แม่เราอายุ60กว่าๆ เป็นคนมนุษย์สัมพันธ์ดี พูดเก่ง ใจดีกับคนรอบข้าง อยู่กับเราที่บ้าน ช่วยเราทุกอย่าง ทั้งงานบ้าน ทั้งดูแลหมา (พ่อเราเสียแล้ว แฟนเราทำงานต่างจังหวัด นานๆกลับที ส่วนใหญ่จะอยู่กับแม่2คน) เราถือว่าเป็นลูกที่โชคดีมาก แม่ไม่เคยบังคับอะไรเลย ตามใจทุกอย่าง ชีวิตก็ปกติสุขดี

แต่เนื่องจากการเป็นคนมนุษย์สัมพันธ์ดีและชอบพูดชอบคุยของแม่ที่มากเกินไปนี่แหละ ทำให้บางเรื่อง มันทำให้เราไม่ชอบ เช่น

(เท่าที่เราเจอเองกับตัว) พี่สาวแม่ได้รับรางวัลของ ธกส เป็นรถยนต์ ป้าก็โทรเล่าให้แม่ฟังตามประสาพี่น้อง แม่เราก็บอกป้าว่า เราฝากบอกว่าถ้าจะขายรถคันนี้ให้นึกถึงเราคนแรก (ทั้งที่เราไม่เคยพูด) หรือเราไปเจอเจ้านายเก่าพ่อ ที่ไม่เจอนานในห้าง ก็ยืนคุยกัน เจ้านายพ่อถามเราว่าแต่งงานรึยัง แม่ตอบแทนว่าแต่งแล้วมีลูกแล้ว5-6ขวบ (ทั้งที่เราไม่มีลูก) หรือเวลาเจอใครไปเที่ยวไหนมาก็จะถามว่าไหนของฝากหล่ะ ตอนบ้านหลังเก่ามีคนมาเยี่ยม (คนนั้นค่อนข้างรวย) ก็ถามว่าไม่มีของขึ้นบ้านใหม่ให้เหรอ (พอเราว่าไปพูดแบบนั้นทำไม เหมือนไปขอเค้า ทั้งที่เราก็ไม่ได้ลำบาก ก็บอกพูดเล่น) แล้วก็อีกหลายๆเรื่อง

คือมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เราไม่ชอบเรื่องที่ไม่จริงและการพูดเหมือนไปขอเค้าทั้งที่เราไม่ลำบาก ถือว่าสบายได้เลย

อึดอัดมาก แล้วลับหลังก็ไม่รู้จะพูดอะไรบ้าง

เราเป็นคนพูดห้วนๆ เสียงดัง ถ้าพูดทะเลาะกันแน่ (เพราะบางเรื่องเคยพูดก็ทะเลาะกันจริงๆ)  แล้วถ้าไม่ติดเรื่องนี้ แม่เราคือแม่ที่ประเสริฐ เลี้ยงเรามาอย่างดีและรักเรามาก บางทีเลยคิดว่ามองข้ามไปเรื่องเล็กๆ แต่บางทีก็โมโห ทำไมต้องพูดอะไรที่มันไม่จริงและไม่ควรพูด

ขอความคิดเห็นเพื่อเอาไปปรับใช้ ขอบคุณมากค่ะ