เกือบ 2 เดือนเต็มๆที่ผม ทำกระทู้ให้คนที่ไม่รู้จักได้ระบาย ต้องบอกก่อนเลยว่าทำแล้วก็ไม่ได้หวังอะไรเลย แค่เบื่อๆ ก็เลยหาอะไรทำ หรือ หาอะไรเพิ่มประสพการณ์ใส่ตัว   ผมอาจจะเป็นคนที่โชคร้ายในความโชคดีที่ชีวิตผมเจอ ความรู้สึกหลายแบบ แต่ที่ชินมากที่สุด คือ ความรู้สึกผิดหวัง ผิดหวังกับเรื่องต่างๆในชีวิต แต่ชีวิตของเราก็ต้องดิ้นกันต่อไป ทุกครั้งที่ผมล้มลงมันเป็นบทเรียนที่สอนใจ ผมก็ได้บทเรียนต่างๆในชีวิตนี้แหละมาแบ่งปันให้เพื่อนๆที่เข้ามาระบายเรื่องต่างๆในชีวิต  มันก็เหมือนการที่เราได้รับฟังและคอยเป็นกำลังใจให้เพื่อน แตกต่างกันที่บางทีเพื่อนที่มีตัวตนจริงๆเค้าอาจจะไม่รู้ หรือ คุณไม่กล้าบอก  ผมก็คือ คนๆหนึ่งที่เป็นเสมือนเพื่อนสนิท ที่คอยรับฟัง แนะนำได้ก็แนะนำ ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะทำแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน แต่ทำแล้วก็รู้สึกดี ที่มีคนเห็นคุณค่าในตัวเรา ในสิ่งที่เราทำ  มันแถบไม่สำคัญเลยว่าเราจะต้องรู้จักตัวตนจริงๆของกันและกัน  เราแค่รู้สึกสิ่งที่เค้ารู้สึก  เราก็เข้าใจกัน

สิ่งที่ผมทำผ่านมาก็ถือเป็นเรื่องดีๆ จนทำให้ผมเจอ ผญ คนหนึ่ง...เค้าทักมาผ่านทางหลังไมค์  ปกติผมก็ตอบหลังไมค์ทุกคน แต่สำหรับ ผญ.คนนี้ มันอาจจะเป็นโชคชะตา ที่ทำให้ผมได้เจอ  ผมอยากรู้จักจึงไปหา ID line หาจนเจอ แล้วก็ชวนคุย เนิ่มแรกก็คุยกันขำๆ เหมือน เพื่อน หลังๆผมอยากรู้จักมาขึ้นผมก็ไปหาข้อมูลเพิ่มขึ้น มากขึ้นจนผมรู้หลายๆอย่างของเค้า เหมือนผมรู้จักตัวเค้า แต่เค้าไม่รู้จักผมเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ผมรู้สึกและพูดคุยกับเค้าคือเรื่องจริง รู้สึกจริงๆ ผมก็ไม่รู้ว่าใครชอบใครก่อน เอาจริงๆตอนนั้นไม่คิดว่าจะจีบด้วยซ้ำ คือแค่ได้คุยก็น่าจะดี แต่ตอนนี้มันมากขึ้นเรื่อยๆ ผมไม่เคยกล้าบอกรัก ผญ เลยในชีวิต แต่กับเค้าผมกบ้าพูดได้เต็มปาก ปกติผมเป็นคนขี้อายนะ แต่สำหรับ ผญ คนนี้ทำให้ผมกล้าทำในสิ่งที่ไม่เคยกล้า ผมไม่เคยมีแฟน แต่ก็เคยวางแผนว่า ถ้ามีคนที่เค้ารักเราจริงๆ ผมก็อยากอยู่คนนั้นตลอดชีวิต  ผมหวังว่าเมื่อถึงเวลาที่สมควร

ผมหวังว่าจะได้โอกาสที่เป็นคู่ชีวิต ..... ผมมีความสุขทุกครั้งที่คุยกับเค้า ได้เป็นห่วง  อยากดูแลเค้าตลอดไป

ผมเรียกเค้าว่า  #เด็กน้อย   

ถึงเด็กน้อย ถ้าได้อ่านพี่อยากบอกเลยว่า เรื่องแต่งงานนะพี้พูดจริงนะไม่ได้อำ  แต่ขอเวลาสักหน่อย....

แต่ถ้ารีบพี่ก็มีแต่ใจน้องจะเอาไหม