มีอาการแบบนี้เราควรไปพบจิตแพทย์รึเปล่าคะ

นอนไม่หลับ พอได้นอนก็นอนยาวเลยไม่อยากตื่น หลังๆมากินข้าวแค่มื้อเดียวกินอะไรก็ไม่อร่อย แต่กินน้ำหวานเยอะมากค่ะ ขี้หงุดหงิดนิดไหน่อยก็หงุดหงิดลงที่ใครไม่ได้หงุดหงิดมากๆเราก็จะตีหัวตัวเองตบหน้าหยิกแขนตัวเอง สักพักรู้ตัวก็กลับมาคิดว่าเรากำลังทำอะไรลงไป แล้วก็ร้องไห้ค่ะ เวลาจะเล่าอะไรให้ใครฟังก็จะร้องไห้ เราเลยไม่คุยกับใครในโลกความเป็นจริง โลกออนไลน์ก็ไม่มีใครคุยค่ะ ทุกวันนี้มีเเฟนมีลูกแล้ว แต่มีเเฟนก็เหมือนไม่มีอยากจะปรึกษาอยากจะระบายให้เขาหังพอพูดให้ฟังเขากับคิดมากกลายเอาไปเครียดเองอีก เราเห็นเขาทำงานก็หนักอยู่แล้วมีอะไรเลยไม่พูดไม่บอกเขา ส่วนเพื่อนตั้งแต่เรียนจบก็ไม่ค่อยได้คุยกัน จะมีแต่คนมาปรึกษาเราถามยืมเงินเราบ้างส่วนใหญ่เราก็เป็นที่ปรึกษาให้เพื่อน เเต่พอปัญหาของเราเราพูดให้ใครฟังไม่ได้เลยทเรารู้สึกไม่ไว้ใจคนที่รู้จักสักคน มีแต่คนใส่หน้ากากเข้าหาเรา ตอนนี้เรามีลูกเรารู้สึกเหมือนมีที่ยึดเหนี่ยวแต่ลูกยังเล็กกำลังซนมากเราเลี้ยงเองตลอด24ชั่วโมง บางครั้งเราก็รู้สึกเบื่อๆเหมือนกัน แต่ทำอะไรไม่ได้ ทุกๆวันท่าเอาเขาเข้านอนเราก็จะกอดเขาและก็ร้องไห้ทุกวัน เรารู้สึกว่าตอนนี้ชีวิตแย่มาก จิตใจย่ำแย่ แต่สภาพความเป็นอยู่เราก็ไม่ได้ขัดสนอะไร เราอยากไปพบจิตแพทย์เเต่เราไปไหนไม่ได้อยู่เเต่บ้านกับลูก อีกอย่างเราก็รู้สึกอายไม่กล้าออกไปข้างนอกหรือไปไกนคนเดียวด้วย และเราก้ยังไม่แน่ใจว่าเราควรจะไปปรึกษาจิตแพทย์รึเปล่าเพราะเราก็ไม่ได้บ้ายังรู้สึกตัวอยู่