กฎหมายที่ว่าด้วยการเก็บของหาย (ที่ไม่ใช่ของลืม) ได้ และตามหาคืนเจ้าของแล้วระบุให้คนเก็บได้สามารถเรียกค่าส่วนแบ่งได้ มันไม่ไปขัดกับหลักศีลธรรมทำความดีโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนเหรอคะ
หรือถ้าวัดกันตามหลักที่ถูกต้องมันควรเป็นไปตามที่กฎหมายกำหนดอยู่แล้ว คือคนเก็บได้มีสิทธิ์ได้ส่วนแบ่ง ฟ้องเอาได้

จากนี้ไปสังคมไทยจะยึดถืออะไรมากกว่ากันคะเมื่อสังคมรับรู้กฎหมายข้อนี้มากขึ้น

เดี๋ยวนี้ของหายโดยเฉพาะโทรศัพท์มือถือจะได้คืนน้อยมากๆ ยิ่งมีกฎหมายนี้ให้ท้าย คนจะยิ่งบูชาวัตถุมากขึ้น ความคิดที่ว่าของเก็บได้ก็ควรเป็นของผู้เก็บจะยิ่งไม่ระบาดไปกว่านี้เหรอคะ
หรือกฎหมายมีขึ้นเพื่อผดุงความยุติธรรม แต่ไม่ได้ผดุงศีลธรรม ?