เลิกกันแล้วแต่ยังไม่เคยลืมยังรอเขากับมาทำไงดีค่ะ
ว่าด้วยเรื่องแอบคบกับคนที่ทำงานซึ่งเป็นเรื่องห้ามเลยของที่ทำงาน.  แรกๆคบก็ดีไปมาหากัน กินข้าว. เที่ยว. ดูหนังถึงขั้นไปหาที่ห้องความสัมพันธ์มากเกินไปแล้ว. คนที่ทำงานแรกไงไม่รู้ แต่หลังๆเริ่มพูดทำให้เขากังวล หงุดหงิดที่ต้องโกหกว่าไม่ได้เป็นไรกัน. สุดท้ายเขาบอกเราว่าเราไม่เหมือนเดิมแรกๆคบก็เงียบดีแต่หลังๆเริ่มออกตัวแรง(เพราะเราขี้หึง) ทำให้เขาพูดคำว่าไม่รักไม่เอาเราแล้ว. กับไปเถอะ. เจ็บมากเลยค่ะตอนนั้น
และเจ็บยิ่งกว่าที่ต้องทนทำงานที่เดียวกัน. ทนเห็นเขาหยอกล้อถึงเนื้อถึงตัวกับคนที่ทำงานอีกคนเราก็ได้แค่มอง(ผู้หญิงคนนั้นรู้นะคะว่าเราเคยคบกับเขา). จากที่เขาเคยทำอะไรกับเราอยู่ที่ทำงาน. เขาเอาไปทำกับผู้หญิงอีกคน. เช่นชอบมองน่า ชอบมาจี้จับเนื้อต้องตัว. ยืนใกล้ เล่นมุขตลกมองน่าแล้วขำ แต่ยังดีที่เขาไม่เคยไปจับแก้มใครดึงเหมือนที่ทำกับเราแล้วเขาเรียกผู้หญิงในร้านขึ้นต้นไอ้หมดแต่รู้จักกันมายกเว้นรุ่นพี่ไปกับเรา เขาจะเรียกชื่อ (อายุ22-23กัน)ต้องทนเห็นเขาสองคนอยู่แบบนั้นแต่ต้องทำเฉยๆเหมือนไม่รู้สึกอะไร. เรากลัวว่าเขาจะชอบพอกันเรากลัวเรื่องที่เราคิดจะเป็นจริง.   อึดอัดมากเพราะแต่เลิกกันมาเราไม่คุยกันเลย เขาไม่มาอยู่ใกล้เราด้วย. เคยถามว่าเกลียดเรามากหรอเขาตอบคิดไปเอง.  คนที่ร้านตอนนี้รู้หมดแต่ฝ่ายที่ทำงานผู้หญิงจะชอบมาบอกว่าเขาเคยมองเรานานมาก. เคยถามคนอื่นว่าเรากินข้าวยัง เคยมีคนเห็นว่าเขาเลิกงานกับบ้านแต่จอดรถไว้รอว่าเราจะกับตอนไหน. ส่วนฝั่งผุ้ชายเขาแซวว่ากิ๊กกับผุ้หญิงคนใหม่ แอบชอบเด็กใหม่บ้างล่ะให้เราได้ยินซึ่งสับสนมากว่าไหนจริงไม่จริง