มันเป็นแค่ความรู้สึก หรือมันเป็นเพราะฮอร์โมน

สวัสดีค่ะ เราเป็นคนต่างจังหวัดย้ายมาโรงเรียนในเมืองเพราะพ่อกับแม่ให้มา เราไม่ค่อยอยากจะมาเท่าไหร่ เรารู้สึกไม่ค่อยโอเคกับเพื่อนและโรงเรียนสักเท่าไหร่ เราไม่รู้สึกพิเศษกับโรงเรียนใหม่เลย เพื่อนก็ไม่โอเคเรื่องเรียนเขาก็ไม่โอเคเราพยายามบอกเรื่องเรียนแล้วนะคะเหมือนกับเขาก็ไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ กิจกรรมเขาก็ไม่ชอบทำ เราอยากจะทำทุกอย่างให้ดีนะคะแต่พอเจอแบบนี้เเล้วเราก็รู้สึกเปลี่ยนไปทันทีเลย เราก็พยายามปรับตัวเข้าแล้วนะคะ แต่เหมือนยังรู้สึกดีด้วยไม่ได้TT เราพยายามเปิดใจให้กว้างแล้วนะคะว่าสิ่งที่เรากำลังคิดมันอาจจะเป็นแค่ช่วงแรกๆ แต่นี่จะปิดเทอมแรกแล้วนะคะ ยังรู้สึกโอเคไม่ได้เลย ปกติเราเป็นคนกระตือรือร้น แต่พออยู่ที่นี่นานเข้ายิ่งรู้สึกเหนื่อย เฉื่อย เบื่อโลก คิดถึงเพื่อนและคนที่อยู่ด้วยต่างจังหวัดมาก ไม่รู้ว่าทำไมทั้งที่อยู่นี่ก็สบายก็อยู่นู่นเยอะ สบายทางกาย แต่ใจไม่โอเคเลย รู้สึกเหมือนขาดอะไรก็ไม่รู้ มีพ่อกับแม่อยู่ด้วยนะคะแต่เรารู้สึกอยากอยู่คนเดียวมากกว่า (เราดูเป็นคนเณรคุณมั้ยอ่ะTT) เราเบื่อทุกอย่างรอบตัวไปหมด บางครั้งอยู่ดีๆก็ร้องไห้แบบไม่มีสาเหตุ ตื่นสายมาก ไม่อยากไปโรงเรียน ตอนเข้าแถวก็รู้สึกง่วง เหมือนเราไม่อยากรับอะไรเลย เป็นอะไรก็ไม่รู้ พยายามคิดบวกแต่สุดท้ายกลับมาเหมือนเดิม บางทีเราก็คิดว่าเราอาจจะเป็นไปตามฮอร์โมนรึปล่าว แต่เราลองไปอ่านเกี่ยวกับโรคซึมเศร้า เราดันมีตรงทุกข้อเลย ทำยังไงดีคะไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลย
ทั้งหมดนี่มันเป็นเพราะฮอร์โมน หรือสิ่งแวดล้อม หรือตัวเรากันแน่คะ