เราอยากเขียนเล่าประสบการณ์ตรงจากครอบครัวเรานะคะ
อยากระบาย อยากแชร์ อยากแลกเปลี่ยนประสบการณ์คะ
....เริ่มเรื่องเลยนะคะ
ครอบครัวเราเป็นราชการ พ่อเราเขารับราชการ รายได้หลักมากจากพ่อ แม่เราเป็นแม่บ้านหน้าที่ของแม่คือ ดูแลบ้านและลูก ตอนเราจำความได้ เรารู้ว่า พ่อเราเป็นคนเจ้าชู้มีหลายบ้าน แต่เขาก็เลิกหมดแล้ว หลังจากแต่งงานกับแม่และจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อก่อนเราเห็นแม่ แม่เป็นร่าเริงมองโลกในแง่ดี ทำอาหารอร่อย แม่มีความรู้น้อย แต่แม่เป็นคนทันโลกเรียนรู้เร็ว แต่พ่อไม่เคยยกย่องแม่เลย พ่อเลยไม่ค่อยพาแม่เราออกงานเท่าไหร แม่ก็มีแอบน้อยใจบ้าง แม่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เพราะเวลาส่วนใหญ่ พ่อไปราชการต่างจังหวัด เราไม่เคยคิดว่าครอบครัวมีปัญหา ตอนนั้นพ่อคือฮีโร่ของเรา
...จนเวลาผ่านไป เมื่อเราเข้าสู่ช่วงอายุ 14 15 เรามารู้จากแม่ว่าพ่อมีผู้หญิงคนใหม่ ผู้หญิงคนนี้เป็นครูอยู่ทางภาคใต้ และมีลูกสาว หนึ่งคน ตอนที่เรารู้เรื่อง เรายอมรับว่า ฟ้าได้ทะลายลงตรงหน้า เราไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน แค่ความรู้สึกของคนเป็นลูกยังรู้สึกเสียใจขนาดนี้ แล้วหัวใจของแม่หละจะเป็นอย่างไร แม่ต้องอดทน ฝืนใจอยู่อย่างนั้นเพราะเพื่อเรา เราขอให้แม่เลิก แต่แม่ก็อดทน แม่ไม่อยากให้ครอบครัวเราต้องมีปัญหา ผู้หญิงที่มีความรู้น้อย แต่ต้องประคับประครองครอบครัวโดยลำพัง กับคนที่มีความรู้เป็นครูกับใช้ปัญญามาทำร้ายคนอื่น
...พ่อไม่เคยให้เกียรติแม่ พูดจาทำร้ายน้ำใจแม่ ด่าว่าแม่ เอาผู้หญิงคนนั่นออกหน้าออกตา ผู้หญิงคนนั่นก็ยืดอกยอมรับว่าเป็นเมียน้อยเต็มที่ เราไม่รู้ว่าจิตใจพวกเขาทำด้วยอะไร
...ตั้งแต่วันนั้นเราเริ่มเกลียดพ่อ เกลียดเข้าไปถึงก้นลึกของหัวใจ มีคนบอกว่า เราจะตกนรก แต่เราก็ยับยั้ง ความรู้สึกนั้นไม่ได้
...เราเริ่มเป็นโรคซึมเศร้า แม่เราก็เป็น แม่เครียดมาก แต่แม่ก็อดทน
เวลาผ่านมา เกือบ 20 ปี เราคิดว่า พ่อเรา หน้าจะคิดได้ แต่เปล่าเลย พ่อยิ่งหยาบคาย ด่าแม่เราว่าโง่ ตวาดแม่เราต่อหน้าคนอื่น กับคนอื่นพ่อเราจะเป็นคนดีมากๆๆ ดูพ่อจะภูมิใจ คนอื่นเลยคิดว่า แม่เราคือตัวปัญหา ที่ทำให้พ่อมีผู้หญิงคนอื่น ส่วนตัวเราก็เป็นลูกอกตัญญู ที่เกลียดพ่อตัวเอง
...ทุกวันนี้พวกเขาก็ไม่เลิกติดต่อกัน พ่อยังทำตัวเหมือนเดิมไม่เคยแคร์ความรู้ของครอบครัว เพราะคิดว่าเงินที่พ่อโยนให้แม่ทุกเดือน และความเป็นผู้ให้กำเนิด
นั้นเพียงพอแล้ว ที่เขาจะทำร้ายจิตใจแม่ และเราอย่างไรก็ได้...
...เราผิดมากไหม ที่เราเกลียดเขา เราไม่สามารถมีความรู้สึกนั่นได้เลยเหรอ หรือว่าพ่อจะทำอย่างไรก็ได้...เราสามารถหยุดความเกลียดชังได้อย่างไร เราเคยไปนั่งสมาธิแต่มันก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย
เราผิดมากไหมที่เราเกลียดพ่อ เพราะเขาไม่เคยให้เกียรติแม่เลย
อยากระบาย อยากแชร์ อยากแลกเปลี่ยนประสบการณ์คะ
....เริ่มเรื่องเลยนะคะ
ครอบครัวเราเป็นราชการ พ่อเราเขารับราชการ รายได้หลักมากจากพ่อ แม่เราเป็นแม่บ้านหน้าที่ของแม่คือ ดูแลบ้านและลูก ตอนเราจำความได้ เรารู้ว่า พ่อเราเป็นคนเจ้าชู้มีหลายบ้าน แต่เขาก็เลิกหมดแล้ว หลังจากแต่งงานกับแม่และจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อก่อนเราเห็นแม่ แม่เป็นร่าเริงมองโลกในแง่ดี ทำอาหารอร่อย แม่มีความรู้น้อย แต่แม่เป็นคนทันโลกเรียนรู้เร็ว แต่พ่อไม่เคยยกย่องแม่เลย พ่อเลยไม่ค่อยพาแม่เราออกงานเท่าไหร แม่ก็มีแอบน้อยใจบ้าง แม่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เพราะเวลาส่วนใหญ่ พ่อไปราชการต่างจังหวัด เราไม่เคยคิดว่าครอบครัวมีปัญหา ตอนนั้นพ่อคือฮีโร่ของเรา
...จนเวลาผ่านไป เมื่อเราเข้าสู่ช่วงอายุ 14 15 เรามารู้จากแม่ว่าพ่อมีผู้หญิงคนใหม่ ผู้หญิงคนนี้เป็นครูอยู่ทางภาคใต้ และมีลูกสาว หนึ่งคน ตอนที่เรารู้เรื่อง เรายอมรับว่า ฟ้าได้ทะลายลงตรงหน้า เราไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหน แค่ความรู้สึกของคนเป็นลูกยังรู้สึกเสียใจขนาดนี้ แล้วหัวใจของแม่หละจะเป็นอย่างไร แม่ต้องอดทน ฝืนใจอยู่อย่างนั้นเพราะเพื่อเรา เราขอให้แม่เลิก แต่แม่ก็อดทน แม่ไม่อยากให้ครอบครัวเราต้องมีปัญหา ผู้หญิงที่มีความรู้น้อย แต่ต้องประคับประครองครอบครัวโดยลำพัง กับคนที่มีความรู้เป็นครูกับใช้ปัญญามาทำร้ายคนอื่น
...พ่อไม่เคยให้เกียรติแม่ พูดจาทำร้ายน้ำใจแม่ ด่าว่าแม่ เอาผู้หญิงคนนั่นออกหน้าออกตา ผู้หญิงคนนั่นก็ยืดอกยอมรับว่าเป็นเมียน้อยเต็มที่ เราไม่รู้ว่าจิตใจพวกเขาทำด้วยอะไร
...ตั้งแต่วันนั้นเราเริ่มเกลียดพ่อ เกลียดเข้าไปถึงก้นลึกของหัวใจ มีคนบอกว่า เราจะตกนรก แต่เราก็ยับยั้ง ความรู้สึกนั้นไม่ได้
...เราเริ่มเป็นโรคซึมเศร้า แม่เราก็เป็น แม่เครียดมาก แต่แม่ก็อดทน
เวลาผ่านมา เกือบ 20 ปี เราคิดว่า พ่อเรา หน้าจะคิดได้ แต่เปล่าเลย พ่อยิ่งหยาบคาย ด่าแม่เราว่าโง่ ตวาดแม่เราต่อหน้าคนอื่น กับคนอื่นพ่อเราจะเป็นคนดีมากๆๆ ดูพ่อจะภูมิใจ คนอื่นเลยคิดว่า แม่เราคือตัวปัญหา ที่ทำให้พ่อมีผู้หญิงคนอื่น ส่วนตัวเราก็เป็นลูกอกตัญญู ที่เกลียดพ่อตัวเอง
...ทุกวันนี้พวกเขาก็ไม่เลิกติดต่อกัน พ่อยังทำตัวเหมือนเดิมไม่เคยแคร์ความรู้ของครอบครัว เพราะคิดว่าเงินที่พ่อโยนให้แม่ทุกเดือน และความเป็นผู้ให้กำเนิด
นั้นเพียงพอแล้ว ที่เขาจะทำร้ายจิตใจแม่ และเราอย่างไรก็ได้...
...เราผิดมากไหม ที่เราเกลียดเขา เราไม่สามารถมีความรู้สึกนั่นได้เลยเหรอ หรือว่าพ่อจะทำอย่างไรก็ได้...เราสามารถหยุดความเกลียดชังได้อย่างไร เราเคยไปนั่งสมาธิแต่มันก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย