ตอนที่ 1 ครับ
https://pantip.com/topic/36712205
ขอเล่าต่อนะคับ
28 กรกฎาคม ก็มาถึง. เตรียมใจไว้บ้างละ เพราะไม่รู้จะเจออะไรบ้าง .... มีปรึกษารุ่นน้องไว้เหมือนกันว่าควรวางตัวยังไงดี ควรเล่นละครเบอร์ไหน (จริงๆคือไม่อยากไป เลยคิดว่าทำตัวแบบไหนถึงจะเหมาะที่สุด555)
มี3ประเด็นคือ
1.ผมซื้อเคสโทรศัพท์ให้ลุง แต่ลุงบอกว่าสิ้นเปลือง ของเก่าก็ยังใช้ได้ .....แต่ผมว่าไม่น่าจะใช้สิ้นเปลือง เพราะซื้อของให้ตั้งอย่างหลาย และหลายครั้งแล้ว แต่ลุงไม่เคยพูดเชิงปฏิเสธแบบนี้ ผมเห็นเคสมันเก่าและใช้มานานแล้วเลยซื้อ แต่ผมคิดว่าลุงน่าจะใช้เคสที่คนอื่นซื้อให้มากกว่าเลยไม่อยากเปลี่ยน.
* ผมเลยมีความคิดว่ามีคนในกลุ่มที่มาเที่ยวด้วยกันนี้แหละซื้อเคสให้หรือป่าว เลยไม่กล้าเปลี่ยนตอนนี้. ....
2.ตำแหน่งการนั่งรถ จริงๆใครอาจจะมองว่าไม่สำคัญ คิดไรมากไปป่าว ก็จริง ยอมรับว่าคิดมาก แต่จะให้ทำไงได้เพราะผมมันคนไม่ได้รับความชัดเจนก็ต้องคิดมากเป็นธรรมดา (รถเก๋ง เบาะหน้า1คนนั่งคู่คนขับ เบาะหลังนั่งได้2คน ผมคิดไว้เลยว่าพี่เจริญต้องให้ผมนั่งหลังคู่กับแกแน่ๆ แล้วให้พี่แป๋มนั่งคู่กับลุง(คนขับ) พี่เจริญคนจัดแจง. 555 ) แต่ผมคิดตามหลักธรรมชาติหรือความน่าจะเป็นคือ ผู้หญิงก็ควรนั่งกับผู้หญิงด้วยกันไหม. ไหนจะมีเรื่องที่อยากคุยอยากเม้าส์กันอีกเพราะสนิทกันไม่ได่เจอกันมานาน ส่วนผมผู้ชายก็น่าจะให้นั่งคู่กับคนขับป่าว
3. ถ้าตามข้อ1,ข้อ2 เป็นไปตามที่ผมคิดละก็ ผมควรจะแก้เกมส์ยังไงดี เพราะการมาครั้งนี้คือหัวเดียวกระเทียมรีบชัดชัด มีแค่ลุงที่เป็นฝ่ายผมเท่านั้น ผมเลยมีความคิดชั่วๆ ว่าจะแกล้งทำตัวไปสนิทกับญาติลุงสักคน ญาติเขาทีาเป็นเกย์ชัดเจน ดูดิจะเกิดอะไรขึ้น!!
....... งานนี้ไม่มีรางวัลใดๆ ไม่มีใครการันตีได้ ต้องลอง!!
เช้า 28 กรกฎาคม ผมขับรถมาจอดบ้านญาติประมาน8โมงเช้า -โดยที่ลุงไม่เคยบอกผมเลยสกคำว่าให้มากี่โมงหรือว่าจะไปรับผมที่บ้าน แต่ลุงไปรับพี่แป๋มจากพิษณุโลกเพื่อไปงานนี้. แต่สรุปผมขับรถมาเองผมรอว่าเมื่อไหร่ลุงจะมาถึง 11.30 น. คับคือเวลาที่ลุงมาถึงจุดที่ผมอยู่และระหว่างนั้นไม่มีแม้ข้อความส่งข่าวให้ผมทราบเลย แต่ผมเป็นผู้ชาย ที่ไม่งี้เง่า ไม่เซ้าซี้ ไม่จุกจิก ไม่ค่อยถามหรือพูดหรือตาม ใครๆจนน่ารำคาญ เพราะผมเองก็ไม่ชอบแบบนี้เหมือนกันเลยไม่ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ
12.00น. ออกเดินทางคับ คุนเจริญจัดให้ผมนั่งหลังคู่กับแก. ให้พี่แป๋มนั่งหน้าคู่คนขับ ตามที่ผมคาดการณ์ไว้เป๊ะๆ!!! แต่ที่สำคัญ นั่งรถปั๊บ ล้อเคลื่อนปุ๊บ เสมือนได้ดูละครฉากรัก ระหว่างตุ๊กตาหน้ารถกับคนขับ ยังไงอย่างนั้น สวีทหวานมาก จนไปถึงดอยอินทนนท์ ใช้เวลากี่ชั่วโมงละ. ไม่เคยหมดเรื่องคุยกันเลย ผมเลยรู้ตัวเองว่าเป็นหมา ชัด ชัด ขนาดลุงคนที่คิดว่าเป็นคนเดียวที่อยู่ฝ่ายเราตอนนี้คงไม่ใช่แล้ว
..... มีเพียงคำถามเดียว ไม่สงสารกรูบ้างหรอ ถ้าคิดว่าจะสวีทกันขนาดนี้จะบังคับให้กรูมารู้กรูเห็นอีกทำไม คิดว่าผมไม่มีหัวใจหรอ คิดว่าผมแข็งแกร่งหรอ ดีใจที่ได้เห็นแบบนี้ แบบชัดชัด เราจะได้ถอยออกมาสักที. เพราะนี้ไม่ใช้ครั้งแรกที่ผมถอยนะ แต่ทุกครั้งที่ผมถอย ลุงก็ดึงผมกลับไปจุดเดิมทุกที ทำทุกอย่างเมื่อรู้ว่าจะเสียผมไป (ผมจะบอกว่านี้เป็นทั้งหมดของความคิดของผมเท่านั้น กับการกระทำที่ผมเจอมากับตัวเองนะ)
-เรียกผมให้ไปถ่ายรูปด้วย อยากจะเอารูปมาโชว์ให้ดูให้รู้แล้วรู้รอดไปซะ ยืนห่างกรูมากเหมือนกรูเป็นโรคติดต่อ ถ่ายรูปกับชะนี แ ม่ ง แทบจะสิงร่างกาย เชี้ยยยมาก
-พุ่งนี้จะให้ผมนอนค้างบ้านคุนเจริญกับพวกญาติเขาอีก. เพื่อ?? เพื่ออะไรว่ะ.
-ยังๆไม่หมดแค่นั้น. ขนาดนั้นโต๊อาหาร ยังจัดให้ผมนั่งห่างลุงฟุดฟุด ให้ชะนีกับลุงนั่งข้างกัน เอ้า!!!!! แล้วกรูคือตัวไรว่ะ. จะเอากรูมาทำไม ใครจะให้ทำอะไรยังไงก็ช่าง. ถ้าลุงเห็นว่าผมเป็นคนของลุงจริงๆ คงไม่ทำร้ายกันแบบนี้. ผมอ่ะโตแล้วเจอคนมาเยอะ การที่ผู้หญิงเอาใจผู้ชาย ต่อหน้าคนอื่น ไม่ว่าจะคำพูดหรือการกระทำ อันไหนเรื่องจริง อันไหน ส ต อ ผมดูออกคับ ถ้าคิดว่าดีคิดว่าทำถูกแล้วก็ทำไป. ผู้ชายอย่างผมจะให้ทำก็ทำได้. แต่ผมชอบด้วยใจและความรู้สึก ไม่ใช่จงใจหรือแสดง!!!! เอาล่ะๆ ผมต้องทนแบบนี้ตั้งแต่เที่ยงวัน ถึงตีหนึ่งของอีกวันแล้วขอตัวมานอน ส่วนลุงกับชะนี สงสัยอะไรต่อมิอะไรกันต่อละมั่ง แต่ก็ช่างเถอะ เขาไม่เกี่ยวกับผมแล้วถ้าเค้าทำแบบนี้กับผม พอแล้วล่ะ ลุงนอนห่างกับหนูแค่ไม่กี่เซ็นติเมตร แต่ความรู้สึกเรามันห่างกันนี้แหละชีวิตจริง ของผู้ชายบ้านๆคนนึง ไม่คิดว่าอุตส่าห์หลีกหนีสังคมเมืองจอมปลอม แต่บ้านนอกบ้านนาก็ไม่ต่างกัน
สรุปคือ ข้อ1. ไม่ได้ให้. แต่ผมตั้งใจให้ คงจะให้และถือว่าเป็นของชิ้นสุดท้ายที่จะให้กัน และคืนใจให้กันแล้วเนาะ (เวลาที่ผมจะซื้อของใ้ห้ใคร ผมจะไม่ลืมคนที่บ้านผมด้วยเสมอคือครอบครัวผมเอง ถ้าผมซื้อขนม ผมจะซื้อให้ตัวเอง ที่บ้าน และลุง เสมอ)
ข้อ.2 เมื่อเราเห็นลุงมีความสุข ถ้ายังรักเขาจริงก็ควรยินดีกับเขาเนาะ โม้เม้นนี้นึกถึงฉากในตำนาน ปาน ธนพร กรวดน้ำและร้องเพลงคำยินดี
ข้อ3. ผมไม่ได้ทำ เพราะไม่ควรเอาตัวเองไปทำเรื่องไม่ดีๆ รักษาศักดิ์ศรี และมารยาทที่แม่เราเคยสอนมาดีกว่า
..... (ดีดนิ้ว เบะปาก มองบน แล้วประนึงว่าตัวเองคืออีแจ๊ค!!! พร้อมพูดว่า "ตื่นค่ะ" 55555)
ผมสัญญากับตัวเองแล้วนะว่า จะลดความรู้สึกและความสัมพันธ์ให้เหลือแค่ "ระดับคนรู้จักเท่านั้น" จะไม่มีการช่วยเหลือเกื้อกูลดูแลเอาใจใส่กันเลยไม่ว่าฐานะใดใด
ตอนที่2"รักกันตามฐานะ" เรื่องจริงกับชีวิตผมจริงๆ (ที่มาจากความผิดพลาด "เป็นเมียคืนเดียว" )
ขอเล่าต่อนะคับ
28 กรกฎาคม ก็มาถึง. เตรียมใจไว้บ้างละ เพราะไม่รู้จะเจออะไรบ้าง .... มีปรึกษารุ่นน้องไว้เหมือนกันว่าควรวางตัวยังไงดี ควรเล่นละครเบอร์ไหน (จริงๆคือไม่อยากไป เลยคิดว่าทำตัวแบบไหนถึงจะเหมาะที่สุด555)
มี3ประเด็นคือ
1.ผมซื้อเคสโทรศัพท์ให้ลุง แต่ลุงบอกว่าสิ้นเปลือง ของเก่าก็ยังใช้ได้ .....แต่ผมว่าไม่น่าจะใช้สิ้นเปลือง เพราะซื้อของให้ตั้งอย่างหลาย และหลายครั้งแล้ว แต่ลุงไม่เคยพูดเชิงปฏิเสธแบบนี้ ผมเห็นเคสมันเก่าและใช้มานานแล้วเลยซื้อ แต่ผมคิดว่าลุงน่าจะใช้เคสที่คนอื่นซื้อให้มากกว่าเลยไม่อยากเปลี่ยน.
* ผมเลยมีความคิดว่ามีคนในกลุ่มที่มาเที่ยวด้วยกันนี้แหละซื้อเคสให้หรือป่าว เลยไม่กล้าเปลี่ยนตอนนี้. ....
2.ตำแหน่งการนั่งรถ จริงๆใครอาจจะมองว่าไม่สำคัญ คิดไรมากไปป่าว ก็จริง ยอมรับว่าคิดมาก แต่จะให้ทำไงได้เพราะผมมันคนไม่ได้รับความชัดเจนก็ต้องคิดมากเป็นธรรมดา (รถเก๋ง เบาะหน้า1คนนั่งคู่คนขับ เบาะหลังนั่งได้2คน ผมคิดไว้เลยว่าพี่เจริญต้องให้ผมนั่งหลังคู่กับแกแน่ๆ แล้วให้พี่แป๋มนั่งคู่กับลุง(คนขับ) พี่เจริญคนจัดแจง. 555 ) แต่ผมคิดตามหลักธรรมชาติหรือความน่าจะเป็นคือ ผู้หญิงก็ควรนั่งกับผู้หญิงด้วยกันไหม. ไหนจะมีเรื่องที่อยากคุยอยากเม้าส์กันอีกเพราะสนิทกันไม่ได่เจอกันมานาน ส่วนผมผู้ชายก็น่าจะให้นั่งคู่กับคนขับป่าว
3. ถ้าตามข้อ1,ข้อ2 เป็นไปตามที่ผมคิดละก็ ผมควรจะแก้เกมส์ยังไงดี เพราะการมาครั้งนี้คือหัวเดียวกระเทียมรีบชัดชัด มีแค่ลุงที่เป็นฝ่ายผมเท่านั้น ผมเลยมีความคิดชั่วๆ ว่าจะแกล้งทำตัวไปสนิทกับญาติลุงสักคน ญาติเขาทีาเป็นเกย์ชัดเจน ดูดิจะเกิดอะไรขึ้น!!
....... งานนี้ไม่มีรางวัลใดๆ ไม่มีใครการันตีได้ ต้องลอง!!
เช้า 28 กรกฎาคม ผมขับรถมาจอดบ้านญาติประมาน8โมงเช้า -โดยที่ลุงไม่เคยบอกผมเลยสกคำว่าให้มากี่โมงหรือว่าจะไปรับผมที่บ้าน แต่ลุงไปรับพี่แป๋มจากพิษณุโลกเพื่อไปงานนี้. แต่สรุปผมขับรถมาเองผมรอว่าเมื่อไหร่ลุงจะมาถึง 11.30 น. คับคือเวลาที่ลุงมาถึงจุดที่ผมอยู่และระหว่างนั้นไม่มีแม้ข้อความส่งข่าวให้ผมทราบเลย แต่ผมเป็นผู้ชาย ที่ไม่งี้เง่า ไม่เซ้าซี้ ไม่จุกจิก ไม่ค่อยถามหรือพูดหรือตาม ใครๆจนน่ารำคาญ เพราะผมเองก็ไม่ชอบแบบนี้เหมือนกันเลยไม่ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบ
12.00น. ออกเดินทางคับ คุนเจริญจัดให้ผมนั่งหลังคู่กับแก. ให้พี่แป๋มนั่งหน้าคู่คนขับ ตามที่ผมคาดการณ์ไว้เป๊ะๆ!!! แต่ที่สำคัญ นั่งรถปั๊บ ล้อเคลื่อนปุ๊บ เสมือนได้ดูละครฉากรัก ระหว่างตุ๊กตาหน้ารถกับคนขับ ยังไงอย่างนั้น สวีทหวานมาก จนไปถึงดอยอินทนนท์ ใช้เวลากี่ชั่วโมงละ. ไม่เคยหมดเรื่องคุยกันเลย ผมเลยรู้ตัวเองว่าเป็นหมา ชัด ชัด ขนาดลุงคนที่คิดว่าเป็นคนเดียวที่อยู่ฝ่ายเราตอนนี้คงไม่ใช่แล้ว
..... มีเพียงคำถามเดียว ไม่สงสารกรูบ้างหรอ ถ้าคิดว่าจะสวีทกันขนาดนี้จะบังคับให้กรูมารู้กรูเห็นอีกทำไม คิดว่าผมไม่มีหัวใจหรอ คิดว่าผมแข็งแกร่งหรอ ดีใจที่ได้เห็นแบบนี้ แบบชัดชัด เราจะได้ถอยออกมาสักที. เพราะนี้ไม่ใช้ครั้งแรกที่ผมถอยนะ แต่ทุกครั้งที่ผมถอย ลุงก็ดึงผมกลับไปจุดเดิมทุกที ทำทุกอย่างเมื่อรู้ว่าจะเสียผมไป (ผมจะบอกว่านี้เป็นทั้งหมดของความคิดของผมเท่านั้น กับการกระทำที่ผมเจอมากับตัวเองนะ)
-เรียกผมให้ไปถ่ายรูปด้วย อยากจะเอารูปมาโชว์ให้ดูให้รู้แล้วรู้รอดไปซะ ยืนห่างกรูมากเหมือนกรูเป็นโรคติดต่อ ถ่ายรูปกับชะนี แ ม่ ง แทบจะสิงร่างกาย เชี้ยยยมาก
-พุ่งนี้จะให้ผมนอนค้างบ้านคุนเจริญกับพวกญาติเขาอีก. เพื่อ?? เพื่ออะไรว่ะ.
-ยังๆไม่หมดแค่นั้น. ขนาดนั้นโต๊อาหาร ยังจัดให้ผมนั่งห่างลุงฟุดฟุด ให้ชะนีกับลุงนั่งข้างกัน เอ้า!!!!! แล้วกรูคือตัวไรว่ะ. จะเอากรูมาทำไม ใครจะให้ทำอะไรยังไงก็ช่าง. ถ้าลุงเห็นว่าผมเป็นคนของลุงจริงๆ คงไม่ทำร้ายกันแบบนี้. ผมอ่ะโตแล้วเจอคนมาเยอะ การที่ผู้หญิงเอาใจผู้ชาย ต่อหน้าคนอื่น ไม่ว่าจะคำพูดหรือการกระทำ อันไหนเรื่องจริง อันไหน ส ต อ ผมดูออกคับ ถ้าคิดว่าดีคิดว่าทำถูกแล้วก็ทำไป. ผู้ชายอย่างผมจะให้ทำก็ทำได้. แต่ผมชอบด้วยใจและความรู้สึก ไม่ใช่จงใจหรือแสดง!!!! เอาล่ะๆ ผมต้องทนแบบนี้ตั้งแต่เที่ยงวัน ถึงตีหนึ่งของอีกวันแล้วขอตัวมานอน ส่วนลุงกับชะนี สงสัยอะไรต่อมิอะไรกันต่อละมั่ง แต่ก็ช่างเถอะ เขาไม่เกี่ยวกับผมแล้วถ้าเค้าทำแบบนี้กับผม พอแล้วล่ะ ลุงนอนห่างกับหนูแค่ไม่กี่เซ็นติเมตร แต่ความรู้สึกเรามันห่างกันนี้แหละชีวิตจริง ของผู้ชายบ้านๆคนนึง ไม่คิดว่าอุตส่าห์หลีกหนีสังคมเมืองจอมปลอม แต่บ้านนอกบ้านนาก็ไม่ต่างกัน
สรุปคือ ข้อ1. ไม่ได้ให้. แต่ผมตั้งใจให้ คงจะให้และถือว่าเป็นของชิ้นสุดท้ายที่จะให้กัน และคืนใจให้กันแล้วเนาะ (เวลาที่ผมจะซื้อของใ้ห้ใคร ผมจะไม่ลืมคนที่บ้านผมด้วยเสมอคือครอบครัวผมเอง ถ้าผมซื้อขนม ผมจะซื้อให้ตัวเอง ที่บ้าน และลุง เสมอ)
ข้อ.2 เมื่อเราเห็นลุงมีความสุข ถ้ายังรักเขาจริงก็ควรยินดีกับเขาเนาะ โม้เม้นนี้นึกถึงฉากในตำนาน ปาน ธนพร กรวดน้ำและร้องเพลงคำยินดี
ข้อ3. ผมไม่ได้ทำ เพราะไม่ควรเอาตัวเองไปทำเรื่องไม่ดีๆ รักษาศักดิ์ศรี และมารยาทที่แม่เราเคยสอนมาดีกว่า
..... (ดีดนิ้ว เบะปาก มองบน แล้วประนึงว่าตัวเองคืออีแจ๊ค!!! พร้อมพูดว่า "ตื่นค่ะ" 55555)
ผมสัญญากับตัวเองแล้วนะว่า จะลดความรู้สึกและความสัมพันธ์ให้เหลือแค่ "ระดับคนรู้จักเท่านั้น" จะไม่มีการช่วยเหลือเกื้อกูลดูแลเอาใจใส่กันเลยไม่ว่าฐานะใดใด