สวัสดีคับเพื่อนๆชาวพันทิป ผมอยากจะปรึกษาเพื่อนๆหน่อย เริ่มเลยละกันนะคับ มีวันนึงผมเล่นแอพหาคู่หรือหาคนคุยละคับและบังเอิญว่าวันนั้นผมได้ไปหาเพื่อนที่บางแสน เพราะเพื่อนชวนไปดื่มนิดหน่อย และทีนี้ผมก็เล่นเจ้าแอพนี้ปกติจนไปเจอคนๆนึงซึ่งก็คือเธอคนนี้ละคับ ผมก็คุยกับเธอมาได้เกือบอาทิตย์
และวันนั้นผมเป็นบ้าอะไรไม่รู้อยู่ดีๆก็อยากเจอเธอ ผมเลยขี่มอไซจากบ้านผมไปหาเธอที่หอก็ประมาณเกือบ 10-15 กิโล (เป็นครั้งแรกที่เจอกัน55) แต่เหตุผลที่ผมขอไปเจอ ผมบอกว่าพอดีอยู่หอเพื่อนแถวบางแสน เพราะถ้าผมบอกว่าจะขี่จากบ้านไปเธอคงไม่ให้มา55 สุดท้ายก็ได้เจอเธอเป็นคนตัวเล็กเจ้าเนื้อนิดๆส่วนผมค่อนข้างตัวใหญ่เหมือนหมีกริซลี่555 และแล้วเธอก็ลงมาหาผมเวลานั้นผมไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเพราะเวลาคุยกับ ผญ.ตัวเป็นๆและเป็นคนที่เราชอบจริงๆมันทำอะไรไม่ถูก แต่ผมยังจำความรู้สึกครั้งนั้นได้มันเหมือนมีผีเสื้อบินในท้องเราเป็นร้อยๆตัว เราก็ยืนคุยกันประมาณ 10 นาที จนต่างฝ่ายต่างเงียบ(after shock)55555 ผมเลยบอกเธองั้นเรากลับบ้านก่อนนะ ในใจผมคิดว่าขี่รถมาเกือบครึ่ง ชม. ได้เจอหน้าแค่ 10 นาทีก็ยอมวะ แต่คืนนั้นผมนอนคิดทั้งคืนกลัวเธอจะไม่ชอบผม(เพราะเราเป็นคนหัวฟู) พอเช้ามาผมเลยถามเธอว่า"แกรังเกียจเราป่ะ" เธอบอกกับผมว่า"เค้าคบคนที่นิสัยไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก" เธอบอกกับผมว่าพยายามเปิดใจกับเราอยู่เพราะกำแพงของเธอมันสูง จากนั้นก็คุยกับเธอมาเรื่อยๆก็คงคุยเหมือนคู่อื่นทั่วๆไปละคับ55 จนถึงวันที่เธอจะกลับไปอยู่บ้านเพราะมหาลัยปิดเทอมแล้ว คืนนั้นผมจำได้ว่าเธอคุยกับผมจนดึกคุยในที่นี้คือแชทกันนะคับ จนวันรุ่งขึ้นพ่อเธอก็มารับบ่ายๆถึงบ้านเธอก็เกือบ 6 โมงเย็นเราแชทกันตลอดจนเธอถึงบ้าน ผมขอข้ามเวลาไป 2 เดือนเลยนะคับเพราะเราก็คุยเหมือนเดิมมาตลอด แต่พอมาช่วงหลังๆนี้ผมรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป (อ่อลืมไปในช่วงเวลา 2 เดือนนั้นเธอเคยถามผมว่า แกคุยกับเราได้เผื่อใจไว้มั่งมั้ย?
เอาจริงๆนะผมเหมือนคนโรคจิตรักใครไม่เคยเผื่อใจ มีเท่าไรก็ให้เขาไปหมด เพราะเราคุยคนเดียวจริงๆเลยหวังอะไรมากหวังอันนี้ไม่ใช่เรื่อง sex นะคับ
หวังนี้คือ หวังจะดูแลกัน หวังจะคอยเป็นห่วงกัน หวังจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่) ผมก็ตอบกับเธอไปว่าเวลาเราคุยกับใครเราไม่เคยเผื่อใจหรอก
เธอก็ตอบกลับมาว่า "อย่าคิดมากแค่ถามเฉยๆ55" ผมก็เริ่มรู้สึกแล้วละแต่ก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น เราก็คุยกันต่อมาจนช่วงนี้เธอไปไหนไม่ค่อยจะบอกเหมือนเมื่อก่อน ถามคำตอบคำ (ชัดเจนเลยแบบนี้คือเค้าเบื่อเราแล้วละมั้ง) ผมก็เลยไม่ค่อยจะกล้าพิมพ์ไปหาเธอกลัวเธอจะรำคาญละสุดท้ายมันก็จะพัง จนวันนั้นผมคิดว่าวันนี้ต้องถามให้ได้อะว่าจะเอายังไงกับความสัมพันธ์ของเราต่อ ผมเลยถามเธอว่า"แกยังรู้สึกเหมือนตอนแรกที่เราคุยกันปะวะ หรือไม่รู้สึกอะไรกันแล้ว"
แต่เค้ากลับตอบมาว่า "ไม่รู้วะ ยังตอบไม่ได้อะ เหมือนอยากอยู่คนเดียวอะ เค้ารู้สึกดีกับแกนะแต่เค้าเหมาะที่จะอยู่คนเดียวอะ" วินาทีนั้นผมรู้สึก
เฮ้ยย!!กูโดนเทอีกแล้วหรอTT แต่ตอนนั้นผมไม่รู้คิดอะไรอยู่ตอบเธอไปว่า"เราเข้าใจ เราโอเค" แต่จริงๆข้างในแม้งโคตรพังเลยวะ พิมไม่ได้ทักไปหาเธอเกือบอาทิตย์ สุดท้ายคนที่อ่อนแอที่สุดก็คือตัวเราสุดท้ายเราก็ทักเค้าไปว่า "หายป่วยรึยัง" เธอก็บอกว่า "หายแล้ว" แล้วแกอะเป็นไงมั่ง?
เราก็พิมไปว่าก็ดีขึ้นมาบ้างละแกยังอยากคุยกับเราอยู่มั้ย? เธอตอบมาว่า"ก็อยากแต่เหมือนแบบเค้าชินกับการที่อยู่คนเดียว พอมันเริ่มจะผูกมัดเค้าก็อยากจะถอยออกมาอะ ไม่ใช่ว่าเค้าไม่ชอบแกนะ กลัวการเริ่มต้มใหม่มั้ง" ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้วครับจะถอยหรือเดินหน้าต่อและถ้าทักไปตอนนี้คงจะต้องทักไปแนวสบายดีมั้ยงี้ใช่มั้ยยTT ขอบคุณเพื่อนๆที่อ่านจนจบนะคับ
เธอบอกกับผมว่ากลัวการเริ่มต้นใหม่
และวันนั้นผมเป็นบ้าอะไรไม่รู้อยู่ดีๆก็อยากเจอเธอ ผมเลยขี่มอไซจากบ้านผมไปหาเธอที่หอก็ประมาณเกือบ 10-15 กิโล (เป็นครั้งแรกที่เจอกัน55) แต่เหตุผลที่ผมขอไปเจอ ผมบอกว่าพอดีอยู่หอเพื่อนแถวบางแสน เพราะถ้าผมบอกว่าจะขี่จากบ้านไปเธอคงไม่ให้มา55 สุดท้ายก็ได้เจอเธอเป็นคนตัวเล็กเจ้าเนื้อนิดๆส่วนผมค่อนข้างตัวใหญ่เหมือนหมีกริซลี่555 และแล้วเธอก็ลงมาหาผมเวลานั้นผมไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเพราะเวลาคุยกับ ผญ.ตัวเป็นๆและเป็นคนที่เราชอบจริงๆมันทำอะไรไม่ถูก แต่ผมยังจำความรู้สึกครั้งนั้นได้มันเหมือนมีผีเสื้อบินในท้องเราเป็นร้อยๆตัว เราก็ยืนคุยกันประมาณ 10 นาที จนต่างฝ่ายต่างเงียบ(after shock)55555 ผมเลยบอกเธองั้นเรากลับบ้านก่อนนะ ในใจผมคิดว่าขี่รถมาเกือบครึ่ง ชม. ได้เจอหน้าแค่ 10 นาทีก็ยอมวะ แต่คืนนั้นผมนอนคิดทั้งคืนกลัวเธอจะไม่ชอบผม(เพราะเราเป็นคนหัวฟู) พอเช้ามาผมเลยถามเธอว่า"แกรังเกียจเราป่ะ" เธอบอกกับผมว่า"เค้าคบคนที่นิสัยไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก" เธอบอกกับผมว่าพยายามเปิดใจกับเราอยู่เพราะกำแพงของเธอมันสูง จากนั้นก็คุยกับเธอมาเรื่อยๆก็คงคุยเหมือนคู่อื่นทั่วๆไปละคับ55 จนถึงวันที่เธอจะกลับไปอยู่บ้านเพราะมหาลัยปิดเทอมแล้ว คืนนั้นผมจำได้ว่าเธอคุยกับผมจนดึกคุยในที่นี้คือแชทกันนะคับ จนวันรุ่งขึ้นพ่อเธอก็มารับบ่ายๆถึงบ้านเธอก็เกือบ 6 โมงเย็นเราแชทกันตลอดจนเธอถึงบ้าน ผมขอข้ามเวลาไป 2 เดือนเลยนะคับเพราะเราก็คุยเหมือนเดิมมาตลอด แต่พอมาช่วงหลังๆนี้ผมรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป (อ่อลืมไปในช่วงเวลา 2 เดือนนั้นเธอเคยถามผมว่า แกคุยกับเราได้เผื่อใจไว้มั่งมั้ย?
เอาจริงๆนะผมเหมือนคนโรคจิตรักใครไม่เคยเผื่อใจ มีเท่าไรก็ให้เขาไปหมด เพราะเราคุยคนเดียวจริงๆเลยหวังอะไรมากหวังอันนี้ไม่ใช่เรื่อง sex นะคับ
หวังนี้คือ หวังจะดูแลกัน หวังจะคอยเป็นห่วงกัน หวังจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่) ผมก็ตอบกับเธอไปว่าเวลาเราคุยกับใครเราไม่เคยเผื่อใจหรอก
เธอก็ตอบกลับมาว่า "อย่าคิดมากแค่ถามเฉยๆ55" ผมก็เริ่มรู้สึกแล้วละแต่ก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น เราก็คุยกันต่อมาจนช่วงนี้เธอไปไหนไม่ค่อยจะบอกเหมือนเมื่อก่อน ถามคำตอบคำ (ชัดเจนเลยแบบนี้คือเค้าเบื่อเราแล้วละมั้ง) ผมก็เลยไม่ค่อยจะกล้าพิมพ์ไปหาเธอกลัวเธอจะรำคาญละสุดท้ายมันก็จะพัง จนวันนั้นผมคิดว่าวันนี้ต้องถามให้ได้อะว่าจะเอายังไงกับความสัมพันธ์ของเราต่อ ผมเลยถามเธอว่า"แกยังรู้สึกเหมือนตอนแรกที่เราคุยกันปะวะ หรือไม่รู้สึกอะไรกันแล้ว"
แต่เค้ากลับตอบมาว่า "ไม่รู้วะ ยังตอบไม่ได้อะ เหมือนอยากอยู่คนเดียวอะ เค้ารู้สึกดีกับแกนะแต่เค้าเหมาะที่จะอยู่คนเดียวอะ" วินาทีนั้นผมรู้สึก
เฮ้ยย!!กูโดนเทอีกแล้วหรอTT แต่ตอนนั้นผมไม่รู้คิดอะไรอยู่ตอบเธอไปว่า"เราเข้าใจ เราโอเค" แต่จริงๆข้างในแม้งโคตรพังเลยวะ พิมไม่ได้ทักไปหาเธอเกือบอาทิตย์ สุดท้ายคนที่อ่อนแอที่สุดก็คือตัวเราสุดท้ายเราก็ทักเค้าไปว่า "หายป่วยรึยัง" เธอก็บอกว่า "หายแล้ว" แล้วแกอะเป็นไงมั่ง?
เราก็พิมไปว่าก็ดีขึ้นมาบ้างละแกยังอยากคุยกับเราอยู่มั้ย? เธอตอบมาว่า"ก็อยากแต่เหมือนแบบเค้าชินกับการที่อยู่คนเดียว พอมันเริ่มจะผูกมัดเค้าก็อยากจะถอยออกมาอะ ไม่ใช่ว่าเค้าไม่ชอบแกนะ กลัวการเริ่มต้มใหม่มั้ง" ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้วครับจะถอยหรือเดินหน้าต่อและถ้าทักไปตอนนี้คงจะต้องทักไปแนวสบายดีมั้ยงี้ใช่มั้ยยTT ขอบคุณเพื่อนๆที่อ่านจนจบนะคับ