ก่อนอื่นสวัสดีและขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและแสดงความคิดเห็นนะคะ ต้องออกตัวก่อนเลยว่าเป็นกะทู้แรก ซึ่งมันอึดอัดมาก...
เรื่องของเรื่องคือ มีอยู่วันนึง เราถูกทำลายความเชื่อใจในตัวคนคนนึงจนหมดสิ้น และเราก็ยังมีปฎิสัมพันธ์กันเฟมือนเดิม ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งยอมรับจากใจจริงว่าไม่มีวันไหนที่ไว้ใจได้เลย...
แล้วเวลาก็ผ่านไป เราก็กลับมาถามคนคนนั้นว่า เมื่อไรความเชื่อใจที่เราเคยมีในตัวเขาจะกลับมาอีกครั้ง...
คำตอบที่ได้รับคือ มันก็อยู่เทอนิ...คืออะไร
เหมือนโดนกระโดดถีบยอดหน้าด้วยสองขาคู่
แค่อยากรู้ว่า การที่เราเชื่อใจและไว้ใจคนคนนึงถึงที่สุด แล้วเราโดนกระทำแบบนี้ เราพร้อมที่จะเชื่อใจเค้าอีกครั้ง แต่ได้รับคำตอบแบบนี้ ควรพอกับความรู้สึกแบบนี้ใช่มั้ย???
ควรไปต่อหรือพอแค่นี้
เรื่องของเรื่องคือ มีอยู่วันนึง เราถูกทำลายความเชื่อใจในตัวคนคนนึงจนหมดสิ้น และเราก็ยังมีปฎิสัมพันธ์กันเฟมือนเดิม ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งยอมรับจากใจจริงว่าไม่มีวันไหนที่ไว้ใจได้เลย...
แล้วเวลาก็ผ่านไป เราก็กลับมาถามคนคนนั้นว่า เมื่อไรความเชื่อใจที่เราเคยมีในตัวเขาจะกลับมาอีกครั้ง...
คำตอบที่ได้รับคือ มันก็อยู่เทอนิ...คืออะไร
เหมือนโดนกระโดดถีบยอดหน้าด้วยสองขาคู่
แค่อยากรู้ว่า การที่เราเชื่อใจและไว้ใจคนคนนึงถึงที่สุด แล้วเราโดนกระทำแบบนี้ เราพร้อมที่จะเชื่อใจเค้าอีกครั้ง แต่ได้รับคำตอบแบบนี้ ควรพอกับความรู้สึกแบบนี้ใช่มั้ย???