิดอยู่แล้วว่ามันจะเกิด แล้วหวังว่าน้องเค้าจะฉุกคิดครับ แต่ไม่เลย
                                         น้องเค้าบอก "คิดมานานแล้ว ตัดสินใจแล้ว แล้วเคารพการตัดสินใจของเค้าเองด้วย" (นี่แหละครับ สาวยูนีคของผม 555)
วันนี้เราคุยกันนานครับวันนี้(เป็นชั่วโมง จากที่เคยสองประโยค) แล้วผมพูดไปขำไปบ้าง กลัวน้องเค้าจะอึดอัด กลัวจะทำให้เค้าสงสาร
                  ผมเลยถาม "แล้วเมื่อก่อนตอนที่เราคุยกันตอนปิดเทอมล่ะ? มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบหรอ?"
                                          น้องเค้าบอก "ไม่ รู้สึกแบบนั้นจริงๆทุกอย่าง" ตอนนี้มีคำถามเต็มหัวผมไปหมด จนผมนึกคำพูดอะไรไม่ออก
                  ผมถามให้มั่นใจ "รู้สึกจริงๆ?" น้องเค้ายังยืนยันว่า มันมีความรักจริงๆอยู่ในนั้นครับ
ผมนึกอะไรไม่ออกแล้ว ผมพูดน้อยลง คิดว่าดึงคนนี้ไว้ไม่อยู่แล้วล่ะ
                                          น้องเค้าขอโทษผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกว่าผมไม่น่ามาเจอเรื่องแบบนี้เลย
ผมเข้าใจความรู้สึกน้องเค้านะ 55 แต่การที่ผมโดนขอโทษไม่หยุดมันทำให้ผมเสียน้ำตาว่ะ ไม่ได้ร้องให้นะ แต่ไหลพรากเลยสัสดอก wtf
                   ผมถามเค้า "พี่ห้ามการตัดสินใจได้จริงๆหรอ?" น้องเค้าบอก "ได้" (ผมคิดว่าไม่ 555)
                                      น้องเค้ายื่นสองตัวเลือก -คุยกันแบบพี่น้อง น้องเค้าบอก "ทำได้ เพราะรู้สึกแบบนั้นจริง" ผมจุกไปอีกดอก 5555
                                                                     -เลิกคุย เลิกติดต่อกัน (เป็นสิ่งที่ดูเหมือนเราคิดว่าดีที่สุด)
                                   ผมลองเสี่ยงยื่นข้อที่สาม "คุยกันแบบเพื่อนแทน น่าจะคุยสนุกกว่านะ" (ผมเดินหมากผิด)
                                       น้องเค้าตอบ "เป็นเพื่อนมันยังสามารถเลื่อนความสัมพันธ์ได้ แต่กับพี่อะไม่ได้" ผมโดนไปอีกดอก(สนุกเลย 555)
โอเค ผมเข้าใจแล้ว ผมรับไม่ค่อยไหวหรอก แต่ยิ้มหัวเราะไว้ ให้น้องเค้ารู้ว่า พี่มันโอเคนะ แล้วอาจจะเลิกขอโทษผม
                    ผมเลยบอก "เลิกคุยก็ได้" น้องเค้าบอก "ลองดูเนาะ"... ครับ 5555
เราคุยกันเรื่องอื่นต่อ ผมบอกน้องเค้าให้วางสาย goodbye เค้าหลายครั้ง นองเค้าขอโทษไม่หยุด แล้วบอกผมว่า
ครับ......
ดอกนี้ผมเอาไม่อยู่ครับ ไหลอีกแล้ว คราวนี้มีขี้มูกด้วย 555555 แล้วเหมือนเค้าได้ยินผมสูดขี้มูกครับ 555 เค้าเกือบร้องไปกับผม
ผมเลยห้ามไว้ ทำเสียงแข็ง ใจเย็น บอกว่าไม่เป็นไร พี่แมนมากนะ 555  
เราคุยกันอีกนาน(สิบนาทีน่าจะได้ รู้สึกว่ามันนานมาก) คุยไปทั่วครับ โดยที่ผมนึกคำถามของวันนี้ไม่ออก น้องเค้าบอกว่าตัวเองไม่มีใครเอาบ้าง ผมปฏิเสธน้องเค้าครับ จนสุดท้ายก็ถึงเวลาต้องแยกกันอย่างจริงจัง น้องเค้าขอบคุณผมที่ทำให้รู้ว่ายังมีคนแบบนี้อยู่ ผมขอบคุณน้องเค้าเรื่องเดียวกัน น้องปิดท้ายด้วยหัวเรื่องนี้ กับคำว่าโชคดีต่อกัน แล้วบล็อคผมอย่างรวดเร็ว 555 ผมถามอะไรอีกไม่ได้ละ เร็วดีมาก ผมว่าผมทำใจได้ แต่ผมนอนไม่หลับ ยิ่งต้องตื่นตี 3 ไปทำงาน 5555 สุดท้ายหลับเพราะความเหนื่อย ถึงเวลาทำงานไปจนถึงที่ แต่ลืมอุปกรณ์ ผมกลับมาแบบ มึน นั่งตัวแข็งตลอดทางไปกลับ ตั้งคำถามในหัว มันเป็นไปได้จริงหรอ? มาถึงตอนนี้ผมตัดสินใจมาถาม(+ระบาย)ครับ

มา มา มา! คำถามๆ!

1. มันเป็นไปได้จริงๆหรอที่ว่ารักมาก่อนแล้วเรียกเราว่าแฟนแล้ว แต่พอเวลาผ่านไปความรู้สึกเปลี่ยนว่าเราเป็นเหมือนพี่ชาย มีใครเคยเป็นมั้ยครับ ผมอยากเข้าใจความรู้สึกแบบนั้น
2. คำว่า "หนูอยากชอบพี่จริงๆนะ" คำนี้ผมก็งงๆอยู่ มันเป็นยังไง ชอบเรามาก แต่ชอบไม่ได้ มันเป็นเหม่งๆนะ คาใจ ใครเคยพูดคำนี้บ้างครับ

ช่วยเบิกตาผมหน่อย อยากรู้หลายๆมุม 555 คนที่เราคุยด้วยมันไปทำอีท่าไหนให้เราได้พูดคำนี้ครับ