เรื่องนี้อาจจะออกแนวถามและบ่นความในใจที่ไม่มีเพื่อนเราอยากฟังนะคะ ฮ่าๆๆ
คือแฟนมีงานทำปุ๊บ บอกเลิกเราทันทีเลยค่ะ
การกระทำหลังได้งานคือ เลิกตอบแชทเรา ถ้าโทรไปจะตัดสายทิ้ง แล้วมาว่าเราในแชท โดยไม่สนข้อความใดๆที่พิมพ์ไป คือเเฟนเป็นคนเครียดกับชีวิตมากเกินไป ก็ถามว่ากินข้าวยัง เย็นนี้ฝนตกนะ รีบๆกลับนะ ตั้งใจทำงาน ไรง่ายๆพวกนี้ พยายามไม่คิดอะไร แต่ผ่านไปหลายวันก้ยังมีพฤติกรรมแบบนี้
จนเพื่อนเราทักแฟนเราไป และโทร บอกให้ไปคุยกัน คือเราพยายามติดต่อ อยากคุยกันให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น?
มีครั้งนึงได้คุยกันเพื่อนยื่นโทรศัพท์ตัวเองให้แฟน แต่แฟนทำเสียงไม่พอใจมากๆใส่เรา จนเพื่อนเราก็ยังตกใจ
คือมีความงงมาก คนรักกันหลบกันแบบนี้ ไม่ค่อยแมนเลย
สุดท้ายก็เลิกกัน โดยแฟนลากเพื่อนมานั่งคุยด้วยตอนวันบอกเลิกกัน แฟนเราไม่พูดซักคำว่าเลิกกัน อ้อมโลก บอกว่าเราเข้ากันไม่ได้ ทัศนคติไม่ตรงกัน บอกให้โทษมาที่ตัวเค้า ผิดเองทั้งหมด คิดลบๆมากเกินไป เค้าขุดเรื่องแย่ๆที่เราเคยทำกับเค้ามาเรื่องนึง เป็นเรื่องที่เราไม่อยากจำ และมันผ่านมาหลายปี และเราคิดว่าทำไมต้องขุดเรื่องแย่ๆ ที่เรา2คนควรลืมมันไปมาเล่าให้เพื่อนฟัง คือเราควรเอาเลือกที่จะจดจำเรื้องราวดีๆ ปัจจุบันมั้ย ?
เราถามเค้าว่าทำไมต้องมาเลิกตอนนี้ เค้าบอกว่า ถ้านานกว่านี้เราจะเจ็บกว่านี้ นี่มันแค่จุดๆนึงของชีวิต
คือเราไม่มีงานทำ แต่เค้ามีงานทำ และเป็นคนบ้างานขั้นน่าเป็นห่วง
คือเราอยู่บ้าน เราเป็นคนคิดมาก ย้ำคิดย้ำทำ เคยไปหาจิตแพทย์กินยาแก้เครียด ย้ำคืดย้ำทำและต้านซึมเศร้า เค้าก็รู้ แต่เค้ายอกว่าเราไม่เป็นไร เราไม่ต้องกินยา หมอมันไม่ดี เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า เค้าไม่คิดถึงตรงนี้ ไม่เป็นห่วงเราตรงนี้บ้างเหรอ
ตอนเราทำงานด้วยกัน เราเป็นห่วงเค้ามาก เรื่องสุขภาพของเค้า ซึ่งเมื่อไม่นานก่อนเลิก เค้าบอกว่าเราไม่เห็นค่าในตัวเค้า เราพูดไม่ออก แค่รู้สึกว่า เค้าคงไม่รู้สึกถึงความเป็นห่วงเค้าเลยซักนิดเดียว
เค้าบอกว่าทุกวันนี้ อยู่ได้ด้วยกำลังใจจากตัวเองเพียงคนเดียว เพื่อนเราเห็นประโยคนี้หน้าวอแฟนเรายังไม่ชอบกันเลย เราเสียใจมากกับคำนี้ เรารู้สึกไร้ค่ามากทันที
คำถามเรามีมากมายตอนนั้น
ทำไมต้องมาเลิกตอนนี้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ว่างงาน ชวนเราเล่นเกมทุกวัน ทำไมไม่เลิกตอนนั้น ถ้าจะบอกว่าเรียนจบแล้วค่อยเลิก เพราะกลัวจะเสียการเรียน เหมือนให้เรามาแก้เหงาเพื่อรองานตัวเอง
ทำไมเค้าไม่คิดบ้างเหรอว่าเราจะคิดมากขนาดไหน ต้องอยู่กับตัวเองทุกวันคนเดียว ส่วนตัวเองมีงานทำละตัดความสัมพันธ์ทันที
ตัดแบบเลิกติดต่อไปดื้อๆ แล้วมาบอกอยากให้เป็นเพื่อนกัน ?
มาบอกว่าไม่ได้หายไปไหน ก้ยังอยู่กับเราเหมือนเดิม แต่เราปรึกษาไรทุกข์ใจก็ไม่ค่อยจะตอบ อ่านและไม่ตอบ แต่ไปคอมเม้นในเฟสบุคได้ในเวลาเดียวกัน
เหมือนจะมีปรึกษาพี่ที่บอ เพราะเค้าพูดว่า กว่าพี่จะทำใตเลิกกับแฟนได้ก็นานอยู่ คือพี่อยู่ๆจะมาพูดเหรอ?
คือถ้าเพื่อนๆไม่ติดต่อไป ก็จะไม่มาคุยกันใช่มั้ย? เค้าบอกว่าตั้งใจจะมาคุยอยุ่แล้ว
แต่ก่อนหน้านี้ ชวนมาคุยที่มอ เค้าบอกว่าไปทำไม?
คือเราไม่เชื่ออะไรในตัวเค้าแล้วค่ะตอนนี้
เค้าบอกว่าเราคบกับเค้าเเล้วเราไม่เป็นตัวของตัวเอง เราอ่อนแอลง ไม่เป็นตัวของตัวเอง เมื่อก่อนเราแข็งแกร่งกว่านี้ บลาๆ เค้าเคยพูดว่าชอบผญสตรอง พึ่งพาตัวเองได้แบบแม่เค้า เค้ารักตัวเองเสมอ เราเคยย้ำกับเค้าว่าอยากให้ดูแลตัวเอง พอทำงานชอบปล่อยตัวโทรมจนเราเป็นห่วง พูดก็ไม่ได้ จะว่าเรา จะโมโห จะเก็บเอาไปคิดแต่สิ่งแย่ๆ
เค้าเคยมาบ้านเรา และพูดจาที่เราคิดว่าเค้าดูถูกครอบครัวเรา แต่ตอนนั้นนึกในใจว่าไม่ชอบ แต่ตอนนั้นความรักบังตา ให้อภัยหมด
คือเราก็คิดจะเลิกอยู่แล้วค่ะ เพราะเราพูดไรก็ไม่ดี ต้องตามใจ พูดจาชมเยินยอเค้าหน่อย เช่นเล่นเกมเก่งจังเลย ทั้งๆที่เราก็รู้ว่าเค้าเล่นเก่งนะเรายอมรับจริงๆ
แค่เราไม่ได้ชมบ่อยๆ งานดีเราก็ว่าดี งานไม่ดีเราก็ต้องว่าดั ถ้าคินิดหน่อยจะอารมเสียมาก และจะโฟกัสแต่สิ่งแย่ๆตรงนั้น และเราก็จะทะเลาะกันค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ จะบ้าตาย
แต่สุดท้ายก็ไม่คิดว่าเค้าจะมาทำนิสัยแบบนี้ เป็นอะไรที่คาดไม่ถึงว่าจะทำกันแบบนี้ค่ะ
เราจิตตกคิดมากเป็นช่วงๆค่ะช่วงนี้ บางช่วงก็ดี แต่วันนี้เพื่อนๆเราเรื่องของเค้า ที่ได้รับเงินเดือนและต่างๆนาๆของตัวเค้า เราไม่ส่องเฟสเค้าแล้วค่ะ เพราะมันแย่ต่อจิตใจเรามาก
วันบอกเลิกเค้ายิ้ม นั่งเล่นกับเพื่อน ไม่มองหน้าเรา มีบางทีก็พูดเเล้วหัวเราะ เรายังถามกลับไปว่าตลกมากเหรอ เราไม่เค้าใจเค้ารักเราจริงๆมั้ย แต่เค้าบอกว่ารักเรา ซึ่งเราไม่อยากจะเชื่อเเล้วตอนนี้ เหมือนเป็นคนเห็นแก่ตัวคนนึง
ก่อนหน้านี้เราก้ยังรักเค้าเหมือนเดิม สิ่งดีๆเราควรจำ
แต่พอเรามีสติ มองย้อนกลับไป เหมือนเราถูกหลอกมาตลอดเวลา เค้าแค่รักตัวเอง มันก็ดีค่ะ แต่ลึกๆเราก็ยังบอกตัวเองว่าเค้ารักเราจริงๆ มันติดอยู่ในหัว ไม่อยากคิดแล้ว แต่มันก้คิดค่ะ
เราไม่อยากหาไรทำเพื่อไม่ให้คิดเรื่องนี้ค่ะ เพราะพอเราอยุ่กับตัวเองนานๆเมื่อไหร่ ไม่มีอะไรทำ หรือก่อนนอน เราจะนอนไม่หลับ เราหาไรทำยุ่งๆไว้มันเหมือนยาอะค่ะ พอยาหมดเราก้ต้องเติมๆ เพื่อไม้ให้โรคมันกำเริบ
เราควรไปหาจิตแพทย์เพราะเรื่องแบบนี้มั้ยคะ จริงๆเราเครียดทั้งเรื่องงานและเรื่องนี้ค่ะ เราไม่อยากให้มันมาอยุ่ในเวลาเดียวกันเลย
มันดูปัญหาตลกๆหรือเปล่าคะ ไปเล่าเรื่องความรักทั่วๆ ไป ทั้งๆที่เราก็พยายามหาอ่านบทความให้กำลังใจตัวเองเยอะๆแล้วแท้ๆ แต่ทิ้งไปซักช่วงมีไรมาสะกิดก็จะคิดมาก อย่างคืนนี้ที่นอนไม่หลับจนเช้าแล้ว ฮ่าๆๆๆ
คนแบบนี้เค้ารักเราจริงอย่างที่ปากพูดมั้ยคะ
คือแฟนมีงานทำปุ๊บ บอกเลิกเราทันทีเลยค่ะ
การกระทำหลังได้งานคือ เลิกตอบแชทเรา ถ้าโทรไปจะตัดสายทิ้ง แล้วมาว่าเราในแชท โดยไม่สนข้อความใดๆที่พิมพ์ไป คือเเฟนเป็นคนเครียดกับชีวิตมากเกินไป ก็ถามว่ากินข้าวยัง เย็นนี้ฝนตกนะ รีบๆกลับนะ ตั้งใจทำงาน ไรง่ายๆพวกนี้ พยายามไม่คิดอะไร แต่ผ่านไปหลายวันก้ยังมีพฤติกรรมแบบนี้
จนเพื่อนเราทักแฟนเราไป และโทร บอกให้ไปคุยกัน คือเราพยายามติดต่อ อยากคุยกันให้รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น?
มีครั้งนึงได้คุยกันเพื่อนยื่นโทรศัพท์ตัวเองให้แฟน แต่แฟนทำเสียงไม่พอใจมากๆใส่เรา จนเพื่อนเราก็ยังตกใจ
คือมีความงงมาก คนรักกันหลบกันแบบนี้ ไม่ค่อยแมนเลย
สุดท้ายก็เลิกกัน โดยแฟนลากเพื่อนมานั่งคุยด้วยตอนวันบอกเลิกกัน แฟนเราไม่พูดซักคำว่าเลิกกัน อ้อมโลก บอกว่าเราเข้ากันไม่ได้ ทัศนคติไม่ตรงกัน บอกให้โทษมาที่ตัวเค้า ผิดเองทั้งหมด คิดลบๆมากเกินไป เค้าขุดเรื่องแย่ๆที่เราเคยทำกับเค้ามาเรื่องนึง เป็นเรื่องที่เราไม่อยากจำ และมันผ่านมาหลายปี และเราคิดว่าทำไมต้องขุดเรื่องแย่ๆ ที่เรา2คนควรลืมมันไปมาเล่าให้เพื่อนฟัง คือเราควรเอาเลือกที่จะจดจำเรื้องราวดีๆ ปัจจุบันมั้ย ?
เราถามเค้าว่าทำไมต้องมาเลิกตอนนี้ เค้าบอกว่า ถ้านานกว่านี้เราจะเจ็บกว่านี้ นี่มันแค่จุดๆนึงของชีวิต
คือเราไม่มีงานทำ แต่เค้ามีงานทำ และเป็นคนบ้างานขั้นน่าเป็นห่วง
คือเราอยู่บ้าน เราเป็นคนคิดมาก ย้ำคิดย้ำทำ เคยไปหาจิตแพทย์กินยาแก้เครียด ย้ำคืดย้ำทำและต้านซึมเศร้า เค้าก็รู้ แต่เค้ายอกว่าเราไม่เป็นไร เราไม่ต้องกินยา หมอมันไม่ดี เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า เค้าไม่คิดถึงตรงนี้ ไม่เป็นห่วงเราตรงนี้บ้างเหรอ
ตอนเราทำงานด้วยกัน เราเป็นห่วงเค้ามาก เรื่องสุขภาพของเค้า ซึ่งเมื่อไม่นานก่อนเลิก เค้าบอกว่าเราไม่เห็นค่าในตัวเค้า เราพูดไม่ออก แค่รู้สึกว่า เค้าคงไม่รู้สึกถึงความเป็นห่วงเค้าเลยซักนิดเดียว
เค้าบอกว่าทุกวันนี้ อยู่ได้ด้วยกำลังใจจากตัวเองเพียงคนเดียว เพื่อนเราเห็นประโยคนี้หน้าวอแฟนเรายังไม่ชอบกันเลย เราเสียใจมากกับคำนี้ เรารู้สึกไร้ค่ามากทันที
คำถามเรามีมากมายตอนนั้น
ทำไมต้องมาเลิกตอนนี้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ว่างงาน ชวนเราเล่นเกมทุกวัน ทำไมไม่เลิกตอนนั้น ถ้าจะบอกว่าเรียนจบแล้วค่อยเลิก เพราะกลัวจะเสียการเรียน เหมือนให้เรามาแก้เหงาเพื่อรองานตัวเอง
ทำไมเค้าไม่คิดบ้างเหรอว่าเราจะคิดมากขนาดไหน ต้องอยู่กับตัวเองทุกวันคนเดียว ส่วนตัวเองมีงานทำละตัดความสัมพันธ์ทันที
ตัดแบบเลิกติดต่อไปดื้อๆ แล้วมาบอกอยากให้เป็นเพื่อนกัน ?
มาบอกว่าไม่ได้หายไปไหน ก้ยังอยู่กับเราเหมือนเดิม แต่เราปรึกษาไรทุกข์ใจก็ไม่ค่อยจะตอบ อ่านและไม่ตอบ แต่ไปคอมเม้นในเฟสบุคได้ในเวลาเดียวกัน
เหมือนจะมีปรึกษาพี่ที่บอ เพราะเค้าพูดว่า กว่าพี่จะทำใตเลิกกับแฟนได้ก็นานอยู่ คือพี่อยู่ๆจะมาพูดเหรอ?
คือถ้าเพื่อนๆไม่ติดต่อไป ก็จะไม่มาคุยกันใช่มั้ย? เค้าบอกว่าตั้งใจจะมาคุยอยุ่แล้ว
แต่ก่อนหน้านี้ ชวนมาคุยที่มอ เค้าบอกว่าไปทำไม?
คือเราไม่เชื่ออะไรในตัวเค้าแล้วค่ะตอนนี้
เค้าบอกว่าเราคบกับเค้าเเล้วเราไม่เป็นตัวของตัวเอง เราอ่อนแอลง ไม่เป็นตัวของตัวเอง เมื่อก่อนเราแข็งแกร่งกว่านี้ บลาๆ เค้าเคยพูดว่าชอบผญสตรอง พึ่งพาตัวเองได้แบบแม่เค้า เค้ารักตัวเองเสมอ เราเคยย้ำกับเค้าว่าอยากให้ดูแลตัวเอง พอทำงานชอบปล่อยตัวโทรมจนเราเป็นห่วง พูดก็ไม่ได้ จะว่าเรา จะโมโห จะเก็บเอาไปคิดแต่สิ่งแย่ๆ
เค้าเคยมาบ้านเรา และพูดจาที่เราคิดว่าเค้าดูถูกครอบครัวเรา แต่ตอนนั้นนึกในใจว่าไม่ชอบ แต่ตอนนั้นความรักบังตา ให้อภัยหมด
คือเราก็คิดจะเลิกอยู่แล้วค่ะ เพราะเราพูดไรก็ไม่ดี ต้องตามใจ พูดจาชมเยินยอเค้าหน่อย เช่นเล่นเกมเก่งจังเลย ทั้งๆที่เราก็รู้ว่าเค้าเล่นเก่งนะเรายอมรับจริงๆ
แค่เราไม่ได้ชมบ่อยๆ งานดีเราก็ว่าดี งานไม่ดีเราก็ต้องว่าดั ถ้าคินิดหน่อยจะอารมเสียมาก และจะโฟกัสแต่สิ่งแย่ๆตรงนั้น และเราก็จะทะเลาะกันค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ จะบ้าตาย
แต่สุดท้ายก็ไม่คิดว่าเค้าจะมาทำนิสัยแบบนี้ เป็นอะไรที่คาดไม่ถึงว่าจะทำกันแบบนี้ค่ะ
เราจิตตกคิดมากเป็นช่วงๆค่ะช่วงนี้ บางช่วงก็ดี แต่วันนี้เพื่อนๆเราเรื่องของเค้า ที่ได้รับเงินเดือนและต่างๆนาๆของตัวเค้า เราไม่ส่องเฟสเค้าแล้วค่ะ เพราะมันแย่ต่อจิตใจเรามาก
วันบอกเลิกเค้ายิ้ม นั่งเล่นกับเพื่อน ไม่มองหน้าเรา มีบางทีก็พูดเเล้วหัวเราะ เรายังถามกลับไปว่าตลกมากเหรอ เราไม่เค้าใจเค้ารักเราจริงๆมั้ย แต่เค้าบอกว่ารักเรา ซึ่งเราไม่อยากจะเชื่อเเล้วตอนนี้ เหมือนเป็นคนเห็นแก่ตัวคนนึง
ก่อนหน้านี้เราก้ยังรักเค้าเหมือนเดิม สิ่งดีๆเราควรจำ
แต่พอเรามีสติ มองย้อนกลับไป เหมือนเราถูกหลอกมาตลอดเวลา เค้าแค่รักตัวเอง มันก็ดีค่ะ แต่ลึกๆเราก็ยังบอกตัวเองว่าเค้ารักเราจริงๆ มันติดอยู่ในหัว ไม่อยากคิดแล้ว แต่มันก้คิดค่ะ
เราไม่อยากหาไรทำเพื่อไม่ให้คิดเรื่องนี้ค่ะ เพราะพอเราอยุ่กับตัวเองนานๆเมื่อไหร่ ไม่มีอะไรทำ หรือก่อนนอน เราจะนอนไม่หลับ เราหาไรทำยุ่งๆไว้มันเหมือนยาอะค่ะ พอยาหมดเราก้ต้องเติมๆ เพื่อไม้ให้โรคมันกำเริบ
เราควรไปหาจิตแพทย์เพราะเรื่องแบบนี้มั้ยคะ จริงๆเราเครียดทั้งเรื่องงานและเรื่องนี้ค่ะ เราไม่อยากให้มันมาอยุ่ในเวลาเดียวกันเลย
มันดูปัญหาตลกๆหรือเปล่าคะ ไปเล่าเรื่องความรักทั่วๆ ไป ทั้งๆที่เราก็พยายามหาอ่านบทความให้กำลังใจตัวเองเยอะๆแล้วแท้ๆ แต่ทิ้งไปซักช่วงมีไรมาสะกิดก็จะคิดมาก อย่างคืนนี้ที่นอนไม่หลับจนเช้าแล้ว ฮ่าๆๆๆ