อยู่ๆ วันนี้ก็นั่งคิดทบทวนชีวิตตัวเองหลายครั้ง มันแปลกมากเลยที่คิดว่าเราอยู่ตัวคนเดียวในโลกจริงๆ เราเป็นคนมีเพื่อนเยอะมาก ทั้งที่เคยเรียนมัธยมและมหาลัยแต่พอเรียนจบมาแล้วทุกคนก็แยกย้ายมีครอบครัว บางคนไปต่างจังหวัด ซึ่งนัดเจอกันแต่ละทีก็ล้มเหลวไม่เคยมีเวลาตรงกันเลย เป็นแบบนี้บ่อยครั้ง จึงทำให้มันเป็นความเคยชินที่ว่าเพื่อนกำลังจะจางหายจากเราไป นานวันก็หายไปเลย !!!! เรื่องแปลกกว่านั้นคือ ทุกคนมีช่องทางติดต่อซึ่งกันและกันไม่ว่าจะเป็น LINE FACEBOOK เบอร์โทร ที่สามารถติดต่อกันได้ถ้าคิดถึงกัน แต่ในช่วง2-3 เดือนมานี้ไม่มีติดต่อหากันเลย เราเป็นคนรักเพื่อนมากสมัยเรียนเป็นคนที่ทำให้เพื่อนยิ้มตลอดเล่นตลกบ้าง เล่นด้วยกันระหว่างเรียนบ้าง เคยคิดเล่นๆในตอนเรียนเหมือนกันว่าถ้าเรียนจบแล้วคงแยกย้ายกันไม่เจอกันแน่ๆเลย !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1
เราว่าที่เราเล่ามาทั้งหมด เป็นอารมณ์น้อยใจเพื่อนหรือป่าว ตอบเลยว่าไม่ใช่นะ แต่การติดต่อของเพื่อน ณ ตอนนี้สมัยนี้ลดน้อยลงจริงๆ ต่างคนต่างมีชีวิต เราเหมือนอยู่ตัวคนเดียว แฟนก็ไม่มี ทำงานบริษัทที่ใช้งานคุ้มมากๆ วันหยุดที่เขาหยุดกัน แต่ฉันทำงาน ทำงานเสร็จเลิก 21.30 ก็กลับหอนอนเป็นแบบนี้ทุกวัน อยู่คนเดียวไปไหนมาไหนก็ไปคนเดียว เคยโทรหาเพื่อนที่สนิทกันมากๆ เพื่อนก็ว่างไม่ตรงกับเรา แล้วช้ำหนักกว่าเดิมคือเพื่อนจำเบอร์เราไม่ได้ เหมือนห่างกันมานาน ขอคำแนะนำดีๆ หรือนักแนะแนวที่เก่งๆทีว่าฉันควรทำอย่างไรต่อไป หรือควรที่จะไปบวชแล้วหายไปเลย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ถ้าวันนึงฉันไม่ติดต่อใครเลย! พวกเธอจะตามหาฉันไหม
เราว่าที่เราเล่ามาทั้งหมด เป็นอารมณ์น้อยใจเพื่อนหรือป่าว ตอบเลยว่าไม่ใช่นะ แต่การติดต่อของเพื่อน ณ ตอนนี้สมัยนี้ลดน้อยลงจริงๆ ต่างคนต่างมีชีวิต เราเหมือนอยู่ตัวคนเดียว แฟนก็ไม่มี ทำงานบริษัทที่ใช้งานคุ้มมากๆ วันหยุดที่เขาหยุดกัน แต่ฉันทำงาน ทำงานเสร็จเลิก 21.30 ก็กลับหอนอนเป็นแบบนี้ทุกวัน อยู่คนเดียวไปไหนมาไหนก็ไปคนเดียว เคยโทรหาเพื่อนที่สนิทกันมากๆ เพื่อนก็ว่างไม่ตรงกับเรา แล้วช้ำหนักกว่าเดิมคือเพื่อนจำเบอร์เราไม่ได้ เหมือนห่างกันมานาน ขอคำแนะนำดีๆ หรือนักแนะแนวที่เก่งๆทีว่าฉันควรทำอย่างไรต่อไป หรือควรที่จะไปบวชแล้วหายไปเลย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!