แค่อยากเล่าให้ฟัง

เราชอบพี่คนนึ่ง พี่เขาพักอยู่ห้องติดกับเราเลย ทุกครั้งที่พี่เขาออกจากห้องหรือกลับห้องมาเราจะแอบเปิดม่านไปดูทุกครั้งเลยว่าพี่เขากลับมาใช่ไหมหรอมากับใคร  เราทำอย่างงี้อยู่ทุกวันตั้งแต่เราอยู่ปี1จนตอนนี้เราอยู่ปี 3 หรือบางครั้งที่มีโอกาสได้เจอกันก็ยิ้มทักทายกัน และมันก็เพิ่มระดับจากการยิ้มเฉยๆ มาเป็น ทานข้าวรึยังคะ? จะออกไปเรียนแล้วหรอครับ? เป็นอย่างงี้มาเรื่อยๆ แล้วก็มาวันหนึ่งพี่เขามาขอ ID line เรา เราก็ให้อย่างรวดเร็ว(นี้แทบจะเอาเบอให้เลยนะก็คนมันชอบอยู่แล้วนี้หว่า) แล้วจากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆ มีชวนกันออกไปดูหนังบ้าง ทานข้าวบ้าง แล้วเราอะคิดไปเองแหละว่าเขาจะมีใจให้เรารึป่าวด้วยความที่อยากรู้ไงจะถามไปก็ยังไงๆอยู่ เลยพูดไปเลยว่านี้พี่รู้หมว่าตั้งแต่เข้ามาปี 1 เจอหน้าพี่แล้วรู้สึกว่าพี่น่ารัก ยิ้มได้น่ารักดี รู้สึกชอบพี่ตั้งแต่เรกๆที่เจอเลยล่ะ พี่เขาก็นิ่งไปเลย เราก็คิดอยู่นะว่าเขาคงหนีเราแน่ๆเลยเล่นพูดไปแบบนั้น แต่พี่เขาก็ไม่พูดอะไร ก็ปล่อยให้มันผ่านไปแบบนั้น จนวันหนึ่งพี่เขานัดออกมาทานข้าวแล้วพี่เขาก็บอกว่าพี่มีแฟนแล้วนะครับ คือในตอนนั้นที่ได้ยินคือเจ็บ จุก แต่เราก็บอกไปว่าเราอยากคุยด้วย(เลวใช่ไหมล่ะ) และเราก็คุยกันเรื่อยมาจนเมื่อไม่นานมานี้พี่เขาบอกเราให้ห่างกัน เราห่างกันดีกว่านะ พี่กีแฟนอยู่แล้ว เดี๋ยวน้องก็ได้เจอคนที่เขารักน้อง แต่เราก็บอกไปว่าไม่ห่างไม่ได้หรอ อยากคุยด้วย อยากเจอหน้า ไม่ห่างกันได้ไหม พี่เขาก็บอกว่ามันจะเป็นความรักนะ เราก็บอกไปว่าไม่รักก็ได้(โดยที่ไม่ได้คิดเลยว่ามันห้ามรักกันได้หรอวะ) พี่เขาก็ตอบแค่ครับ พอเรากลับมาถึงห้องเรานอนร้องไห้ทั้งคนเลย และหลังจากวันนั้นพี่เขาก็บลอคทุกอย่าง เราติดต่อพี่เขาไม่ได้ เราคิดถึงพี่เขามากๆ
    คิดถึงตอนที่เราอยู่ด้วยกัน ยิ้มด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน เรายอมรับว่าเรารักพี่เขาแล้วและมันก็สายเกินไป เพราะพี่เขาจะแต่งงานกับคนๆนั้นในไม่ช้า #เราโง่มากใช่ไหมที่ไม่ยอมตัดใจไปตั้งแต่แรกๆ