เราอยากจะพิมพ์ระบาย เพราะอึดอัด และไม่รู้จะระบายให้ใครฟังดี
เรามีเพื่อนในกลุ่มอยู่ 7 คน แล้วก็สนิทกันอยู่ 5 คนตั้งแต่ม.ต้น จนตอนนี้อยู่ม.4แล้ว อีกสามคน(เพื่อนสนิท)กับเราอยู่ห้องเดียวกัน ส่วนอีกสามอยู่คนล่ะห้อง(อีกคนหนึ่งย้ายห้องหนีกับเพื่อนที่เรามีปัญหา) พวกเราเป็นพวกประเภทที่ว่าไม่สนใจอะไรรอบข้าง โลกส่วนตัวสูง ขี้เกียจ และไม่ชอบเข้าสังคม (ทุกคนมีปัญหาทางบ้านทั้งนั้น) แล้วเราเองก็เป็นคนขี้เกียจพูดมากๆ เวลามีคนมาชวนคุยหรือมีปัญหาอะไรเราชอบเงียบตลอดเพราะขี้เกียจพูด(เป็นโรคซึมเศร้านิดหน่อย)
ตอนม.ต้นเรามีปัญหากับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง(เรียกเธอว่า พ) ม.4อยู่ห้องเดียวกัน เราร้องไห้เพราะเพื่อนสนิทคนนี้มากและแคร์เธอมากๆ พ เป็นคนมั่นใจตัวเองสูงมาก ชอบเข้าสังคม แล้วก็ชอบเอาตัวเองเป็นศูนย์ เวลาพวกเราทำอะไรไม่พอใจ พ ก็จะโกรธจนพวกเราต้องตามไปง้อตลอด แต่บางครั้งมันก็ทนไม่ไหวจริงๆแต่พวกเราก็เงียบ พ ชอบนินทาคนอื่นให้เราฟังตลอดเวลาอยู่สองคน แต่ พ ก็เล่นกับพวกที่เธอนินทาบ่อยๆแต่เราก็เฉยๆ แล้วเราก็รู้ว่า พ ชอบเอาเราไปนินทาให้กับเพื่อนในกลุ่มฟัง(พวกเธอมาบอกเราเอง) แล้วชอบพูดเสียดสีใส่เราต่อหน้าแต่เราก็ตีหน้านิ่งเหมือนไม่ได้ยิน อาจจะเพราะเราเป็นพวกขี้เกียจพูดแล้วก็มีปมเรื่องเพื่อนตอนประถมที่เราขัดใจหรือไม่ทำตามคำสั่งก็จะบอกให้เพื่อนในห้องไม่เล่นกะเราเลย เราก็เลยอยู่เฉยๆ
เพื่อนในกลุ่มแล้วก็เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ(ผู้หญิง)บอกกับเราว่าทำไมต้องแคร์เธอ แล้วก็บอกกับเราว่าไม่ชอบ พ ถึงขนาดผู้ชายในห้องบางคนยังไม่อยากคุยกะ พ
เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวันพฤหัสก่อนวันเกิดเรา วันเกิดเราวันศุกร์ วันนั้นเองพวกเราก็เล่นก็คุยกันตามปกติไม่มีอะไร พอมาวันศุกร์วันนั้นฝนตกค่อนข้างหนัก เรากะ พ ขึ้นรถรับส่งนักเรียนคันเดียวกัน เราจะนั่งด้านหน้าเพราะเป็นคนสุดท้ายที่ขึ้นรถรับส่ง แต่ พ เป็นเป็นคนแรกที่ขึ้นรถจึงนั่งตรงกลางๆเธอจะชอบลงรถด้านหน้า เพราะด้านหลังจะมีแต่ผู้ชาย วันนั้นเลือกจะไม่รอ พ (ปกติเราจะรอ)เพราะฝนมันตกบวกกะเราใส่ชุดนักเรียนด้วยจะให้ยืนรอก็ไม่ได้ อีกอย่างคนก็เยอะเผื่อ พ จะเดินลงมาก็หลายนาทีเราเลยตัดสินใจเดินเข้าโรงเรียนไปก่อน เพราะยังไงมันก็มีค่าเท่าเดิม เรายืนรอ พ พอ พ ลงมาก็เดินเข้าโรงเรียนไปก่อนเราทุกครั้ง เราเป็นคนเดินช้าแบบชิลๆเลยคิดว่าเธอคงขี้เกียจรอเลยไม่คิดอะไร แต่ พ โกรธเราใช่เธอโกรธเพราะเธอไม่คุยกับเราทั้งวัน แล้วเพื่อนสนิทคนอื่นก็ไม่คุยกะเราด้วยไม่ชวนเราไปกินข้าวด้วย
เพื่อนสนิทอีกคนก่อนหน้านี้เราทะเลาะกันจากที่เธอสนิทกะเราเธอก็ไปสนิทกะ พ แทน ส่วนอีกคนเราไม่พอใจที่เธอมันก้าวก่ายโลกส่วนตัวเราเกินไป โดยการมาเล่นบ้านเราโดยเธอไปขอแม่เราแทน เราชอบอยู่ในห้องแล้วนอนทั้งวัน คนในครอบครัวไม่ว่าจะคนไหนเราก็ไม่ให้เข้าห้องเราเลย เพื่อนสนิทต่างโรงเรียนที่สนิทมากๆตั้งแต่เด็กเรายังไม่เคยชวนให้มาบ้านหรือมาเล่นที่ห้อง แต่เราก็ไม่ว่าอะไรคุยด้วยปกติ แต่เมินเธอนิดๆโดยการไม่รับสายเธอเพราะปกติเราจะคุยเล่นกันจนถึงเที่ยงคืน
มันผิดปกติมากๆที่พวกเธอไม่คุยกะเราแต่เราก็เงียบ ตอนกลับบ้านพวกเธอก็กลับบ้านก่อนไม่รอเรา พอตกเย็นคนอื่นๆก็มาแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้เราแต่สามคนนั้นเงียบไปเลยเราก็รอจนพ้นเที่ยงคืนไป ตอนนั้นเรารู้สึกผิดหวังมากๆก็นอนคิดว่าเราทำอะไรผิดรึเปล่า
พอมาวันจันทร์วันนั้นเป็นวันสอบกลางภาคกะพรุ่งนี้อีกวัน(เราไม่เคยอ่านหนังสือแต่ก็สอบผ่านทุกวิชาตลอด เราก็เลยชิลๆกะคะแนนสอบ แต่มีบางวิชาที่เราได้มากกว่า พ แล้ว พ ก็เงียบใส่เรา เพราะเธอตั้งใจอ่านมากๆ) วิชาสอบวิชาสุดท้ายของภาคเช้าคนอื่นๆก็ออกจากห้องสอบไปแล้วเหลือไม่กี่คน เรารู้สึกกดดันมากๆบวกกับวิชานั้นเป็นวิชาเคมีด้วยแล้วใกล้จะหมดเวลาแล้วด้วยมันเหลืออีกประมาณ 10 ข้อ เราเลยกามั่วแล้วออกมา(คะแนนออกมาแล้ว พ มากกว่าเรา 3 คะแนน รู้สึกเสียดายนิดหน่อย) ปรากฏว่าด้วนนอกไม่มีใครรอเราเลยสักคน(ยังคงคาดหวังต่อไป)เพราะปกติพวกเธอจะรอเราตลอด พอมาตกบ่ายเรามารู้ว่าเพื่อนอีกคน(ที่เราเมิน)ป่วยแล้วกลับบ้านเลยรู้ว่าทำไมเธอไม่รอเราเพราะไปส่งเพื่อนคนนี้ แต่สุดท้ายพวกเธอก็ไม่รอเรา ไม่ชวนไปกินข้าว ไปไหนมาไหนก็ไปกันสามคนตลอด
แต่ว่าเวลา พ ไม่อยู่สองคนนี้ก็จะมาชวนเราคุย มาเล่นกะเรา พอ พ อยู่พวกเราก็จะเมินเราไปเลย แต่เราก็เงียบไม่พูดออะไรคุยด้วยปกติ
ตอนแรกยอมรับว่าอึดอัดมากเกือบจะร้องไห้ แล้วเราก็ขี้เกียจพูดด้วยเลือกที่จะเงียบแล้วปล่อยไป เพื่อนในห้องคนหนึ่งมาพูดกะเราว่า "คำว่าเพื่อนไม่มีคำว่าศักดิ์ศรี เวลาทะเลาะกันรู้ว่าฝ่ายไหนผิดฝ่ายไหนถูกก็ควรคุยกัน รู้ว่าถ้าเราเป็นคนคุยก่อนแล้วมันเสียศักดิ์ศรีแต่ยังไงก็เป็นเพื่อนกัน" ยอมรับว่ามันใช่แต่ไม่ใช่ว่าเรากลัวเสียศักดิ์ศรีแต่เราขี้เกียจพูดและไม่อยากคุยกะ พ เพราะเราขี้เกียจทน
เราเลยย้ายไปเล่นกะกลุ่มใหม่ กลุ่มนี้เป็นกลุ่มใหญ่และเรียนห้องเดียวกันตั้งแต่ม.ต้น พวกเธอเป็นเพื่อนที่ดีทุกสถานการณ์ยกเว้นเวลาสอบ สอบกลางภาคจะเหน่อยที่มีครูคุมสอบเดินไปเดินมาเราเลยสบายหน่อยไม่รำคาญมาก แต่สำหรับสอบเก็บคะแนนแต่ล่ะวิชามันจะเป็นข้อเขียนหมดพวกเธอชอบถามกระซิบถาม ถามตลอดเวลาถามเกือบจะทุกข้อ วิชาไหนที่ครูโหดๆเกือบพาเราซวยไปด้วย พาเราดิ่งลงเรื่อยๆเราอ่านโจทย์ไม่เข้าใจในบางครั้งจนเกือบสอบไม่ผ่าน โดยเฉพาะฟิสิกส์ตั้งแต่สอบเก็บคะแนนมาเราสอบไม่ผ่านเลย(อันนี้เลือกที่นั่งสอบได้ตามสบาย) แต่พวกเธอผ่าน... เพราะเอาแต่บอกพวกเธอจนหมดเวลาทำไม่ทันบ้าง ดีหน่อยตรงสอบกลางภาคที่นั่งไกลกันมากเลยถามเลยถามไม่ได้เพราะพวกเธอเลขที่ต้นๆเราเลขที่เกือบจะสุดท้ายเราผ่านฉลุยแบบทิ้งห่างคะแนนมากๆแต่พวกเธอตกทำเอาเราสะใจนิดๆ แต่เเรื่องนี้เราก็เลือกจะเงียบเช่นเคยไม่พูดอะไร
ปล.เราเป็นคนที่ชั่วมากๆคนหนึ่ง จิตนิดๆ ซึมเศร้าหน่อยๆ ไม่ได้ดีอะไร เราเล่าในมุมมองของเรา แค่ในมุมมองของเขาอาจจะเป็นไงไม่รู้ แต่เอาไปเอามาอาจจะเป็นเราที่ผิดเอง
ระบายเรื่องเพื่อน
เรามีเพื่อนในกลุ่มอยู่ 7 คน แล้วก็สนิทกันอยู่ 5 คนตั้งแต่ม.ต้น จนตอนนี้อยู่ม.4แล้ว อีกสามคน(เพื่อนสนิท)กับเราอยู่ห้องเดียวกัน ส่วนอีกสามอยู่คนล่ะห้อง(อีกคนหนึ่งย้ายห้องหนีกับเพื่อนที่เรามีปัญหา) พวกเราเป็นพวกประเภทที่ว่าไม่สนใจอะไรรอบข้าง โลกส่วนตัวสูง ขี้เกียจ และไม่ชอบเข้าสังคม (ทุกคนมีปัญหาทางบ้านทั้งนั้น) แล้วเราเองก็เป็นคนขี้เกียจพูดมากๆ เวลามีคนมาชวนคุยหรือมีปัญหาอะไรเราชอบเงียบตลอดเพราะขี้เกียจพูด(เป็นโรคซึมเศร้านิดหน่อย)
ตอนม.ต้นเรามีปัญหากับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง(เรียกเธอว่า พ) ม.4อยู่ห้องเดียวกัน เราร้องไห้เพราะเพื่อนสนิทคนนี้มากและแคร์เธอมากๆ พ เป็นคนมั่นใจตัวเองสูงมาก ชอบเข้าสังคม แล้วก็ชอบเอาตัวเองเป็นศูนย์ เวลาพวกเราทำอะไรไม่พอใจ พ ก็จะโกรธจนพวกเราต้องตามไปง้อตลอด แต่บางครั้งมันก็ทนไม่ไหวจริงๆแต่พวกเราก็เงียบ พ ชอบนินทาคนอื่นให้เราฟังตลอดเวลาอยู่สองคน แต่ พ ก็เล่นกับพวกที่เธอนินทาบ่อยๆแต่เราก็เฉยๆ แล้วเราก็รู้ว่า พ ชอบเอาเราไปนินทาให้กับเพื่อนในกลุ่มฟัง(พวกเธอมาบอกเราเอง) แล้วชอบพูดเสียดสีใส่เราต่อหน้าแต่เราก็ตีหน้านิ่งเหมือนไม่ได้ยิน อาจจะเพราะเราเป็นพวกขี้เกียจพูดแล้วก็มีปมเรื่องเพื่อนตอนประถมที่เราขัดใจหรือไม่ทำตามคำสั่งก็จะบอกให้เพื่อนในห้องไม่เล่นกะเราเลย เราก็เลยอยู่เฉยๆ
เพื่อนในกลุ่มแล้วก็เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ(ผู้หญิง)บอกกับเราว่าทำไมต้องแคร์เธอ แล้วก็บอกกับเราว่าไม่ชอบ พ ถึงขนาดผู้ชายในห้องบางคนยังไม่อยากคุยกะ พ
เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวันพฤหัสก่อนวันเกิดเรา วันเกิดเราวันศุกร์ วันนั้นเองพวกเราก็เล่นก็คุยกันตามปกติไม่มีอะไร พอมาวันศุกร์วันนั้นฝนตกค่อนข้างหนัก เรากะ พ ขึ้นรถรับส่งนักเรียนคันเดียวกัน เราจะนั่งด้านหน้าเพราะเป็นคนสุดท้ายที่ขึ้นรถรับส่ง แต่ พ เป็นเป็นคนแรกที่ขึ้นรถจึงนั่งตรงกลางๆเธอจะชอบลงรถด้านหน้า เพราะด้านหลังจะมีแต่ผู้ชาย วันนั้นเลือกจะไม่รอ พ (ปกติเราจะรอ)เพราะฝนมันตกบวกกะเราใส่ชุดนักเรียนด้วยจะให้ยืนรอก็ไม่ได้ อีกอย่างคนก็เยอะเผื่อ พ จะเดินลงมาก็หลายนาทีเราเลยตัดสินใจเดินเข้าโรงเรียนไปก่อน เพราะยังไงมันก็มีค่าเท่าเดิม เรายืนรอ พ พอ พ ลงมาก็เดินเข้าโรงเรียนไปก่อนเราทุกครั้ง เราเป็นคนเดินช้าแบบชิลๆเลยคิดว่าเธอคงขี้เกียจรอเลยไม่คิดอะไร แต่ พ โกรธเราใช่เธอโกรธเพราะเธอไม่คุยกับเราทั้งวัน แล้วเพื่อนสนิทคนอื่นก็ไม่คุยกะเราด้วยไม่ชวนเราไปกินข้าวด้วย
เพื่อนสนิทอีกคนก่อนหน้านี้เราทะเลาะกันจากที่เธอสนิทกะเราเธอก็ไปสนิทกะ พ แทน ส่วนอีกคนเราไม่พอใจที่เธอมันก้าวก่ายโลกส่วนตัวเราเกินไป โดยการมาเล่นบ้านเราโดยเธอไปขอแม่เราแทน เราชอบอยู่ในห้องแล้วนอนทั้งวัน คนในครอบครัวไม่ว่าจะคนไหนเราก็ไม่ให้เข้าห้องเราเลย เพื่อนสนิทต่างโรงเรียนที่สนิทมากๆตั้งแต่เด็กเรายังไม่เคยชวนให้มาบ้านหรือมาเล่นที่ห้อง แต่เราก็ไม่ว่าอะไรคุยด้วยปกติ แต่เมินเธอนิดๆโดยการไม่รับสายเธอเพราะปกติเราจะคุยเล่นกันจนถึงเที่ยงคืน
มันผิดปกติมากๆที่พวกเธอไม่คุยกะเราแต่เราก็เงียบ ตอนกลับบ้านพวกเธอก็กลับบ้านก่อนไม่รอเรา พอตกเย็นคนอื่นๆก็มาแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้เราแต่สามคนนั้นเงียบไปเลยเราก็รอจนพ้นเที่ยงคืนไป ตอนนั้นเรารู้สึกผิดหวังมากๆก็นอนคิดว่าเราทำอะไรผิดรึเปล่า
พอมาวันจันทร์วันนั้นเป็นวันสอบกลางภาคกะพรุ่งนี้อีกวัน(เราไม่เคยอ่านหนังสือแต่ก็สอบผ่านทุกวิชาตลอด เราก็เลยชิลๆกะคะแนนสอบ แต่มีบางวิชาที่เราได้มากกว่า พ แล้ว พ ก็เงียบใส่เรา เพราะเธอตั้งใจอ่านมากๆ) วิชาสอบวิชาสุดท้ายของภาคเช้าคนอื่นๆก็ออกจากห้องสอบไปแล้วเหลือไม่กี่คน เรารู้สึกกดดันมากๆบวกกับวิชานั้นเป็นวิชาเคมีด้วยแล้วใกล้จะหมดเวลาแล้วด้วยมันเหลืออีกประมาณ 10 ข้อ เราเลยกามั่วแล้วออกมา(คะแนนออกมาแล้ว พ มากกว่าเรา 3 คะแนน รู้สึกเสียดายนิดหน่อย) ปรากฏว่าด้วนนอกไม่มีใครรอเราเลยสักคน(ยังคงคาดหวังต่อไป)เพราะปกติพวกเธอจะรอเราตลอด พอมาตกบ่ายเรามารู้ว่าเพื่อนอีกคน(ที่เราเมิน)ป่วยแล้วกลับบ้านเลยรู้ว่าทำไมเธอไม่รอเราเพราะไปส่งเพื่อนคนนี้ แต่สุดท้ายพวกเธอก็ไม่รอเรา ไม่ชวนไปกินข้าว ไปไหนมาไหนก็ไปกันสามคนตลอด
แต่ว่าเวลา พ ไม่อยู่สองคนนี้ก็จะมาชวนเราคุย มาเล่นกะเรา พอ พ อยู่พวกเราก็จะเมินเราไปเลย แต่เราก็เงียบไม่พูดออะไรคุยด้วยปกติ
ตอนแรกยอมรับว่าอึดอัดมากเกือบจะร้องไห้ แล้วเราก็ขี้เกียจพูดด้วยเลือกที่จะเงียบแล้วปล่อยไป เพื่อนในห้องคนหนึ่งมาพูดกะเราว่า "คำว่าเพื่อนไม่มีคำว่าศักดิ์ศรี เวลาทะเลาะกันรู้ว่าฝ่ายไหนผิดฝ่ายไหนถูกก็ควรคุยกัน รู้ว่าถ้าเราเป็นคนคุยก่อนแล้วมันเสียศักดิ์ศรีแต่ยังไงก็เป็นเพื่อนกัน" ยอมรับว่ามันใช่แต่ไม่ใช่ว่าเรากลัวเสียศักดิ์ศรีแต่เราขี้เกียจพูดและไม่อยากคุยกะ พ เพราะเราขี้เกียจทน
เราเลยย้ายไปเล่นกะกลุ่มใหม่ กลุ่มนี้เป็นกลุ่มใหญ่และเรียนห้องเดียวกันตั้งแต่ม.ต้น พวกเธอเป็นเพื่อนที่ดีทุกสถานการณ์ยกเว้นเวลาสอบ สอบกลางภาคจะเหน่อยที่มีครูคุมสอบเดินไปเดินมาเราเลยสบายหน่อยไม่รำคาญมาก แต่สำหรับสอบเก็บคะแนนแต่ล่ะวิชามันจะเป็นข้อเขียนหมดพวกเธอชอบถามกระซิบถาม ถามตลอดเวลาถามเกือบจะทุกข้อ วิชาไหนที่ครูโหดๆเกือบพาเราซวยไปด้วย พาเราดิ่งลงเรื่อยๆเราอ่านโจทย์ไม่เข้าใจในบางครั้งจนเกือบสอบไม่ผ่าน โดยเฉพาะฟิสิกส์ตั้งแต่สอบเก็บคะแนนมาเราสอบไม่ผ่านเลย(อันนี้เลือกที่นั่งสอบได้ตามสบาย) แต่พวกเธอผ่าน... เพราะเอาแต่บอกพวกเธอจนหมดเวลาทำไม่ทันบ้าง ดีหน่อยตรงสอบกลางภาคที่นั่งไกลกันมากเลยถามเลยถามไม่ได้เพราะพวกเธอเลขที่ต้นๆเราเลขที่เกือบจะสุดท้ายเราผ่านฉลุยแบบทิ้งห่างคะแนนมากๆแต่พวกเธอตกทำเอาเราสะใจนิดๆ แต่เเรื่องนี้เราก็เลือกจะเงียบเช่นเคยไม่พูดอะไร
ปล.เราเป็นคนที่ชั่วมากๆคนหนึ่ง จิตนิดๆ ซึมเศร้าหน่อยๆ ไม่ได้ดีอะไร เราเล่าในมุมมองของเรา แค่ในมุมมองของเขาอาจจะเป็นไงไม่รู้ แต่เอาไปเอามาอาจจะเป็นเราที่ผิดเอง