สวัสดีค่ะ เข้าเรื่องเลยนะคะ
เราเป็นลูกสาวคนเดียวค่ะ เราเรียนจบแล้วเพิ่งทำงานมาได้สักพัก
ตอนนี้เราพักอยู่กับพ่อที่ห้องพักพนักงานของพ่อ
ห้องน้ำรวมค่ะ สกปรก วันอาทิตย์จะมีคนตั้งวงกินเหล้าบ้าง เล่นไพ่บ้าง
เราอาศัยเลิกงานดึกและวันอาทิตย์ก็ออกไปข้างนอกหนีความรำคาญ
ตอนเราอาบน้ำเสร็จจะแต่งตัวก็ต้องให้พ่อออกไปอยู่นอกห้องก่อนแบบนี้อ่ะค่ะ
ก่อนหน้านี้ตอนเราเรียนเราอยู่หอพักค่ะ เพิ่งกลับมาอยู่กับพ่อตอนฝึกงาน
พ่อเคยบอกว่าถ้าเราเรียนจบกลับมาอยู่เขาจะหาห้องเช่าใหม่
จนถึงตอนนี้ที่เราทนอยู่ครบ 1 ปีแล้วค่ะ
แต่พ่อก็ยังไม่ได้ห้องเช่าใหม่ที่เขาถูกใจสักที มีข้อกำหนดทั้งในเรื่องที่จอดรถ และราคาเช่า
พ่อบอกว่าอยู่ห้องพักบริษัททั้งราคาถูก และมีที่จอดรถ ใกล้ทั้งที่ทำงานพ่อและที่ทำงานเรา
วันนี้เราเพิ่งคุยกับพ่อตอนเช้าที่พ่อมาส่งเราทำงานค่ะ
เราขอออกไปอยู่หอคนเดียว เรารับผิดชอบเองได้แล้ว
เราดูมาสักพักแล้วคิดว่าค่อนข้างปลอดภัยและเป็นส่วนตัว เราจ่ายค่าเช่าเองได้ไม่เดือดร้อนใครเลย
พอบอกไปแล้วสีหน้าพ่อดูเสียใจอย่างเห็นได้ชัดเลยค่ะ พ่อพูดแต่ว่าตามใจ
"คนสองคนแยกกันอยู่คิดเอาเองแล้วกัน ตามใจนะ
เราอยู่มาได้ตั้งนาน คนอื่นเขายังอยู่ได้เลย"
ตอนนี้เราคิดมากค่ะ เรารักพ่อนะ แต่เราก็รักตัวเอง
เราต้องการความเป็นส่วนตัว เราทนมาให้ปีนึงแล้วถ้าเราไม่ออกมาเราก็ต้องทนตลอดไป
แต่ถ้าพ่อออกมาหาที่อยู่ใหม่เราก็อยากกลับไปอยู่กับพ่อเหมือนเดิมนะคะ
/ อีกสาเหตุนึงที่เราอยากออกมาอยู่คนเดียว คือ เรากลับมาอยู่กับพ่อแล้วเราไม่เป็นตัวเองเลยค่ะ
ไม่มีอิสระเลย เหมือนเรากลับมาเป็นเด็กให้พ่อดูแลเหมือนเดิม ทั้งๆที่เราทำอะไรได้มากกว่านี้ ช่วยเหลือดูแลตัวเองได้ดี
มันทำให้เรารู้สึกเหมือนเราไม่โตสักที ยอมรับว่าอึดอัดในส่วนนี้ด้วยค่ะ

ที่เราอยากขอคำแนะนำก็คือ เราไม่อยากให้พ่อน้อยใจค่ะ อยากแยกออกมาอย่างสันติ สบายใจ
รบกวนขอคำแนะนำคุณพ่อคุณแม่ที่เข้ามาอ่าน หรือพี่ๆที่มีคำแนะนำดีๆ ช่วยหน่อยนะคะ